Concertreview: Son Lux (AB)

18

Tien jaar geleden was Son Lux nog de nom d’artiste van Ryan Lott, een nerdyfiguur die aan zijn werk voor film, theater en reclamespots een voorliefde voor sound design had overgehouden. Sinds het vijf jaar oude ‘Lanterns’ krijgt hij rugdekking van gitarist Rafiq Bhatia en drummer Ian Chang. Vandaag is Son Lux dus een echte band, die, net als James Blakes o h n en How To Dress Well, akoestische en elektronische geluiden met elkaar vermengt, zonder de noden van de song over het hoofd te zien.

Bij Son Lux zijn verbeelding en ambitie aan de macht: Lott is klassiek geschoold en speelt die troef ook uit op zijn nieuwe plaat van zijn groep. Hij krijgt niet alleen hulp van zijn vriend DM Stith en jazztrompettist Dave Douglas, maar ook van Rob Moose en diens kamerorkest yMusic. Voorts laat hij een koor opdraven en goochelt hij in zijn composities met verwijzingen naar opera’s, Broadway musicals en liturgische muziek.

Het in filmische grandeur gedrenkte ‘Brighter Wounds’ is zijn donkerste én persoonlijkste werkstuk tot nu toe. De nummers kwamen tot stand nadat één van Ryan Lotts beste vrienden door kanker werd geveld en Agent Orangede Amerikaanse presidentsverkiezingen won. Net in die turbulente periode werd de muzikant voor het eerst vader en raakte hij diep bezorgd over de wereld waar zijn zoontje in zou moeten opgroeien. De songs steunen één voor één op tegenstrijdige gevoelens; op het contrast tussen licht en duisternis, hoop en bitterheid, triomf en mislukking.

Uiteraard stond de nieuwe van Son Lux ook centraal tijdens het concert in de AB. Opener ‘Forty Screams’, gedomineerd door orkestrale keyboards, had iets van een traag voorbij schuivende wolkenformatie. ‘I had wanted another world for you’ zong Ryan Lott met die hoge, trillende, soms iets te theatraal aandoende stem waar we, na al die jaren, nog altijd aan moeten wennen. De man bedient zich veelvuldig van allerlei filters en vervormers, die zijn emotionele zeggingskracht veeleer ondergraven dan versterken. Of je wordt erdoor gehypnotiseerd, of je knapt erop af.

De gitaar van Bhatia klonk zelden zoals je dat van een gitaar verwachtte. De ene keer kwam ze krassend en kervend uit de hoek, zoals bij Sonny Sharrock, de andere keer verkende ze jazzy territoria, zoals bij Pat Metheny. Ook de drummer zette je met zijn onverwachte salvo’s op het verkeerde been. ‘Surrounded’ eindigde zelfs in een polyritmische wervelstorm. ‘Slowly’, over de leugens die we elkaar vertellen wanneer de waarheid te zwaar om dragen is, hield dan weer het midden tussen triphop en futuristische soul.

'Son Lux is een getalenteerde band, zoveel is zeker, alleen wil de groep teveel tegelijk'

Soms waren de songs als stilstaand water en smachtte je naar wat extra rimpelingen aan het oppervlak. Op andere momenten, zoals in ‘Dream State’, koppelde Son Lux minimalistische structuren aan maximalistische arrangementen en wentelde Ryan Lott zich in zoveel pathos en bombast, dat we even het gevoel kregen door de een of andere boze kracht op een concert van Coldplay te zijn gedropt. Het idee! Neen, dan liever ‘All Directions’, waarbij de toeschouwers als koor dienst deden en de zanger de zinsnede ‘Weren’t we beautiful once?’ als een mantra bleef herhalen.

Tussendoor konden vooral de oudere nummers (uit ‘Lanterns’, ‘Bones’ en de ‘Remedy EP’) op de geestdriftigste publieksreacties rekenen.

’Easy’ was doorspekt met bizarre synthgeluiden. Tijdens ‘You Don’t Know Me’, waar de dancebeats elkaar voor de voeten liepen maar net niet struikelden, kreeg Son Lux vocale assistentie van zangeres Hanna Benn, die de avond had geopend. En ‘Stolen’ hulde zich, met zijn gesamplede en geloopte duimpiano, vooral in een Afrikaanse vibe. De set eindigde met fanfavoriet ‘Lost it To Trying’, dat ons alsnog op de heupen werkte en Lott tot een bescheiden dansje inspireerde.

Son Lux is een getalenteerde band, zoveel is zeker. Alleen wil de groep teveel tegelijk, kan ze niet goed kiezen tussen neoklassiek, postrock of elektronische R&B en serveert ze auditieve gerechten waarvan de ingrediënten niet altijd even goed gedoseerd zijn. En zoals meneer Michelin ongetwijfeld zal bevestigen: je wint er geen sterren mee.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: