WARHOLA in De Kreun

, door ()

7
warhola
© Francis Vanhee

Vier jaar nadat hij met Warhola Humo’s Rock Rally won, heeft hij zijn debuutplaat eigenlijk al lang ergens in een lade liggen, alleen wacht hij nog om die wereldkundig te maken. Liever dan de hele zwik ineens uit te brengen, dient hij de fans mondjesmaat singles toe, gepimpt met videoclips, Instagramstories en exclusieve 7-inch-releases. Slim; zo kan hij bij het manillen met Faces On TV, Oscar and the Wolf en Tamino meerdere keren troef uitbrengen.

Keerzijde: als je met die beperkte hand een concertreeks wil geven, heb je ineens erg weinig lokaas. Warhola’s ep ‘Aura’ is inmiddels twee jaar oud, en de drie vooruitgeschoven songs van nieuwe plaat Young Loving circuleren ook alweer een paar maanden op Spotify. Het is Symons dan ook niet helemaal gelukt om een grote schare fans te mobiliseren. De Kreun - toch een zaal met een capaciteit van zeshonderd man - was gisteren gekrompen tot een uit de kluiten gewassen AB Club.

Bij momenten kringelde Symons falset uit boven de stem van een jonge Justin Timberlake, ten tijde van ‘Cry Me a River’.  

Zij die er waren, kwamen voor de singles - de prachtige popjuweeltjes die we kennen als ‘Jewels’, ‘Girl’ en ‘Promises’. Ze zouden komen - natuurlijk zouden ze komen - maar je kon er gif op innemen dat Symons die zou doseren.

Gelukkig bleken de andere nummers meer dan zoethoudertjes. Meer dan eens liet Symons zelfs lange schaduwen invallen op zijn elektropopsound. Daan Schepers’ synths op opener ‘Limit’ hadden een donkere, blikkerige glans; de strofes waren Warpaint met een sigaret tussen de lippen. Oudgediende ‘Lady’ mocht dan weer op audiëntie bij trap-keizer Metro Boomin’, de beatmaker die hiphopzwaargewichten als Future, Migos en Kanye West van glasharde hi-hats en kickdrums voorziet, en tijdens ‘Red’ loeiden de dystopische Blade Runner-synths nog net iets vuiler dan op de ep - alsof die van dvsn naar de voorstad waren verhuisd en de desillusie in hun muziek was geslopen.

 ‘Promise’ was de klassebak die twijfels de kop kwam indrukken: die nieuwe plaat wordt goed

Symons’ stem zorgde voor het tegengewicht. Telkens als ik die hoor, denk ik aan een seismograaf, die met een naald elke innerlijke schok registreert en omzet in mooie grafiekjes. Ook gisteren klommen ze hóóg, die grafiekjes. Bij momenten kringelde Symons falset uit boven de stem van een jonge Justin Timberlake, ten tijde van ‘Cry Me a River’.

 Het eindresultaat - die mix van beats, drum en stem - was een sound die coalitiegesprekken voerde tussen pop en experiment. Nu eens deed het toegevingen aan de ene zijde, dan weer deelde het een postje uit aan de andere. En zo mochten eerste twee singles ‘Jewels’ en ‘Girl’ aan het einde uitspinnen tot stijloefeningen van drummers Niels Meukens en Simon Ruyssinck. En waar ‘Aura’, nog steeds mijn favoriete Warhola-song, op plaat zwaar leunt op triphop noir, was hier plaats voor strepen licht, dankzij Symons’ zilveren kopstem.

Het werkte niet altijd even goed. De gitaar in ‘Glow’ verviel al eens in spielerei-zonder-meer, en bij nummers als ‘Aim High’ en ‘Drifting’ waren de drumescapades misschien wat te opzichtig. Je kon je niet van de indruk ontdoen dat Symons zich met die dubbele opstelling wil indekken tegen het verwijt dat Warhola een te eigentijdse elektronicasound heeft en daarmee slechts een kort oplichtende bliep zou zijn in de muziekgeschiedenis.

Maar toen moest ‘Promise’ nog komen. ‘Promise’, die nieuwste single. De stadionvuller, de onweerstaanbare lokroep, Symons’ persoonlijke ‘Goud’. Het was alles waar iedereen en z’n grootmoeder op zat te wachten: het pianoriedeltje waarmee Schepers opende was catchy as hell, Wouter Souveryns’ beats waren parels opgevist uit de sierlijkste zeeën, Symons huilde bloedmooi in zwoel over elkaar gedrapeerde zanglijntjes. ‘Promise’ was de klassebak die twijfels de kop kwam indrukken: die nieuwe plaat wordt goed. Beloofd.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: