Concertreview: Arsenal in Ancienne Belgique

, door ()

669
arsenal 1200
© Koen Keppens

Op het podium laten Hendrik Willemyns en John Roan zich tegenwoordig assisteren door een achtkoppige band, inclusief backingzangeressen, en die draaide weer als een gesmeerde machine. Business as usual, dus? Wel, niet helemaal. In de AB stonden we namelijk oog in oog met Arsenal 3.0. Een poosje geleden beseften de twee kernleden dat ze zich in creatief opzicht hadden vastgereden. Er waren twee opties: de handdoek in de ring gooien of de muzikale aanpak drastisch omgooien. Ze kozen voor het laatste en togen naar Nigeria, de wieg van de afrobeat, om er samen met de muzikanten van Edaoto & The Afrogenius Band (in Brussel als voorprogramma te zien) op zoek te gaan naar ritmen die als uitgangspunt konden dienen voor nieuwe songs. Willemyns werd verliefd op het land toen hij er een reportage maakte voor zijn literaire tv-reeks ‘Paper Trails’ en in een zekere zin is de nieuwe van Arsenal een terugkeer naar zijn roots. Want ook op zijn vijftien jaar oude debuut ‘Oyebo Soul’ verkeerde het gezelschap al in de ban van het Afrikaanse continent.

Niet dat de groep haar rockinvloeden verloochent. Op ‘In the Rush of Shaking Shoulders’ is bijvoorbeeld een gastrol weggelegd voor Scott McCloud van Girls Against Boys. Voorts legt Hendrik Willemyns momenteel de laatste hand aan een nieuwe, in Japan gedraaide speelfilm (‘Birdsong’), die nogal wat inhoudelijke en muzikale parallellen met de aangekondigde langspeler vertoont. En eind 2018 publiceert hij ook nog ‘Room of Imaginary Creatures’, een poëziebundel waarvoor hij muzikanten van over de hele wereld vroeg gedichten te schrijven uit het standpunt van een prostituee. Het zal onder meer de laatste schrijfsels bevatten van wijlen Grant Hart. Hoe al die projecten van Arsenal zich tegenover elkaar verhouden, zal volgens de heren pas eind volgend jaar helemaal duidelijk worden.

Zo, nu u weer helemaal bij bent, kunnen we het over het concert zélf hebben. En jawel, de groep raasde door de AB als een volwassen tornado. Geen uit het buitenland aangevoerde 'special guests' dit keer: de meeste nummers werden gezongen door John Roan, uiterst beweeglijk als altijd, en de bevallige Leonie Gysel, terwijl Willemyns, hoog achter zijn keyboards, zijn troepen overschouwde. Het werd een veerkrachtige en pompende ‘Greatest Hits’-set, die de toeschouwers moeiteloos aan het shaken kreeg.

De vijf nieuwe songs waren strategisch verspreid over de setlist en gaven aan dat de breuk met het verleden toch iets minder drastisch was dan aangekondigd. Zeker, de circulaire groove van ‘Low Sun, Long Shadow’ smeerde de heupen op Afrikaanse wijze. De funky gitaarloopjes van Bruno Fevery en de baslijnen van Mirko Banovic uit ‘Amplify’ botsten aangenaam tegen je middenrif. In het aanstekelijke ‘Whale’ herinnerden de gitaarloopjes aan de soundtracks bij de Blaxploitation-films uit de seventies en ‘A Bend in the River’, dat zijn titel gemeen had met een roman van nobelprijswinnaar V.S. Naipaul, werd door Roan schertsend aangekondigd als ‘een nummer van Slayer, maar dan in de jazzversie’. De combinatie van drums met stevige percussie gaven het al aan: ritme was de motor. Op zich geen verrassende vaststelling natuurlijk: het resultaat klonk onmiskenbaar als Arsenal.

Geen hond die daar trouwens over mopperde: de nieuwe songs vielen op geen enkel moment uit de toon tussen oude bekenden als ‘Black Mountain’, dat een sierlijke brug sloeg tussen indierock en dance, het als postmoderne disco vermomde ‘One Day At A Time’ of met een zuiders temperament begiftigde knallers als ‘Estupendo’ of ‘Saudade’. De tekst van het laatstgenoemde was dan wel in het Portugees, de toeschouwers brulden hem enthousiast mee alsof ze allemaal neefjes en nichtjes van José Saramago waren. In ‘High Venus’ en ‘Temul’ mocht dan weer backingzangeres Mathues zich even een ster wanen. Arsenal bruiste van levensvreugde en de fans deinden lustig op en neer alsof iemand stiekem een stel springveren onder hun schoenzolen had gemonteerd. Dolletjes!

Het uitgesponnen ‘Melvin’, waarin we een flard uit ‘A Volta’ herkenden, en ‘Lotuk’ inspireerden het publiek allebei tot massale koorzangen en waren prima uitsmijters. Want zelfs al ben je geen onvoorwaardelijke liefhebber van zijn platen, live staat Arsenal garant voor een meeslepende ervaring. Dank zij de smaakvolle visuals (of 'levende schilderijen') van Akiko Nakayama hadden de enkelingen die wegens botverkalking of een andere kwaal verzuimden te dansen ook nog wat om naar te kijken. Jammer dat Arsenal live niet in de clinch ging met de Afrogenius Band (‘Er was tijd noch geld om te repeteren', dixit Willemyns), maar wie weet gaan ze op 8 december volgend jaar in de Lotto Arena de uitdaging alsnog aan. Die feestneus hoeft u dus nog lang niet op te bergen.

Bekijk ook de clip: 'Amplify'

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: