Low (Botanique)

, door ()

27
low 1200
© Youtube

Eldorado, da’s naar het schijnt een fantastische plek waar iedereen gelukkig is, maar vanavond heersen alles verterende twijfel en melancholie er. Maar ’t is naar verluidt ook een plaats waar je ongelooflijk veel rijkdom vindt, en wij horen in de kruidtuin echt alleen maar kostbare muziek.

Die ons ook verrast: toen we op ‘Double Negative’ het nummer ‘Quorum’ voor het eerste hoorden, dachten we aan iets oud en traag van witch house- tovenaar Holy Other. Nu is er niks elektronisch te bespeuren: in de Orangerie tokkelt Alan Sparhawk eerst zachtjes op gitaar, de ook rest van Low maakt er iets behoorlijk traditioneel van. 'I'm tired of seeing things': als de mormoon-man iets later daarover rapporteert , laat die zijn Gibson ofzo voor de eerste- maar zeker niet de laatste- keer gecontroleerd ontploffen. ‘No Comprende’ is ook een ijzeren vuist in een fluwelen handschoen: het ritme is gezapig, maar het instrument van de zanger-gitarist klinkt lekker gruizig. 'Our house is on fire', zingt drumster Mimi Parker mooi, en we zijn geneigd om dat te geloven!

Het smeulende indie-vuurtje wordt langzaamaan een serieuze Low-brand: tijdens ‘The Innocents’ gebruikt Parker meer cymbalen dan op plaat, en snaren waaieren uit en zijn alarmerend lawaaierig. Maar wacht: zei Lou Reed vroeger eens niet dat die drum-dingen gitaren opeten? Op 11 oktober 2018 klopt zijn stelling niet, maar die doet ons wel denken aan het filmpje ‘Live From The New York Library, The Art & Soul Of The Velvet Underground: Lou Reed, Maureen Tucker & Doug Yule in conversation with David Fricke’.  Geweldig is de passage waarin Reed en Tucker vertellen over de geluidstechnicus die middenin de opname van ‘Sister Ray’ het afbolde met de gevleugelde woorden 'I don’t have to listen to this shit!'.

Shite detecteren we zeker niet, maar het drumstel van Parker is klein, net als dat van Tucker. En als we die trommelaarster van The Velvet Underground nog eens ‘ I'm Sticking With You’ horen kwinkeleren, denken we ook altijd aan het duo Parker/ Sparhawk. Dat koppel heeft humor! In ‘Plastic Cup’, bijvoorbeeld, fantaseren ze hoe een plastieken bekertje voor een drugscontrole in een verre toekomst het status krijgt van het drinkapparaat van één of andere mythische koning. Vandaag klinkt dat nummer weer mooi, trouwens. En ook bitterzoet.

Folk, blues en trage indierock in een fikse portie nachtschade wentelen is blijkbaar nog altijd Lows core business, en verder wil dat trio gewoon blijven schrijven en opnemen, dixit Sparhawk. En live spelen, want volgens hem komen zijn liedjes pas echt tot hun recht op een podium. Dat het nieuwe ‘Tempest’ in de Botanique zachtjes tikkend zijn weg zoekt doorheen de kopmans achterdocht, en niét- zoals op ‘Double Negative’- verdrinkt in digitale golven, lijkt dus Lows bedoeling. Het verse ‘Always Up’ komt in een rockjasje, en -het ook al frisse- Always Trying To Work It Out’ is eveneens anders dan in de opnameruimte. Daar maakte het drietal er iets Oneohtrix Point Never-achtigs van, maar vanavond is dat gewoon een alternatieve popsong. Allez, gewoon: de samenzang komt veel beter uit de verf, en die is -zoals tijdens de hele set- wonderlijk. We horen ook een echte gitaar, waar een echte mens op speelt!

Begrijp ons niet verkeerd: tot nu toe vinden wij ‘Double Negative’ één van de gewaagdste, interessantste, radicaalste en beste langspelers van 2018. Maar live die nummers van alle studiofoefjes ontdoen, ze zo in hun blote presenteren waardoor hun intrinsieke schoonheid naar boven komt, is zo mogelijk nog straffer. Het vierde groepslid, producer BJ Burton is er niet bij, en dat scheelt, want van Sparhawk mocht die knoppenman de hele nieuwe plaat psssgggggggggchchchch laten klinken. Glitch - affectionado’s komen wel aan hun trekken tijdens nieuweling ‘Fly’: bassist Steve Garrington legt dan, met de hulp van wat doosjes, een stevige elektronische fond waarop de voorman naar hartenlust kan freewheelen en krasselen. Dat mag hij trouwens ook tijdens het oude, machtige en drony ‘Do You Know How To Waltz’. En tijdens afsluiter ‘Dissaray’ verraadt Sparhawk dat hij om zulk synthetisch gehakkel te verkrijgen, zijn gitaar gewoon tot het alleroneindigst heeft laten manipuleren.

De drie komen nog één keer terug om een goeie versie van ‘Murderer’ te spelen, een pakkend nummer waarin Sparhawk aan god laat weten dat hij klaar is voor hem te moorden. Het is hem vergeven, want voor wie zo’n straffe optredens geeft, voelen wij dus alleen maar a big, big love. 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: