Concertreview: Madensuyu (N9, Eeklo)

, door ()

282
madensuyu 1200

Eigenlijk was er in Eeklo sprake van een try-out, want de echte première vindt pas morgen plaats op het podium van de Handelsbeurs. Maar dit eerste optreden van de tournee een openbare repetitie noemen zou Madensuyu onrecht aandoen. Stijn Ylode De Gezelle en Pieterjan Vervondel stonden namelijk zo scherp als het zwaard van een samoerai. Ze speelden strak en trefzeker: het rock-‘n-rollhart onder hun T-shirt klopte luid genoeg om zelfs een ervaren seismoloog uit zijn slaap te houden.

Sinds Madensuyu in 2004 het ereschavotje van de Rock Rally mocht beklimmen, bracht het slechts mondjesmaat platen uit. De vorige, ‘Stabat Mater’, dateert al van vijf jaar geleden en het voordeel van die werkwijze is dat het tweespan zijn songs pas oogst wanneer ze helemaal volgroeid en plukrijp zijn. ‘Current’, de titel van zijn vierde langspeler, verwijst naar ‘panta rhei’, een uitspraak van de het Griekse wijsneus Heraclitus, die ‘alles stroomt’ betekent. Geen toevallige keuze: in de muziek van de noiseniks uit Afsnee is alles inderdaad voortdurend in beweging.

De Gezelle bespeelde zijn vijfsnarige gitaar vroeger altijd al alsof het een piano betrof. Tot hij inzag dat hij net zo goed een écht klavier kon molesteren. Niet dat u zich daar zorgen over hoeft te maken, want zoals bleek in de N9, heeft Madensuyu-nieuwe-stijl geen gram aan power ingeboet. De songs mochten op het eerste gehoor dan een tikje soberder klinken, ze werden met zoveel drive de zaal in geslingerd dat u ze onmogelijk met die van iemand anders kon verwarren. Eén en ander lag zeker ook aan de dodelijke precisie waarmee Vervondel de maat aangaf. Zijn drumsalvo’s, zowel schatplichtig aan postpunk en metal als aan drum & bass, vielen vanop kilometers afstand te herkennen.

Dat er ten huize van Stijn De Gezelle al eens een blik Bach, Beethoven of Mozart wordt open getrokken, valt niet langer te ontkennen. Die klassieke invloed is dit keer namelijk nogal nadrukkelijk in de nummers geslopen. Tussen de verstilde opener ‘It’s Upon’ en afsluiter ‘It Comes Along’ demonstreerde De Gezelle dat hij op de toetsen niet alleen tot lyrische introspectie, maar ook tot gejaagde, zelfs ietwat barokke uitspattingen in staat was. Tijdens ‘One More Time’ galoppeerden zijn vingers over het klavier als een stel aanstormende Hunnen met slechte bedoelingen en aan zijn staccato gehamer in ‘The Flood, The Flow, The Roar’ merkte je dat ook de strapatsen van John Cale niet ongemerkt aan hem voorbij waren gegaan. In ons notitieboekje onderstreepten we meermaals het woord ‘dolletjes’.

De teksten van de nieuwe songs, over de schrammen en builen die de heren Madensuyu de voorbije jaren hadden opgelopen, waren dit keer uiterst beknopt gehouden. Vaak beperkten De Gezelle en Vervondel zich tot enkele gescandeerde sleutelwoorden. Live klonken hun dialogerende zangpartijen alvast dwingender dan op de nieuwe cd, waarop veel wordt gemompeld en gefluisterd. Zelfs wanneer de twee bandleden over elkaar heen zongen, zoals in ‘Ill Timed’, was het resultaat veel minder chaotisch dan gevreesd. En als het onstuimig rockende ‘Breathe, Sail On’ een beetje claustrofobisch aandeed, hoefde dat niet te verbazen. Het gerucht wilde immers dat het over de recente relatiebreuk van Pieterjan Vervondel zou gaan.

Wie uit het bovenstaande concludeert dat Madensuyu zijn verleden heeft afgezworen, kunnen we geruststellen. Halverwege de set greep De Gezelle alsnog naar zijn gitaar en werden enkele publieksfavorieten uit ‘D is Done’ en ‘Stabat Mater’ uitgelaten. Met het oog op ‘Tread on Tread Light’ kreeg de volumeknop een flinke ruk naar rechts en het pulserende ‘Little F’ –vervormde stem, wild opspattende decibels– liet zich enkel als een pletwals omschrijven. Ook in ‘Mute Song’ (hoe misleidend kan een titel zijn?) en ‘Crucem’ –koebeldrums, synthestische bas– hoorden we Madensuyu al zijn noisy duivels ontbinden. Dit waren abstract-expressionisten die zich niet van verf maar van klanken bedienden.

Met ‘Days and A Day’ werd even gas teruggenomen, maar alras rinkelden de decibels weer alsof er een orkaan in aantocht was. U begrijpt dat we na het stotterende ‘FAFAFAFUCKIN’’ (The Velvets meet Suicide) en het schurende ‘TI:ME’ even ons haar moesten kammen.

Madensuyu heeft het decor vernieuwd, maar de architectuur gelukkig ongemoeid gelaten. De verschroeiende intensiteit van weleer is er nog steeds en zelden voelde een uppercut zo weldadig aan. De avant-première in Eeklo was er dus één om ‘auw!’ en ‘nóg!’ tegen te zeggen.

Het moment

De door merg en been snijdende oerschreeuw in 'Little F.'.

Het publiek

De meeste toeschouwers hadden de nieuwe plaat nog niet gehoord, maar de nieuwe sound van Madensuyu vormde duidelijk geen obstakel. De overgave was totaal.  

Quote

Pieterjan Vervondel: 'Fantastisch dat jullie allemaal de weg naar Eeklo hebben gevonden. Want dit is een zeer belangrijke avond voor ons.'

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: