Concertreview: Valerie June in de AB

, door ()

10
valerie june vrijbeeld

De reis van links naar rechts doorheen het Land van de Vrijheid bleek een trip voor select comité, met een middenplein van de AB dat vol met stoeltjes stond. Gezapigheid troef dus. De drummer kwam al wat vroeg naar voren en roerde een minuutje in zijn potten vooraleer daar de Appalachengeluiden van Valerie June weerklonken – nog altijd de perfecte dwarsdoorsnede van Joanna Newsom en Loretta Lynn, maar dan in ‘t zwart. Ze zong ‘Man Done Wrong’ met banjo, maar banjo’s an sich zijn niet kwaad als er, zoals hier, échte bluegrass uitkomt.

Authenticiteit was de hele avond lang troef. De grote grabbelbak van de americana wordt de laatste jaren door steeds meer artiesten bepoteld – van Rag‘n’Bone Man tot The Lumineers – maar de meesten van hen halen er niet meer uit dan een eenzaam instrumentje of een vergeeld postkaartje. Spullementjes die wel authentiek klinken, maar daarom nog geen authentieke muziek opleveren. Valerie June is wél the real deal: daarvoor hoef je niet verder te kijken dan haar verpulverende a-capellaversie van ‘Love Me Any Old Way’ vanavond. Het meisje heeft soul.

Nog een goed teken: de intro’s waren meteen spannend. ‘The Hour’ begon met een schelle blues scatJames Brown met een omweg via Robert Johnson. ‘Slip Slide on By’ kreeg een stukje spoken word mee en in de kop van ‘Two Hearts’ plakte een Hammondorgel. Elders was zo’n R&B-koortje à la The Platters te horen en in ‘Love You Once Made’ klonk een eenzame woestijngitaar. Haar stem ging van Southern drawl naar country twang en terug. Met ‘Tennessee Time’ hadden Johnny en June iets moois kunnen doen, terwijl ‘You Can’t Be Told’ ook op de setlist van Alabama Shakes zou mogen prijken. ‘Shake Down’ was goeie sixtiesrock, recht door zee. Véél genres, maar geen kakofonie: een goed recept tegen de verveling.

Het enige dat ik zou kunnen zeggen, is dat June de hele avond een redelijk rechte lijn bewandelde: zelden of nooit was er een dip – een doelloos meanderend ‘With You’ of een flauw ‘Somebody to Love’ niet te na gesproken – maar even zelden werd de emotieknop met een wilde zwik naar rechts omgegooid. Eigenlijk alleen bij het vuile, verscheurende ‘Workin’ Woman Blues’: een prachtige schuldbekentis (‘I ain’t fit to be no mother’) te midden van een rommelig caféconcert. Toen weerklonk én spelplezier én vreugde én pijn én verdriet. En ook telkens wanneer zij alleen op podium achterbleef – zoals bij ‘Wanna Be on Your Mind’ – viel alles perfect op zijn plaats: dat voelde iederéén in z’n gevoelsbeentje. Momenten die tijdens festivalzomers verzuipen in het slijk en de geluidsmix van de Kasabians twee podia verder, werden hier onvervalste hoogtepunten.

Maar dat is toch nog een klein beetje weinig voor een artieste die veel meer in haar mars heeft, die een hele avond lang alleen voor kippenvel zou mogen gaan en die nu alleen nog wordt tegengehouden door nummers die iets te veel ‘ok’ en iets te weinig ‘wauw’ zijn. Zo blijft ze een beetje steken op Bessie Smith light, terwijl ik hier liever iets zou zetten over de grande dame Valerie June zélf. Zeker omdat die ouwe Amerikaanse traditionals waar zij de mosterd gaat halen wél altijd knisperen van het gevaar, en omdat haar nummers wel degelijk ademen met hetzelfde stel longen.

Het leeuwendeel van haar concullega’s zit vast in de stofwolk die Valerie June achterlaat op haar hoogsteigen Route 66. Nu nog afwachten wat haar eindbestemming is.

De quote

‘Ik kom van Tennessee, maar tegenwoordig woon ik in New York. Ik heb dus twee thuisstaten.’ Niet waar: Valerie heeft de héle US of A in haar lijf zitten.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: