Concertreview: Dijf Sanders in de N9 (Eeklo)

, door ()

39

Natuurlijk kent u Dijf Sanders. Van de single ‘Miami’. Groep: Teddiedrum. Helaas, songs met refreinen als ‘This time we’ll make it happen / I need a woman / You need a man’ maakt Sanders niet meer. Een door ons aan de N9-gewestweg / in de N9-club in Eeklo opgetekende uitleg: ‘Teddiedrum was een plan dat is weggevallen toen mijn instincten overnamen. Mijn instincten wilden muziek maken zonder erover te moeten nadenken. Een popgroep moet je sturen, en ik wilde stuurloze muziek maken.’

De muziek werd zo ‘stuurloos’ dat Dijf Sanders vorig jaar plots in Java, Indonesië stond, in een rivier dan nog, om vijf vrouwen op te nemen die met de handen op het water aan het kloppen waren, terwijl ze kleren stonden te wassen.

Maar da’s voor zometeen. Eerst was er in Eeklo Compro Oro: sappige jazzrockgitaar, trommels vooraan op het podium, uit een xylofoon groter dan ons bureau komt al een beetje een wereld van bamboe-instrumenten die ons straks naar Java zal brengen. En de mannen hebben - omdat het zaterdag is - hun minst pretentieuze bloemenhemden aangetrokken: ‘Zijn jullie al dronken?’ Ook heel goed voor de sfeer én de bieromzet: DJ Dubbeldee. Zijn favoriete lp aller tijden: ‘Power of Soul’ van Idris Muhammed. Als hij een funky schijf oplegt waarin Maceo Parker sax speelt, staat hij zelf mee te toeteren.

Een laken met een Javaanse demon erop, wat hardware, twee orgels, een kleine bijbouw van knoppen en toetsten, een sax en een fluit (gespeeld door Nathan Daems van Black Flower) en een percussie-instrument dat op een stemvork lijkt… de Dijf Sanders-show gaat nu echt beginnen

Sanders is dus in Java geluiden gaan sprokkelen. ‘JAVA’ heet de plaat die hij ook heeft volgestouwd met eigen orgelimprovisaties die hij vond passen. Omdat het improvisaties waren, en hij geen olifantengeheugen heeft, heeft hij ze opnieuw moeten leren spelen. Dat is aan de straffe opener ‘Akim’ goed te horen.

‘Banyumas’ begint met een loop die vrouwelijke waterpercussie van daarnet, de opgenomen krekels worden in die mate bezwerend dat ze als blatende schapen en kikkersymfonieën beginnen te klinken. Of iemand heeft iets in ons bier gedaan, dat kan ook.

‘Retired Sportswatch’, de opener van Sanders' vorige plaat ‘Moonlit Planetarium’, doet ons qua sfeer meer aan het ceremoniële, sacrale gamelan-genre denken dan heel ‘JAVA’. ‘Susukan’ duurt niet veel langer dan een minuut en is springmuziek om bij te gamen. Over de Kaster die zingt in ‘Kaster’ zegt Dijf vanop het podium ‘Een heel bijgelovig man, dus hij kan ons waarschijnlijk tot hier horen’. Hoe je ‘Cibeusi’ uitspreekt is Sanders nog steeds een raadsel. ‘Ik heb het als West-Vlaming ook moeilijk met sommige woorden in het Nederlands’.

Sanders, in ons bandopnemertje: ’Er zijn mensen die ontgoocheld zijn dat de gamelan amper aan bod komt op ‘JAVA’. Maar ik heb gewoon geen gamelan gehoord, daar. Naar veel muziek ben ik ook niet kunnen gaan omdat ze niet bedoeld is voor publiek. Ik denk dat ze voor de rijstgodin is bedoeld.’

In een muziekwereld waarin het voor velen draait om snelsnel een beetje programmeren en op het net goeie samples kopen, zegt Sanders: ‘Een sample waar ik zelf niet bij was, heeft voor mij geen waarde. Al is het één domme snaar die trilt, of een windgeluid, als je erbij bent geweest, krijgt het een extra-geladenheid. Van een schoon plaatje van een eiland in een folder denk je hooguit: ik zou er wel eens willen naartoe gaan. Maar als ik die foto zelf met een slechte smartphone neem, ga ik er in mijn werkkamer veel liever mee aan de slag.’

Bij het oudje ‘Wakeboard’ zijn we beland, een echt liedje met een echte tekst. Uit de poriën van de twee muzikanten komen nu geen wereldmuziek­bricolages meer gegutst. ’I wake up by the road in the absence of clothes’, horen we. Aan de altijd een tikje onnozele Jimi Tenor moeten we nu denken, alsook aan een andere favoriete humorist uit het hoge noorden: cineast Aki Kaurismäki.

Sanders en Daems mogen binnenkort vijf shows lang le java doen in Italië. Ze staan - bij zonsopgang én -ondergang - ook geprogrammeerd in het grillige landschap van Cappadocië (Turkije). Sanders doet mee aan ‘Imagine Raymond’, een ode aan Raymond Scott, bekend omdat zijn muziek werd gebruikt in tekenfilms. Hij maakt ook deel uit van Mauro Pawlowski’s Braaknoot Ensemble, dat ‘Nacht en Ontij’ van Boudewijn de Groot in een nieuw jasje aan het steken is. ‘Nacht en Ontij’ is een de Groot-plaat die 50 jaar geleden voor veel opgetrokken wenkbrauwen zorgde.

Dijf Sanders meldt ons nog dat hij plannen heeft om een ander deel van de wereld te registreren en naar zijn hand te zetten. Voorlopig bovenaan zijn lijst: het Chinese platteland. Een behouden vaart gewenst!
 

Het moment

Het geweldige ‘Jaipong’ moet érgens, in een of ander parallel universum, de hitparades aan het bestormen zijn.
 

Het publiek

Schuift dichter en dichter bij, tot het helemaal mee is. En dan is er, in de bissen, een tweede keer 'Jaipong'.

Quote

Bij de eerste keer ‘Jaipong’: ‘De jongens doen niks in deze track, de meisjes steken de sigaretten van de jongens aan. Hey, don’t sue the messenger’. Bij de tweede keer ‘Jaipong’: ‘Ik vind het raar, bisnummers. Als je een fraise-taart koopt bij de bakker, ga je later ook niet terug om nog een fraise bij te kopen’.
 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: