King Gizzard & The Lizard Wizard (Vooruit)

, door ()

91
king gizzard

‘Hoe klinken die gasten van vanavond eigenlijk?’ vroeg mijn vriendin tijdens het avondeten.

‘Wel, euhm, King Gizzard & The Lizard Wizard is een zevental dat komt uit Melbourne en vorig jaar víjf albums heeft uitgebracht waarop ze progressieve rock, maar soms ook jazz en Afro-funk, of krautrock en weleens metal en folk spelen, terwijl ze zingen over instortende kastelen, ratelslangen, nucleaire dreigingen, vliegende bananen en een cyborg genaamd Han-Tyumi.’

‘Wat?’

‘Ik weet het ook niet.’

De verwarring werd alleen maar groter in de Vooruit zelf. King Gizzard bestormde het podium op de tonen van AC/DC’s ‘Hells Bells’ - ‘I won’t take no prisoners!’  - om vervolgens de eigen versterkers op elf te zetten en de set in gang te stampen met ‘Rattlesnake’. Twee gitaren hielden een zompige riff aan terwijl een derde de meest exotische kanten uitschoot. De song liep uit de hand terwijl zanger Stu Mackenzie - is hij dan Koning Gizzard en de overige zes tovenaars van de Hagedissenorde? – blafte als een hondsdolle hyena. De visuals mochten met de disclaimer ‘niet geschikt voor epileptici’ gekomen zijn: flitsende, neonkleurige beelden van woestijnen, vlammen en smeltende cartoonkrokodillen. De lijn tussen geniaal en geflipt is flinterdun.

En het werd nóg gekker. ‘Digital Black’ was een gortige metalpopsong die werd in- en uitgeleid met spoken word: ‘Hello, my name is Han-Tyumi, I am a cyborg. I am bereft of two human things, death and to vomit. I want to be sick. I want to make a mess.’ Mackenzie greep naar zijn dwarsfluit en deed daarbij meermaals denken aan shittyflute (wie geïnteresseerd is: zoek ‘take on me shittyfluted’ op via Youtube – géén aanrader). ‘The Lord Of Lighting’ volgde: een sloom en slijmerig nummer dat op elk gegeven moment drie tot vijf versnellingen hoger werd geschakeld. Indrukwekkend hoe zéven muzikanten zelfs tijdens de meest ongepaste tempoveranderingen als één machine speelden. Een groovemachine, weliswaar.

Want songs waren grooves en die gingen naadloos in elkaar over. Tijd hield op met bestaan: je leefde van groove tot groove en dan maakte het niet uit of die nu drie of tien minuten duurde. Op hun album ‘Nonagon Infinity’ uit 2016 – waarschijnlijk hun beste plaat – had de band al gespeeld met het idee van een oneindige trip: het album eindigt namelijk aan het begin, waardoor ze eeuwig op repeat zou kunnen staan. Daaruit brachten ze gisterenavond de driestoot ‘Robot Stop’, ‘Big Fig Wasp’ en ‘Gamma Knife’: een wervelstorm van synchrone gitaarsolo’s en riffs zo aanstekelijk als syfilis.

Vroegen jullie je ook weleens af waarom er twee drummers op het podium zaten terwijl ze zowat identiek hetzelfde speelden? En of dat genadeloze tempo na een tijdje niet afmattend was? En of Mackenzie’s hoofd er na al dat headbangen niet plots af zou vallen? Nee, daar leek het niet op. Zelfs tússen de nummers waren jullie aan het moshen en crowdsurfen.

King Gizzard & The Lizard Wizard in de Vooruit was véél. Een langgerekte steroïdentrip, een visionair rockoptreden, een in goede banen geleide zenuwinzinking, maar bovenal: grenzeloos. Regels waren er louter om gebroken te worden en hokjes bestonden al helemaal niet. Een band die anarchie omarmt zónder wanordelijk of slordig te worden? Uniek.

Ik weet niet van jullie, maar in mijn slaap lag ik nóg te headbangen. 

Het moment

Toen Stu Mackenzie zijn gitaar in het rond zwierde, hem bespeelde boven zijn hoofd en daarna een gitaarversterker als plectrum gebruikte. 

Het publiek

Was al even kierewiet.

Quote

Een selectie:

‘Woa-oa-ooo.’

‘Waf waf!’

‘Yeeeeeeehaw!’

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: