Feist (AB)

, door ()

14
feist 1200
© Francis Vanhee

Onze bril hadden we per abuis in onze sm-kelderlaten liggen, maar we zijn vrij zeker dat Alex Turner viool speelde gisteren in de AB en Jezus, de Verlosser himself, achter de drums zat. Was het door hun aanwezigheid? Was het omdat Leslie Feist al zeven jaar niet meer in een Belgische zaal had gespeeld? Wat dan ook, Feist was in bloedvorm. Ze was ten volle aanwezig: élk woord en élke gitaaraanslag meende ze. Haar grootste hits behandelde ze als oude maar goede vrienden die ze voor het eerst in een lange tijd opnieuw ontmoette: doorleefd én toch spontaan. Ze was geweldig grappig, bij momenten crazy in the coconut en gekmakend charmant.

En die stem. Een aparte paragraaf alleen voor haar stem. In de AB kon Feist uithalen als Florence Welch en betoveren als Joni Mitchell. Was het mogelijk haar stem tot een parfum te bottelen, dan heette die ‘Wild’ en kon de geur zelfs de meest sceptische mens ontroeren. Tijdens opener ‘Pleasure’ – de leadsingle van haar jongste plaat ‘Pleasure’ – sloeg haar stem meermaals heerlijk over. Op het eind van ‘A Man Is Not A Song’ stak ze haar zanglijnen in een loop, waardoor haar vermenigvuldigde stemmen als fladderende vlinders met elkaar dansten. In ‘The Limit To Your Love’ schitterde ze ten volle. Het ene moment stond ze een meter van haar micro, het andere duwde ze haar lippen ertegen. Haar stem trilde, kwam en ging als eb en vloed, waardoor het léék alsof een producer haar zang door de mangel haalde maar alles toch overduidelijk live gebeurde. Alsof ze ‘The Limit To Your Love’ terug kwam opeisen: ‘Leuk geprobeerd, James Blake, maar dit is míjn song.’

‘It may be years until the day my dreams will match up with my pay,’ zong Feist in 2004 op ‘Mushaboom’. Het duurde uiteindelijk maar drie jaar: Feist brak in 2007 door met haar sprankelende derde plaat ‘The Reminder’. Ze gaf Apple toen de toestemming om haar single ‘1234’ te gebruiken voor hun reclame van de iPod Nano (maximale capaciteit was slechts 8 GB – ja, Feists doorbraak is al zó lang geleden) waarna haar loon haar dromen verre overtrof. Sindsdien bracht ze geen enkele song meer uit de noemer ‘hit’ waardig. Feist wou niet het behang van uw dichtstbijzijnde koffiebar worden. In de AB stond dan ook geen ontoegankelijke popdiva zonder persoonlijkheid op het podium en waren wij niet aan het wachten op de bisronde voor haar hits. Niet iedereen wil de grootste van de wereld zijn. Godzijdank.

Het moment

Te veel om op te noemen, maar we zullen ons best doen. ‘The Limit To Your Love’. Die zinderende versie van ‘My Moon My Man’. Toen Feist meezong met die eenzame viool tijdens ‘Let It Die’. Hoe ‘Inside And Out’ uit 2004 naadloos overging in ‘Baby Be Simple’ uit 2017. De koddige sing-along op het eind van ‘1234’. Het moment dat ons Leslie haar gitaar weggaf en met gebalde vuisten het volk mende tijdens ‘Sealion’. De galopperende gitaren in oudje ‘When I Was A Young Girl’. Tijdens ‘Any Party’ met een volle AB ‘You know I would leave any party for you’ zingen en het ook menen. 

Het publiek

Was muisstil, zong ‘mushaboom’ en ‘tralala’ en ‘one two three four’ zonder dat iemand daar om vroeg, klapte ‘Sealion’ lustig mee en zette ‘Lang zal hij leven’ in toen Leslie vertelde dat haar debuutplaat vijftien jaar is geworden. Had Feist het gevraagd, waren jullie waarschijnlijk het podium opgekropen om haar gitaar te stemmen, haar voeten te masseren en haar ondertussen druiven te voederen. 

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: