Patti Smith in de Ancienne Belgique

, door ()

47
vrijbeeld

Een mens moet al de juiste adelbrieven kunnen voorleggen om een concerttempel als de AB uit zijn jaarlijkse zomerslaap te halen. Eind deze week wrikt Nile Rodgers van Chic de deuren van de Ancienne Belgique één avond open. Gisteravond kwam de Godmother of Punk dan weer langs om er meteen te tekenen voor een driedaagse.

Het blijft nog even koffiedik kijken hoe Patti Smith het er vanavond en morgen vanaf brengt. Maar afgaande op haar prachtprestatie maandagavond, ligt een heuse hattrick in het verschiet.

' Is punk dood? Waarschijnlijk wel. Maar Patti Smith maakte zich onsterfelijk in Brussel.'

Weggedeemsterd noch opgebrand

Het was bloedheet in de Brusselse zaal, maar Smith toonde zich op haar beurt in bloedvorm. Eind dit jaar wordt ze 72, maar na veertig jaar op de planken bleken de activiste, punkpriesteres en poëtische ziel nog lang niet weggedeemsterd of opgebrand.

In het ontroerende mooie ‘Ghost Dance’ neemt ze het gewoonlijk op voor de Hopi-indianen, maar nu werd de song opgedragen “aan alle vrienden in de Gaza-strook”. De groep met bassist Tony Shanahan - haar levensgezel -, drummer Seb Rochford en gitarist Jackson Smith - haar zoon - legde gedienstig sobere accenten in de set, waarbij de stem van Smith de onbetwiste hoofdrol toebedeeld bleef. Even familiair als het onderonsje op het podium oogde, zo klonk dit prachtconcert.

Vallende speld

“Shake out the ghosts,” schudde ze haar polsen los aan het eind van ‘Ghost Dance’, terwijl fans enigszins beschroomd haar voorbeeld volgden. Gaandeweg zou Smith evenwel zelfs het meest tengere muurbloempje doen ontluiken met ‘Because the Night’, ‘Gloria’ en afsluiter ‘People Have the Power’. Maar het grootste deel van het concert bleef iedereen ademloos in bewondering staan. Dat bleek duidelijker dan ooit toen Smith ‘Prophecy’s Lullaby’ uit haar dichtbundel The New Jerusalem voordroeg. 

'“Jeruzalem is een neutrale plek. If it’s truly holy, it belongs to God alone”.' Patti Smith

Je had een speld kunnen horen vallen in de zaal. En passant gaf ze ook nog wijze woorden mee: “Jeruzalem is een neutrale plek. If it’s truly holy, it belongs to God alone”. Zat iemand als Patti Smith maar eens méé aan de onderhandelingstafel.

Politieke vuist

Ook de keuze van covers bleek voortreffelijk. Eerlijk gezegd hadden we er geen gerust oor in, toen we zagen dat Smith tijdens deze tour ‘Beds Are Burning’ van Midnight Oil zou coveren. Gewéldige song, maar het leek op papier haast een toegeving om nog snel een gezinsvriendelijke meezinger in de set binnen te smokkelen. 

Hoe kortzichtig konden we zijn? De vierkoppige bezetting bracht het lied met zo’n imminente onweersdreiging dat je je plots weer herinnerde dat die protestsong de onderdrukking van de Aboriginals haarscherp in beeld bracht. Ook met ‘Peaceable Kingdom’, geschreven voor de Palestijnse onderdrukten, maakte Smith een politieke vuist. Ze smokkelde daarbij een stukje uit ‘People Have the Power’ binnen.

Ongenaakbaar icoon?

De set stak meticuleus in elkaar, maar geen moment kreeg je het gevoel dat je naar een prefab-concert keek. Al was het maar omdat Smith af en toe vrolijk uit haar rol van ongenaakbaar icoon viel. Ze kreeg de slappe lach toen ze ‘Because the Night’ - een song die ze vast een miljard keer heeft gezongen - verkeerd inzette. En ook de Them-cover ‘Gloria’ waarmee ze zich de geschiedenis heeft ingeschreven, schoof aan het eind onbesuisd de berm in. “Ik ben de groove kwijt,” lachte ze naar haar bandleden. “Laten we het effe opnieuw proberen.”

Met een even groot gevoel voor zelfspot, stak ze voortdurend de draak met zichzelf en haar groep. “Tony is de svengali van de groep,” prees ze haar bassist, toetsenist en vaste vriend. “Nu ja… Ik vertel hem wat te doen, en hij doét het.” Ze monkelde ook over haar pols die ze had bezeerd. “Jammer dat ik vanavond niet kan spelen, want zoals jullie allemaal weten ben ik op net zo begiftigd met talent zoals Jerry Garcia”. Ze bekende ook al sinds 1976 een zwak te hebben voor Brussel. "Al hield ik er ook al van in 1873!"

Even later zou ze ook pronken met haar vestje van vriendin Ann Demeulemeester en in éénzelfde adem bekennen dat ze tot op de draad versleten ondergoed droeg.  Wat een heerlijke vrouw. 

Koortsdroom

Een pezewever had misschien een smet op de set gemerkt, toen haar trio even zonder de zangeres op het podium stond en Tony Shanahan ‘People Who Died’ van Jim Carroll zaliger zong. Maar zelfs dat eerder banale eerbetoon ontroerde: Carroll was één van de artiesten met wie Smith ooit nog een romance beleefde.

En ook ‘Tarkovsky (The Second Stop Is Jupiter)’ greep je bij de lurven. In die ode aan de gelijknamige Russische cineast, leek haar groep terug te blikken op de bezwerende koortsdromen waar The Doors ooit een patent op hadden.

De Godmother of Punk bleek haar stem ook nog lang niet te zijn verloren. Grofkorreliger dan vroeger, maar ook emotioneler dan ooit ploegde ze zich door de set. Op haar dwingende voordracht bleek de tijd geen vat te hebben.  Is punk dood? Waarschijnlijk wel. Maar Patti Smith maakte zich onsterfelijk in Brussel.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: