Concertreview: Ghostpoet in de AB Club

, door ()

47
ghostpoet 1200
© Getty

De opwarmende dj genaamd Madame Moustache is bij ‘Angel’ van Massive Attack uitgekomen: we kunnen dus beginnen. De opener van Ghostpoets jongste plaat ‘Dark Days & Canapés’ is ook de opener van zijn concert: ‘Many Moods at Midnight’. Stuk tekst: ’Let's stay together / I'm down on my knees / I’m howling at the moon / Snatching at your ear / Futile / Nah, nah, nah, nah, nah, nah, nah, nah’. De hele song is van het meest echte, deftige, fatsoenlijke donker dat je dezer dagen kan horen, en het past wonderwel bij de neurotische science fiction-film waarin we allemaal van microgolfmaaltijd naar dystopische nieuwsflash leven, maar die nahnahnah's van Ghosts branderige bariton, die vormen zijn handtekeningetje. Als ik alleen daar voor was gekomen, het vierenhalve ster-verdict was hier al gevallen.

Obaro Ejimiwe - zo heet hij echt - wordt ‘ronduit fatalistisch’ genoemd. Iemand schrijft: ‘Volgens hem is de wereld op onherstelbare wijze fucked up.’ Er is iéts van. Hij verbloemt alvast niks. Hij bericht over het leven zoals het (spijtig genoeg) is. Vanavond zal hij zich aan een clochard spiegelen (‘Shedding Skin’), in hoofd, lijf en leed van een verdrinkende vluchteling kruipen (een bruut en fenomenaal ‘Immigrant Boogie’), en vanuit een appartementje dat vol lege flessen ligt terugdenken aan een relatie die in geroep en getier verzandde (‘Yes, I Helped You Pack’). En dat zijn maar drie voorbeelden.

Vorige plaat ‘Shedding Skin’ bevatte aan het eind een sprankeltje hoop. Op de nieuwe blijft de regenachtige dag in november de norm. Een natte winterperiode met bijzonder weinig zon mag ook. Vijf songs ver komt ‘Karoshi’ langs: ‘Stockpile food / panic button glued in place', horen we. Hier lijkt de apocalyps echt begonnen.

Tot daar de inhoud, nu de delivery. Obaro Ejimiwe komt niet meer - zoals in 2015 in de Botanique - piepen als een blackman in black leather. Hij draagt nu zijn meest grijze pak. Ook de hele show lijkt daar bij wijze van spreken strak in te zitten.

‘Shedding Skin’ was drie jaar geleden zijn eerste rockgetinte plaat, vandaag heeft hij zijn live-groep naar veel hogere toppen gebracht: het rockgenre is gewoon van hém geworden. Hij kan gaan leunen op de beestige ritmesectie, de gitarist kleurt alles mooi en bescheiden in (maar als hij uiteindelijk mag soleren, gaat hij all the way en valt de groep in met een muur van geluid). In ‘Yes, I Helped You Pack’ wordt de bas vervangen door krakende morse. In ‘We’re Dominoes’ zitten sonargeluiden. De toetseniste speelt een keer viool, haar tweede stem staat de groep beeldig. ‘MSI musmiD’, een oudje uit een periode waarin Ghostpoet dichtte boven krakende, piepende dubstep, wordt in de AB een volle, wervelende live-variant van drum’n’bass.

Als het zacht en een tikje melancholisch wordt, zie ik Ejimiwe in Londen de tube nemen, onder- én bovengronds. Als het hard gaat, staat hij indrukwekkend te ijsberen en te dirigeren, en één keer zelfs te molenwieken.

Speciale vermelding voor ‘Blind as a Bat’: ‘In my head it’s all palm trees and appletinis’, gaat het. Een appletini is een Apple Martini-cocktail’, en Ghostpoet en groep zijn hier even toneelspelende dronkenlappen. In ‘End Times’ gaat het daarna over ‘swallowing pills', en Ghostpoet praatzingt hier eventjes druggy en duizelig.

En dan dat schrijnende verhaal ‘Immigrant Boogie’: zeggen dat lang niet elke Mark Lanegan- of Massive Attack-fan weet dat deze parel bestaat.

Terwijl dj Madame Moustache de after party start met ‘Inglan is a Bitch’ van Linton Kwesi Johnson (in deze context een prachtige keuze), vraag ik aan de geluidsman of hij altijd zoveel verschillende instrumenten luid en klaar kan horen, en hij schudt van nee. ‘I love this place. Het klinkt hier breed en luid, en toch niet té luid’.
 
Machtig concert!
 

Het moment

‘Freakshow’, de afsluiter van de reguliere set, die al een tijdje crescendo-vuist op crescendo-vuist naar boven ging, en hier echt vuur vatte. ‘Freakshow’ is ook een tune, één waarvan je denkt: een paar keer minder Bazart op de radio en een paar keer meer Ghostpoet, zoiets zou niet verboden mogen blijven. Plus: de deur van de show was nog niet dicht of Ghostpoet was daar al, knal op de seconde, met zijn ‘Goodnight, thank you’. En dààrna onmiddellijk de coulissen in, om zich te gaan oppeppen voor de bissen. Zoals we al zeiden: strak!
 

Het publiek

Zat niet meer in het middelbaar en luidde het weekend niet in door danskaramellen te slikken. Vond wel de goeie mix tussen bier halen op vrijdagavond en de aandacht erbij houden. De oudste helft herinnert zich precies waar ze waren toen ze  de eerste keer het woord triphop hoorden. De jongste helft was niet en masse aan het filmen met de smartphone, waarvoor dank.
 

Quote

Als het de Ghost-quote mag zijn die het meest terugkwam: ‘Much appreciated, Brussels’.
 

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan