Rapsody + 9th Wonder (Trix)

, door ()

24
rapsody

U kent Rapsody al. Met haar bijdrage op ‘Complexion (A Zulu love)’ was zij de enige rapper aan wie King Kendrick een plekje gunde op zijn magnum opus, ‘To Pimp A Butterfly’. Het is een prachtig kunstwerkje. Één van onze favoriete momenten op de plaat. In het begin van het nummer refereert Kendrick aan de theorie van Willie Lynch. Ter info: Willie was een slavenhouder die erachter kwam dat de beste manier om mensen te onderdrukken was om onderlinge verschillen te accentueren (slaven met een lichte huidskleur werden beter behandeld dan slaven met een donkere huidskleur).

We spoelen even vooruit. Rapsody’s verse tijdens ‘Complexion (A Zulu love) is een poëtische spijkerbom, volgepropt met dubbelzinnigheden en slimme referenties. In ons notitieboekje noteerden we: Solomon Northup, de persoon waarop de film ‘12 Years A Slave’ is gebaseerd (‘All my solemn men up north, 12 years a slave’), Spike Lee’s film ‘School Daze’ (‘I’m talkin' days we got school watchin' movie screens / And spike your self esteem’), en LL Cool J (‘Like two Todd's, L-L, you lose two times’).

Verderop rapte Rapsody dat ze als twaalfjarige liever een tintje lichter was geweest. En dat ze haar lichaam een keer met bleek had ingesmeerd om net zo licht als haar zus te worden. Ze beschreef de speurtocht van het leven: de weg naar zelfacceptatie. In haar eigen woorden: ‘Enforcin' my dark side like a young George Lucas’. Het voelde aan als een serie messteken waarbij uitsluitend vitale organen werden geraakt. Die twee minuten zijn met een beitel in ons geheugen gegrift.

Rewind, rewind, rewind! Terug naar het begin van de avond. Marlanna ‘Rapsody’ Evans - 1 meter 60, rood haar, dikke parka - is een zwaargewicht als het op rijmen aankomt. Een uitgekookte prijsvechter in een veel te kleine ring. Dat zag (de legendarische producer) 9th Wonder al vroeg. Hij was erbij toen ze haar eerste rijmpjes op papier krabbelde en hij was erbij in Trix, achter de ones and twos.

Eerst trakteerde Rapsody ons op de kerkdienst die ‘Laila’s Wisdom’ heet. Hink-stap-sprong in de snelkookpan. Van ‘Gonna Miss You’ naar ‘OooWee’ en van ‘Chrome’ naar een veeg ‘Electric Relaxation’ van A Tribe Called Quest. Het enige dat ontbrak waren de Perzen op de vloer, de posters van Malcolm X, Huey P. Newton en Miles Davis aan de wand en de koperen asbak met een smeulende joint. Tijdens ‘Pay Up’ hoorden we R&B Bounce en Naked Funk, maar vooral: kneiterharde Boom-Bap. Boom-bap die alles behalve stoffig klonk. Het lééfde!

‘Ridin’ werd ondersteund door een fabelachtig huzarenstukje van 9th Wonder. Een panfluit met de nodige pep in z’n step en een brommende wah-wah bas. Kleinstedelijke verveling, rondrijden op stoffige weggetjes, drinken met uw maten, dan plots zwaailichten zien en hopen dat u er levend vanaf komt. ‘You Should Know’ schoot uit de startblokken met een instrumentale verwijzing naar ‘Cell Therapy’ van Goodie Mob. ‘Naturally better, versus them, it's like flint to a cup of rain bars / I'm on par with Rocky and Clubber Lang posse’ en de crossfader van 9th Wonder schoof naar een instrumentale versie van ‘The Story of OJ’ van JAY-Z... En weer terug. De beat van ‘Black & Ugly’ bestond uit een quilt van soulvolle kreunen over een hikkende drumbeat en ‘Power’ werd getrokken door een bas die zo zwaar was dat hij over de grond schraapte.

De avond was vooral intiem. Intiem zoals de gesprekken tussen Lauryn Hill en het schoolklasje tijdens de interludes op de plaat, 'The Miseducation Of Lauryn Hill'. Frivole gesprekken over liefde en het najagen van dromen. Speels, oprecht en eerlijk. Poëzie uit het biologische schap van de supermarkt vinden wij prima, zolang het maar niet te prekerig wordt. Dat was het niet. Een jongen uit het publiek, Jeroen - het was net vijf dagen uit met zijn meisje - werd het podium opgetrokken en mocht tijdens ‘Knock On My Door’ een partijtje slow dansen met Rapsody. ‘Don’t worry about that girl, Urin.’

Van Busta Rhymes te horen krijgen dat u één van de beste albums van het afgelopen decennium hebt gemaakt, is mooi. Voor twee Grammy’s worden genomineerd is ook fijn. Maar naast Kendrick Lamar op een track verschijnen en niet compleet worden weggevaagd, is alleszins een prestatie van formaat. We hebben tijdens de avond veel aan Willie Lynch gedacht. En aan het accentueren van onzinnige verschillen. Waarom wordt er nog steeds een onderscheid gemaakt tussen Emcees en Femcees? Waarom is men zo terughoudend om Rapsody te plaatsten in lijstjes naast types als Kendrick Lamar, J.Cole en Joey Bada$$? Waarom verdient de show van Kendrick in het Sportpaleis een nieuwsitem en staat Rapsody in een halflege bovenzaal in Trix? Het contrast is wel erg groot. Te groot.

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: