Ghost in de Lotto Arena

, door ()

402
ghost 1200
© Damon De Backer

Love ‘em or hate ‘em. Eén zaak is zeker: Ghost laat niemand onberoerd. Is dit wel écht een hardrockgroep, knorren bonkige mannen met een Slayer-shirt graag. Synthesizers zijn in hun genre al even welkom als een pintje zonder alcohol. De Zweedse band haalde naast het confettikanon een keytar (!) boven in ‘Mummy Dust’. Om tijdens ‘Miasma’ zelfs een sax tevoorschijn te toveren. Een saxofoon-solo? Wat was dit eigenlijk, Gerry Rafferty of zo? Nochtans is er geen satanischere bende dan deze malle band. De Gehoornde werd een hele avond lang lieflijk aanbeden en bezongen ('Belial, Behemoth, Beelzebub, Asmodeus, Satanas, Lucifer', klonk het in ‘Year Zero’), en ook Pietje de Dood (nog zo’n lievelingsthema uit de hardrock) was alom aanwezig. 'Denk eraan dat jullie gaan sterven', kreeg het publiek in de Lotto Arena te horen. Ze zongen het nog luidkeels mee ook, de fans.

Ghost maakt liedjes die zich als een oorwurm in je brein nestelen. Noem ze gerust de ABBA van de metal. Terwijl we dit typen spookt het refrein van ‘Dance Macabre’ onvermoeibaar door ons hoofd. Prachtige versie trouwens, helemaal opgespaard tot het eind. Meegezongen uit duizenden kelen, met zelfs enkele crowdsurfers die zich in die zee van gebalde vuisten waagden.

Intrigerend onbekend

Tobias Forge is het meesterbrein achter Ghost. Zijn identiteit blijft immer verborgen. Van duivelse paus tot corrupte kardinaal, elke rol vertolkt hij met verve. Gisteren als Cardinal Copia. Met een masker op dat een emotieloos gezicht voorstelde. En daardoor onmenselijker over kwam dan Freddy Krueger. We weten heel weinig over Ghost. Net dat maakt deze band zo intrigerend. De zanger wordt steevast omringd door Nameless Ghouls, muzikanten met zilveren duivelsmaskers op. Door een rechtszaak van enkele ex-bandleden vernamen we hoe de verhoudingen binnen de groep spelen. De zanger heerst als de Duistere Heer zelve. Er wordt gefluisterd dat één van zijn gemaskerde gitaristen uit Sisters of Mercy komt. Er doen blasfemische geruchten de ronde dat Forge per regio met lokale drummers werkt. Omdat ze toch inwisselbaar zijn, en het een stuk goedkoper is. Niemand die uitsluitsel kan geven. Het draagt bij tot de mythe en de mystiek. En het klonk er gisteren niet minder strak om.

'Ghost is een groep die langzaamaan het metalgenre overstijgt. Een band die zich niet schaamt te kiezen voor catchy songs'

We hoorden dat de band de voorbije week in de AED-studio’s in Lint repeteerde om deze show – hun grootste ooit – op de rails te krijgen. Na Lyon en Amsterdam volgde woensdag Antwerpen. Twee en een half uur stond Ghost er op het podium. In het begin (‘Rats’ en ‘Absolution’) liet de klank nog te wensen over, maar dat euvel werd snel verholpen. ‘Con Clavi Con Dio’ zag er prachtig uit, met Cardinal Copia die wijwater zwengelde boven een bedje van droog ijs. Omringd door zijn zeven muzikanten.  ‘Cirice’ en ‘Pro Memoria’ bleken songs waar heel wat (metal)bands jaloers op mogen zijn. Het decor, met grote glasramen als in een satanskerk, maakte het helemaal af. Forge was uitstekend bij stem. ‘Life Eternal’ zong hij helemaal achteraan, boven de groep uit. In een hagelwit pak, met krachtige vocalen.

Na een uur was er een korte pauze, waarna de Heropstanding volgde. ‘Year Zero’ werd met vuur en ballen gespeeld, om over te gaan in een erg poppy ‘He Is’. ‘If You Have Ghosts’ van Roky Erickson was een toepasselijke cover. De frontman sloeg en zalfde, en speelde tussen de songs met het publiek als de Wim Helsen van de hardrock (“Mocht het niet regenen, dan neukte ik jullie allemaal vanavond!”, 'Houden jullie van liedjes met wat ‘woef’ erin?').

'Ghost toont ambitie, ontwijkt platgetreden paden en klopt hard en luid aan de Grote Poort'

Gek, geschift, geniaal: vul zelf maar in. Wij denken vooral dat de toekomst Ghost toe lacht. Dit is een groep die langzaamaan het genre overstijgt, ook overdag geregeld op Studio Brussel te horen valt. Een band die zich niet schaamt te kiezen voor catchy songs. Ghost trekt komende zomer mee van stadion tot stadion in het kielzog van Metallica, zelf grote fans van de Zweden. We vreten onze kardinaalshoed op als deze heerlijke heiland over enkele jaren geen hoofdact wordt op (metal)festivals. Afsluiten gebeurde gisteren met een prachtig ‘Square Hammer’, en ‘Monstrance Clock’ als enige bis. Discolichten in een metalshow? Tuurlijk wel... Ghost toont ambitie, ontwijkt platgetreden paden en klopt hard en luid aan de Grote Poort.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: