Katy Perry (Sportpaleis)

, door (ob)

41

Dat Witness flopte lag niet uitsluitend aan het feit dat op de dag dat haar nieuwe plaat uitkwam, haar (toenmalige) aartsvijand Taylor Swift ‘toevallig’ haar complete oeuvre terug op Spotify kwakte. Inhoudelijk voelde Witness als een afrekening. Een afrekening met een innerlijke worsteling zonder getuigen. Haast een decennium geleden verscheen ze als compleet product: een hyperseksuele cyber-pop Barbie die zich had vrijgevochten uit een streng religieus nest, compleet met grote ietwat naïef knipperende blauwe ogen én slagroom spuitende tieten. Ze zoende wel eens met een meisje (and liked it), maar alleen als de mannen keken.

Barbie woke up. Witness moest ons doen geloven dat ze al die tijd eigenlijk had gedacht: ‘Ho stop! Ik wil dit helemaal niet, maar ze dwingen me!’ Nu was ik best bereid om haar best te geloven, daar niet van, maar het narratief voelde op z’n minst incoherent. Vooral omdat Katy altijd zo ‘on’ was geweest met haar eeuwige Adderall-enthousiasme, zo professioneel.

Wellicht was de afrekening niet radicaal genoeg. Als gevolg van een, geheel in de tijdsgeest passende, zucht naar authenticiteit trok Lady Gaga voor haar geflopte plaat Joanne de vleesjurk uit. Katy Perry nam een frisse coupe en trok simpelweg een ander kostuum aan. Haar ‘purposeful-pop’ - een term die hoogstwaarschijnlijk tot haar kwam tijdens een weekje ‘soul-searching’ op Burning Man - kwam niet verder dan een reeks tenenkrommende clichés: ruwe schetsen van het kapitalistische hamsterwiel - een beeld dat letterlijk de revue passeerde tijdens ‘Chained To The Rhythm’ - en een beschrijving van het begrip ‘Facebook Feed’: ‘So comfortable, we’re living in a bubble, bubble / So comfortable, we cannot see the trouble, trouble.’ Pfff. Originaliteit is het laatste waar Katy Perry van beschuldigd is.

En toch: het werd niet de collectieve try-not-to-cringe challenge waar mijn brein zich enigszins op voorbereid had. In Antwerpen werd haar purpose-pop ingeruild voor pretentieloze pop. Een show zonder een ‘waartoe’. Dat was altijd al haar forte - escapisme pur sang. Op aarde struikelt Katy van tenenkrommende stunt in tenenkrommende stunt: vanuit de American Idol jurystoel - een stoel die voornamelijk wordt warm gehouden door afgekoelde popsterren - de eerste kus ‘stelen’ van een negentienjarige maagd (he didn’t like it), of die 96 uur durende live stream: een PR-stunt voor haar album vermomd als een self-help exibitionisme vermomd als sociaal experiment. Pfff.

Op planeet ‘Perry’ presenteerde Katy meestamper ‘Teenage Dream’ vanop een groot zwevend Legoblokje. Tijdens ‘Hot N Cold’ en ‘Last Friday Night’ (‘Who cares if it’s thursday!’) bestormden reusachtige flamingo’s de mainstage en na een eighties versie van ‘California Gurls’ laste ze een intermezzo van tien minuten in voor Left Shark - een kerel in een haaienpak, die zo uit Disneyland leek te zijn geplukt. Ze weet heus wel dat niemand zit te wachten op een akoestische versie van ‘Dark Horse’ en dat duizelingwekkende ‘extracurriculaire activiteiten’ op het podium een absolute vereiste zijn om ongegeneerde pop-beukers als ‘E.T., ‘Roar’ en ‘Firework’ tot leven brengen. Daar is niets mis mee. Het werkte. Als ook: de bühne werd succesvol afgeleid van het feit dat de Golden Circle maar karig gevuld was. Katy’s talent voor het creëren van over the top spektakel is door de jaren heen immer ongeschaad gebleven.

Het leeuwendeel van het nieuwe werk dat de revue passeerde is geproduceerd door vakkenvuller van internationale hitlijsten, Max Martin . Een producer die woorden bij elkaar gooit als ‘melodische mathematiek’ en Cambridge Analytica inschakelt voor de fabricatie van zijn popliedjes. Thematisch bevond de show zich op het drielandenpunt van classic house, eurotrash en deep house. In die geest werden zowel ‘Dark Horse’ en ‘I Kissed A Girl’ opgezadeld een pulserende kickdrum. Louter instrumentaal - met uitzondering van ‘Tsunami’, de meest nietszeggende song die in tijden onze trommelvliezen heeft geraakt - klonk het werk van Witness zo gek nog niet. Geloof me, u zal niet raar opkijken als de instrumental van ‘Deja Vu’ deze zomer nonchalant deep house-set in wordt gemixt.

Perry’s purposeful-pop bleek vanavond vooral een doel op zichzelf. Gehuld in een zilveren pruik en jurk zweefde ze tijdens ‘Wide Awake’ (letterlijk) op haar eigen planeet door het Sportpaleis. ‘Thinking Of You’, een gevoelige ballade, bracht ze knielend voor omringd door haar trouwste fans en tijdens ‘Swish Swish’ werd de achtentwintigjarige Gaëtan uit Gent het podium opgehesen voor een speels potje basketbal. Perry liet in het Sportpaleis de wereld voor wat hij was en hield zich verzegeld door Left Shark op in haar eigen veilige wonderland.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: