Nordmann (Vooruit)

, door ()

363
a1
© Koen Keppens

Great balls of fire, die jongens van Nordmann bewezen in de Vooruit nóg maar eens dat ze kunnen rocken. Gitarist Edmund Lauret stuwde ‘Silver & Black’ voort met een niet aflatende krautrockriff die hij middenin de song op z’n kop zette, in de oksels én knieën kietelde en vervolgens dolgedraaid terug op zijn twee voeten neerzette. Tijdens ‘The King’ verzamelden zich donderwolken in de Balzaal van de Vooruit – de stiltes na de stortvlagen waren onheilspellend en van korte duur. En wow, ‘Save The Twos’: wat een knaller.

Heeft dit instrumentale viertal met sax, gitaar, drum en bas dan niet van jazz geproefd? Tuurlijk wel, dat hoor je aan de ruimte voor improvisatie, de soms bizarre akkoordenschema’s en de vrije songstructuren. Grappig ook, wanneer een song stilvalt en het publiek twijfelachtig klapt: ‘Is dit het einde van de song of gaan die gasten er nog een zotter stukje aan breien?’ Zotter is gewoonlijk het correcte antwoord als het op Nordmann aankomt.

Nordmann bracht eind september 2017 zijn uitstekende tweede plaat ‘The Boiling Ground’ uit. Na een vijftigtal shows sloot het viertal gisteren hun tournee af in Gent, hun thuisstad, wat ze – we citeren - ‘extraleuk’ vonden. De meeste songs uit de setlist kwamen van die tweede plaat, al hoorden we ook enkele nieuwtjes vanop de deze zomer uitgebrachte EP ‘The Law’. ‘Rundfunk’ klonk als, welja, net dat. De titeltrack ‘The Law’ deed, met die opgefokte baslijn en over zijn eigen voeten struikelende drumpartij, dan weer denken aan ‘Where I End And You Begin’ van Radiohead. Saxofonist Mattias De Craene danste zelfs een beetje als Thom Yorke in ‘Lotus Flower’. Een compliment, echt waar!

De Craene vervulde de rol van frontman, in hoeverre een instrumentale band dat kan hebben. Hij stond in het midden van het podium opgesteld, blies stuiptrekkend op zijn sax, maakte een sprongetje wanneer hij een hoge noot haalde, en shakete tussendoor met zijn hele lijf. Drummer Elias Devoldere hield het strak, maar als de leiband even werd losgelaten ging hij hondsdol tekeer, zoals tijdens ‘The King’ of op het einde van ‘No Holy Feet’. Dries Geusens liet z’n bas het liefst ronken – sommige noten deden de grond werkelijk daveren. Gitarist Lauret viel het minst te voorspellen: het ene moment tokkelde hij een sprankelende waterval uit zijn Fender Jazzmaster-gitaar, het andere moment pijnigde hij z’n snaren tot ze schreeuwden.

 

Niemand eiste de spotlight op. Aangezien de sax soms klonk als een gitaar, de bas als een sax en de gitaar als een grasmaaier, kon je in de donkere zaal meestal niet eens uitmaken wie welke klanken uit zijn instrument toverde. Nordmann speelde strak maar niet gecalculeerd, vurig maar niet tomeloos. De groep nam zijn tijd maar verloor de suspense zelden uit het oog. Nordmann won niet voor niets zilver in Humo’s Rock Rally vier jaar geleden.

Nordmann sloot hun laatste victorietocht af met een spurtje: tijdens ‘Save The Twos’ vlogen de synchrone solo’s, geflipte breaks en jankende noten in het rond. De baslijn, al even moddervet als die uit Millionaire’s ‘Body Experience Revue’, hield de boel nog net samen. Extraleuk!

‘We zijn weg, nu,’ zei De Craene. ‘We nemen gauw onze intrek in ons repetitiekot om nieuwe songs te schrijven. Dan kunnen we nog eens naar de Vooruit komen. Maar eerst een pintje drinken.’ Eéntje mag, maar dan weer aan het werk, jongens!

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: