Concertreview: Simple Minds in de Ancienne Belgique

, door ()

24
vrijbeeld

Voor wie er gisteren niet bij was, stel het je maar eens voor. Simple Minds heeft net vier klassiekers uit hun new-wavedagen op je afgevuurd: ‘I Travel’, ‘Celebrate’, ‘Love Song’ en ‘This Earth That You Walk Upon’. Opwindende songs op de grens van Kraftwerk, krautrock en Joy Division. Je zet je schrap voor de volgende... en dan springen de lichten aan, gaat frontman Jim Kerr op een stoeltje zitten en stapt ene Billy Sloan, muziekjournalist en omroeper uit Schotland, het podium op. Hij heeft enkele vragen voor kernleden Kerr en Charlie Burchill.

‘Jim, het is héél belangrijk voor Simple Minds om nieuwe muziek te maken en steeds te blijven evolueren, niet?’

‘Ja, Billy, we blijven groeien en grenzen verleggen. Ongewoon voor een vintage band, ik weet het.’

Na tien minuten gekeuvel beginnen de Schotten eindelijk aan die nieuwe plaat waar je nu al zoveel over gehoord hebt. Om na vier nummers wéér het optreden stil te leggen en Billy op het podium te halen.

‘Charlie, na één-én-twintig verschillende line-ups is die van nu toch jullie meest opwindende, hé?’

‘Dat is de waarheid, Billy.’

Tegen dan besef je: dít is het moment om pintjes te halen. Aan de kassa tel je je wisselgeld luidop: ‘Eighty one, eighty two, eighty three, eighty four.’ De kassier, die die mop deze avond nu al twintig keer gehoord heeft, doet alsof hij al met een andere klant bezig is. Eenmaal terug in de zaal zijn de Minds aan de eerste van nóg vier splinternieuwe nummers begonnen. Die opwinding van in het begin? Vervangen door dorst en ongeduld.

Uiteindelijk spendeerde Simple Minds één uur, de helft van de avond, aan het vrij schaamteloos promoten van ‘Walk Between Worlds’. Kwamen daardoor niet aan bod: ‘Promised You A Miracle’, ‘Belfast Child’, ‘Ghostdancing’, ‘All The Things She Said’, ‘Glittering Prize’, ‘Speed Your Love To Me’ of zelfs jongere knappe songs zoals ‘Home’ en ‘Cry’. Zonde.

Begrijp me niet verkeerd: ‘Walk Between Worlds’ is geen beroerde plaat, integendeel. ‘Utopia’ was ook live een song waar ik als kind ooit van gedroomd heb. En het titelnummer klonk nóg potiger dan op plaat. Maar voor elke fijne song had je een banale, zoals ‘Magic’ (melig), ‘In Dreams’ (saai) en ‘Sense Of Discovery’ (is dat Celine Dion die ‘Alive And Kicking’ covert?). Simpeler gezegd: de Minds hebben zélf al minstens tien betere platen uitgebracht. Het valt jullie dus niet kwalijk te nemen dat de tweede Q&A bijna overstemd werd door getater in de zaal en dat jullie, zelfs al vroeg Kerr er meermaals om, nauwelijks wilden meeklappen of –zingen met de nieuwe nummers.

De pompende baslijn uit ‘Waterfront’ was alles wat de Minds nodig hadden om de sfeer weer radicaal te doen omslaan. Zeven onversneden klassiekers volgden: van het verzuchtende ‘Someone Somewhere (In Summertime)’ over de nonchalante wereldsong mét koebel ‘New Gold Dream’ tot het ultieme eighties-lied ‘Don’t You (Forget About Me)’. Héérlijke nummers die we met z’n allen lustig meezongen.

En daar was Kerr blij om, want in zijn eigen zang vertoonde hij de hele avond bitter weinig kracht. Hij rekende vooral op zijn achtergrondzangeressen en de echo op zijn microfoon. Zijn stem verdronk geregeld in het waas van de muziek, waardoor de songs niet stevig met de voeten op de grond stonden. Tijdens ‘Alive And Kicking’ en ‘Sanctify’ zong hij zelfs nauwelijks mee.

Deze zomer zag ik collega’s U2 in het Koning Boudewijnstadion – vijfendertig keer de capaciteit van de AB – op het scherp van de snee spelen: de band klonk vitaal, Bono was goed bij stem en – wat een geluk! – Billy Sloan was er niet bij. Met de jaren lijkt er meer en meer afstand te komen tussen U2 en Simple Minds. Al kunnen fans van de Minds natuurlijk tegenwerpen: ‘‘Walk Between Worlds’ staat tenminste niet plotsklaps op ieders iPhone en Jim Kerr werd níét genoemd in de ‘Paradise Papers’.’

Laten we het dan maar op een gelijkstand houden.

Het moment

Tijdens de eerste strofe van het voorlaatste nummer ‘Mandela Day’ werd Kerrs microfoon plots luider gezet. Het ingetogen lied werd zo een van de mooiste van de avond.

Het publiek

Lalde tijdens de nieuwe songs en zong lalala tijdens de oude.

Quote

Jim Kerr in de Q&A: 'Ik weet het, het is moeilijk om voor de eerste keer naar nieuwe muziek te luisteren.'

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: