Iceage & It It Anita (Les Nuits Botanique)

, door ()

90
vrijbeeld

Eerst het Luikse It It Anita. Met haar broer It It Anito hebben wij in de Vurige Stede nog bier gedronken en gehaktballen gegeten, maar die Anita-zus is pas echt een lekker stuk.

Op het podium, achter de groep: de IIA-initialen in grote, witte kartonletters. Frontman Damien Aresta is ook een grafisch ontwerper. Spelen met woorden, letters, beelden en verhalen is zijn ding. Hij heeft een keer in vijf simpele stappen uitgelegd waarom één van hun EP’s ‘AGAAIIN’ heet.
1. We hadden al een EP die ‘Recorded by John Agnello’ heet.
2. De EP die daarna kwam is ook opgenomen door John Agnello. AGAIN, dus.
3. Je zou IT IT ANITA kunnen afkorten tot IIAA.
4. IIAA is achterstevoren AAII.
5. Mix idee 2 met idee 4 en je krijgt: AG AAII N.

Van concertopener ’25 (Floor To The Ceiling)’ - twee zangers die mekaar in de ogen kijken, een drummer die alleen een sportshort draagt, één schreeuwstem die tot 25 telt, één micro ingesteld op één meter hoog - tot aan afsluiter ‘Another Canceled Mission’ (de laatste song moest en zou de hardste en de beste worden) was het één kronkelende noisetrip under the influence van Quicksand, Fugazi, At the Drive-In en Sonic Youth. It It Anita heeft haar rock graag zinderend hard, maar in de bindteksten struikelt Aresta voor de grap over zijn woorden (‘La prosaine sanson s’appelle…’). En we worden richting hoofdact gestuurd met MerciThankYouBedankt. ***1/2 dan maar, en GeenDankYou’reWelcomeDeRien.

Die eerste platen van Iceage, zeg! Het lef. De overtuiging. Een hongerwinter die in Denemarken - daar komen ze vandaan - alsnog werd overleefd. (nq) in Humo over ‘You’re Nothing’, hun tweede: ‘Ze zijn nu écht een nieuwe brigade, rotgetalenteerd, onbuigzaam en ongrijpbaar. De voorhoede van het Nieuwe Niets. U kunt zich níét inschrijven.’ En lap, vierenhalve ster, toen, in 2013. Die geven wij hen vandaag ook voor een concert dat begon met een lied over de oorlog. Het killer-refrein? 'Cause we can't stop killing / And we'll never stop killing / And we shouldn't stop killing / Hurrah’.

Na het vechten is er seks voor de overlevenden. ‘Praying at the altar of your legs and feet / Your saliva is a drug so bittersweet’, gaat het in ‘Pain Killer’. De groep blijft moeiteloos overeind zonder de op plaat aanwezige tweede stem van Sky Ferreira.

Zullen we er de gezaghebbende stem van Iggy Pop bij halen? Hij vindt Iceage ‘de enige punkgroep van vandaag die echt gevaarlijk klinkt’. Ik geloof dat hij iets dergelijks ook - geheel terecht - gezegd heeft over Fat White Family.

Richard Hell, ook een punkoudje, herinnert zich naar aanleiding van Iceage’s nieuwe plaat ‘Beyondless’ zijn younger self, en hoe blij die zou zijn met een groep als deze: ‘Je wil hun zelfvertrouwen. Of je hebt het al, en je wil dat zij jouw zelfvertrouwen vertegenwoordigen’.

Om verder en dieper in Iceages uitstekende nieuwe plaat te springen, zijn we eerst een tijdje blijven plakken aan de vier jaar oude song ‘Glassy Eyed, Dormant and Veiled’: Elias Bender Rønnenfelt is een zoon in gesprek met zijn dode vader, hij zingt zoals Nick Cave zingt in ‘The Mercy Seat’, de groep lijkt soms volledig weg te zwijmelen in Ierse pubrock… en dan is daar plots een engel in de vorm van een bloedmooie, loepzuivere trompet. Van daar af is het begonnen, met de saxofonist en de violist/pianist die de groep nu vervoegen. Die uitbreiding is niet voor elke punkgroep een goed idee. Voor Iceage wel.

Halfweg het concert duiken de oude songs ‘Morals’ en ‘Ecstacy’ op: de tempoversnellingen, het legertrommeltje, de schreeuwrefreinen met ‘Where”s your morals? en ‘Can”t take this pressure’ blijven in de presentatie hardcode-anarchistisch, maar de muziek is vandaag perfect gespeeld. En er zit nu - maar dat hadden we al eens gezegd - een lekker lepeltje suikerblazer, -viool en -toetsen rond dit medicijn.

Speciale aandacht voor ‘Thieves Like Us’: héérlijk rommelige Stones-blues. Na ‘Take It All’ willen wij nog eens naar Crime & The City Solution luisteren, en zelfs ‘Himmel Über Berlin’ nog eens bekijken.

Het oog kreeg ook wat. Dat krijg je als een gitarist op Ian Curtis lijkt en zanger Rønnenfelt in die mate Nick Cave speelt dat hij zich met zijn puntschoenen zelfs geregeld op de monitors afzet. Rønnenfelt is iemand voor wie geldt: ’He's got that certain kind of je ne sais quoi /A potential superstar’. Da’s een zin uit het nieuwe ‘Showtime’, een song met een dubbele bodem, en op Les Nuits Botanique niet gespeeld, maar het uitgeknipte citaat past wel.

Ik ben er zeker van dat de meeste mensen - net als ik - eerst redelijk idolaat hun uur van bewondering stonden te beleven, maar dat naargelang echte kleppers als ‘The Day the Music Dies’, ‘Beyondless’ en ‘Plowing Into the Field of Love’ eraan kwamen (en de muziek steeds meer in crescendo ging) we allemaal compleet overstag gingen. Lost in music, als het ware, met als enige gedachte: zo goed, zeg, en toch in zo’n klein zaaltje, dat geeneens was uitverkocht.

Er kwamen overigens geen bissen, maar afsluiter ‘Catch It’ was subliem. Rønnenfelt wenste ons zoete dromen toe.

Onderweg naar huis noteer ik twee dingen die beter dan de rest van dit stuk uitleggen hoe goed ik het vond.
1° Iceage heeft vijf jaar de tijd genomen om van ‘The Stooges’ tot bij ‘Fun House’ te geraken.
‘Peaky Blinders’ is een prachtserie, maar op den duur klonk de zoveelste cover van ‘Red Right Hand’ van Nick Cave wat afgzaagd. De makers hadden Iceage moeten bellen voor de gangstermuziek.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: