Concertreview: Ibeyi (AB)

, door ()

25
ibeyi vr
© Koen Keppens

Naomi en Lisa-Kaindé Diaz zijn twee zussen die op elkaar lijken maar toch ook weer niet: de één torst een hupse afro, de ander heeft kekke cornrows. Van de één zou je zijdezachte soul verwachten, van de ander forse hiphop – als compromis maken ze wat ze zelf ‘hedendaagse negro spirituals’ noemen, te vinden op het drielandenkruispunt van gospel, wereldmuziek en elektronica. Bloedmooi spul.

Multicultureler komen ze niet: de Franse tweeling woont in Parijs, maar heeft roots in Venezuela en Cuba. Ze zingen vooral in het Engels, maar ook in het Spaans én in het Yoruba, de West-Afrikaanse taal van hun voorouders, voor die als slaven werden verscheept. Er zit engagement in hun muziek, maar ook pijn en verdriet: Naomi en Lisa moesten hun vader en hun zus al afgeven, hun ziel heeft meer rafelige randjes dan die van een normale 23-jarige. Hun achtergrond is dus uniek: niemand anders ter wereld zou de muziek van Ibeyi kunnen maken. Zij klinken, op hun beurt, alleen als zichzelf.

Dat was al duidelijk van hun platen ‘Ibeyi’ en ‘Ash’ – even empowering als eender wat van hun goede vriendin Beyoncé. Maar de zusjes uitsluitend op plaat beluisteren, is toch zo’n beetje zoals vrijen via Skype: je hebt lang niet de hele ervaring mee. Want het volledige Ibeyi-pakket zoals dat vanavond in de AB uitgepakt werd… Dat valt te vergelijken met wat ik me voorstel bij een intense kerkdienst voor diepgelovigen. Van ontroering bibberende lijven! Zielen die hun omhulsel van zich afschudden! Glorieuze samenzang! Van die dingen.

Vanavond was dus moderne gospel te horen, een genre waarin miserie en blijheid traditioneel gezien hand in hand lopen. Zo ook hier. Lisa en Naomi huppelden in hun rode jumpsuits het podium op, en er straalde licht van hen af, zij vulden de ruimte met warmte. Maar zij zetten óók meteen ‘I Carried This for Years’ in: uitgebeend en bijna spookachtig. Daarna treurden ze in ‘I Wanna Be Like You’: ‘I'm often down, often down / I often cry, often cry’. Hun smeekbede had zo uit de Bijbel kunnen komen: ‘Take me to the river / Help me find the sun.’ Vanavond – dat leek het opzet te zijn – zochten we sámen naar de zon.

‘Valé’ was ietsje verder een slaapliedje voor een 5-jarig nichtje – even schattig als de synopsis doet vermoeden. ‘When Will I Learn’ steunde op een lieflijk pianoriedeltje en ‘Me Voy’ had de lichte agressie van goeie hiphop in zich – het is duidelijk een nummer van Naomi. De vetste streep R&B zat dan weer in ‘I’m On My Way’. Trouwens: allemaal nummers die bijna uitsluitend ondersteund werden door de gekste percussie-elementen. Een batádrum! Een cajón! Eigen lichaamsdelen! Het is van de Incredible Bongo Band geleden dat ik nog eens zoveel trommels hoorde.

Percussie of niet, Ibeyi bouwde een onwaarschijnlijk intieme set op. De zussen – zie ze naar elkaar kijken zoals alleen zussen dat kunnen – stonden alleen op podium en knutselden hun geluiden beetje bij beetje in elkaar waar je bijstond. Zo begon ‘Oya’ met niks. Tot er een loop werd ingezongen, waarna er op de batádrum werd geklopt, waarop er een piano kwam piepen… Tot opeens: een symfonie! Als een droog brood dat voor je ogen een lekkere smos werd. Of een open keuken met alleen de smakelijkste ingrediënten. Hmmm!

Lisa zong het meest en speelde piano, Naomi was de trommelaar van dienst. Maar het was – hallo, open deur! – de combinátie van hun stemmen die voor de magie zorgde. Een beetje zoals de kauwgum uit ‘Mission: Impossible’ met de rode en de blauwe kant. Van zodra je de twee met elkaar mengt: bóém! Zo werd ‘Deathless’, zonder de wervelende sax van Kamasi Washington, een naar de keel grijpend ritualistisch mantra. ‘Away Away’ was een betoverende stemmendraaikolk en ‘Numb’ beloofde het beste van Björk en méér. Maar toch waren de stukken die in het Afrikaans werden gezongen het mooist. Ik voelde me soms even Naomi Watts tijdens de Silencio-scène van ‘Mulholland Dr.’: geen snars van begrepen, maar ook totaal van de kaart!

Nóg mooier werd het wanneer heel het publiek méézong met prachtige songs als ‘Exhibit Diaz’, ‘Mama Says’ en ‘Transmission’ – de muziek werd opeens die van ons allemaal. Doorgaans zijn verplichte meezingers als jaarlijkse tandartsbezoeken, maar hier hoorden ze bij de kern van de muziek. Lisa en Naomi zeiden in Humo: ‘We willen positieve energie overbrengen. Terwijl we de liedjes schrijven, horen we in ons hoofd hoe de mensen meezingen.’ Dus: muziek is pas muziek als ze wordt belééfd. Songs zoals hoogtepunt ‘No Man Is Big Enough for My Arms’ – moest ik ooit een dochter hebben, ik hoop dat dit haar lijflied wordt – zijn gemaakt om met z’n allen te scanderen, om samen te vóélen. Belangrijk, zeker in tijden waarin empathie een zeldzaam goedje wordt.

Veel water nog in bisnummers ‘Waves’ en ‘River’, dus hield niemand het droog. En dan was het gedaan. Aan het slotapplaus voelde je: mensen hebben hier wat aan gehad – dit concert was méér dan de belofte van een fijn Instagram-kiekje. En om de boodschap van menselijke verbondenheid nog wat meer in de verf te zetten, kwamen Lisa en Naomi na afloop nog kennismaken met de fans – ze signeerden al uw spulletjes met een mooie zilveren stift. Goud waard.

Tegen het dak van de AB botsten vanavond méér innig in elkaar verstrengelde prachtnoten dan dat er mooie meisjes op de wereld zijn. Echt waar: dit concert kon tippen aan de nu al legendarische passage van Solange op Pukkelpop. Op het einde had íédereen de zon gevonden.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: