Concertreview: Melanie De Biasio in de Ancienne Belgique

, door ()

100

Na regen komt nog meer vilein. Brussel was bar en guur, en Melanie De Biasio wist ervan. Hoe haar mondhoeken onvrijwillig tot een grimas verkrampten en haar hand naar haar maagstreek schoot: de Belgisch-Italiaanse was zichtbaar under the weather. Maagpijn, misschien. Maar De Biasio is er de artiest niet naar om haar hartstocht diep in de jaszakken te stoten. Na een bezielde, móóie set van anderhalf uur – het eerste van drie concerten in de AB – wisten we: een halfbakken performance is simpelweg niet des Biasio’s. 

We kregen een mooie set, maar ook een nietsontziende. Want de nieuwe plaat waaruit De Biasio kwam bloemlezen, ‘Lilies’, is van een kille schoonheid. Centraal staan twee geliefden die elkaar mutileren, geestelijk en lichamelijk. Ze geven gestalte aan een relatie die gespalkt voortleeft. ‘We breathe beneath the scars / Our shivering flesh in a bowl frozen, lipt ze ergens, met haar bekende fluisterstem. Hield je er gisteravond de ogen iets te lang bij gesloten, dan dreigde je schipbreuk te varen op je eigen gedachten. 

Je kon jezelf daar moeilijk tegen wapenen, want geen twee concerten van deze chanteuse zijn dezelfde. Musiceren doet De Biasio nog steeds het liefst – en het best – al improviserend, en met de genredeuren op een kier. In één nummer kan de ritmesectie op experimenteel-jazzy staan, Pascal Paulus synth op horrorfilmsoundtrack en De Biasio’s strottenhoofd op blues. Toen we haar het laatst zagen in de Handelsbeurs bracht ze een sierlijke versie van haar vierentwintig minuten durende compositie ‘Blackened Cities’. Gisteren hoorden we dat nummer ook, maar dan in een ingebonden uitvoering, met bassen waar je doorheen moest waden en een elektronisch laagje over de helft van de aangeslagen pianonoten. Dit was een ongewoon fors concert.

Opener ‘Let Me Love You’ was sneller dan we het kennen – nagenoeg dansbaar. En het uitgesmeerde ‘Your Freedom Is The End Of Me’ was meer Portishead dan Billie Holiday, maar toch vooral De Biasio zélf. Middenin de set zette ze ‘Blackened Cities’ in, om na een minuut of wat over te gaan naar een ander nummer, nog een nummer, en dan wéér een ander nummer. En ergens tussenin keerde ze terug naar het begin: ‘If you feel a breeze / It might be / I might pass this way to set you free’. Vier nummers naadloos aan- en dooreen ritsen: De Biasio’s muzikale instinct is niets anders dan onnavolgbaar.

Na zoveel schoonheid te hebben verpatst, geef je ruimte, om te herstellen. Zingen is iets wat verzorgt en genezing brengt, liet De Biasio eerder al optekenen. ‘Prend d’espace’, zuchtte ze gisteravond. ‘Afro Blue’, de Cubaanse rootsklassieker die ze covert van Mongo Santamaria, krijgt een uitgestrekte soundscape, waar een steelbrush over een drumvel rimpels in maakt. Koortsig en elektrisch, en tegelijk rustgevend. Alles wat daar nog op volgde, van ‘All My Worlds’ tot het zilte ‘And My Heart Goes On’, droeg bij tot een wereld van intense leegte. 

Hoe label je zo’n krachttoer door de ziel? Belgitude, noemt Arno Hintjens het. Hij heeft gelijk: wat een godsgeschenk voor dit barre en gure land is Melanie De Biasio. 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan