Hiphop en jazz boven op de eerste dag van We Are Open

, door ()

345
a1
© Koen Keppens

Bombataz (★★★½) opende de avond swingend. Het jonge Brusselse viertal voerde zijn aanstekelijke, groovy jazz vakkundig uit, maar altijd met een kwinkslag. Hiphopbeats en gestoorde stemvervorming zorgden ervoor dat de band zowaar nóg moderner klonk dan pakweg STUFF. Net wanneer het eclecticisme met de overdaad dreigde te flirten – denk aan vette gitaarsolo’s en spekgladde eightiessynths -, pakten de jongens de zaal in met hitje ‘Surfen’ en het imposante ‘Frankenstein’. Hou ze in de gaten! Vanavond in de Botanique, bijvoorbeeld.

De coolste meid uit de Belgische urbanscene is ongetwijfeld Blu Samu (★★★☆☆). De vurige Salomé Dos Santos heeft Portugees bloed, woonde onder één dak met de jongens van Le 77 en vuurde op korte tijd enkele uiterst stijlvolle RnB-songs de wereld in. Tijdens het eerste deel van haar set in de Club bundelde ze haar rustige nummers samen, die live iets meer terughoudend klonken dan op plaat. Op die manier kon ze haar knappe stem in de verf zetten, maar verviel ze net iets te gemakkelijk in heugwieghiphop die wat aan diepgang ontbrak. Ze kondigde na vijfentwintig minuten zelf aan dat het heftiger zou worden, en inderdaad: tijdens kordate bangers bewees de Antwerpse dat ze een serieus stukske kan rappen. De eerste moshpit was een feit.

 

Na een succesvolle passage in de Waalse versie van ‘The Voice’ en de hoofdprijs bij Studio Brussels ‘De Nieuwe Lichting’, lijkt het in de sterren geschreven te staan dat Tessa Dixson (★★★☆☆) het nieuwe Belgische popfenomeen wordt. Ze heeft alles om donkere diva à la Lorde te worden: haar sprookjesachtige stem herbergt een zekere tristesse, en oh, wat is ze stijlvol. Helaas vloekte de brave, beredeneerde synthpop met haar ietwat badass look. Alsof het commerciële primeerde, wurmde ze zich in een muzikaal pak dat haar te chique stond. Tijdens haar spontane dansmoves wierp ze soms een nonchalante blik op het publiek die volledig haaks stond op de radiogerichte songs die ze bracht. Wees maar zeker dat Dixson het gaan maken, maar laat ons vooral hopen dat ze doet wat ze wílt doen, en niet bezwijkt onder commerciële druk.

Glints (★★★★½) mag zijn band dan al een tijdje geditcht hebben, zijn sound is er niet bescheidener op geworden - tijdens 'Gold Veins' hoorden we zelfs strijkers en grootse drums die gedirigeerd leken door Ennio Morricone. Ja, zijn toegankelijke, poppy hiphop schuurde schaamteloos aan tegen de overdaad, maar dan wel op uiterst amusante wijze. Doordachte songs werden agressief uitgespuwd over het publiek, en de extravagante autotune die Jan Maarschalk Lemmens naar hartenlust gebruikte leek wel weggeplukt bij Kanye. Neem daar zijn heerlijk arrogante houding bij – weinigen die er zo gemakkelijk mee wegkomen – en je had een díjk van een show.

Nog meer dan bij zijn collectief STIKSTOF, spelen de lyrics een uiterst belangrijke rol bij Zwangere Guy (★★★★☆). Wat dat betreft staat hij lijnrecht tegenover Glints: de ingetogen, jazzy hiphop van ‘de zwangere’ zet geen zaal in brand, maar dient bijna als loungy achtergrondmuziek bij de loodzware teksten. ‘Mijn moeder werd geslagen door een vuile hond/verkracht, misbruikt waar mijn kleine zus bijstond’. Wie zijn oren goed spitste, kon horen dat de muziek tot in de puntjes verzorgd werd – de elektrische piano werd zelfs live gespeeld – maar het publiek werd vooral gek na zinsneden als ‘Een echte man met kloten die slaat nooit een vrouw/en elke sukkel die dat doet slaag ik bont en blauw’. Ja, Zwangere Guy hakte er diep in.

Charlotte Adigéry (★★★½) geldt al een tijdje als dé belofte van de Belgische experimentele pop - aanvankelijk als WWWater, maar gisteren nog eens onder haar eigen naam. Het was de releasedag van haar ep ‘Zandoli’, en of ze er trots op was. Tijdens een bijna avant-gardistische intro verhulde een sluier nog de eeuwige smile van Adigéry, maar eens sidekick Boris Zeebroek zijn beatmachine opendraaide, brak er een uitgelaten sfeer los op het podium en in het publiek. De beats waren misschien net iets té luid, waardoor de popshow bijna een technoshow leek. Gelukkig voorziet Adigéry haar muziek altijd van voldoende versiering, en ook de bescheiden Zeebroek toverde gedetailleerde geluiden uit zijn synths – op een zeker moment leek het wel alsof er kleine kristalletjes op gracieuze wijze stukvielen op de vloer van de Club. Ze mag dan wel deel uit maken van de Deewee-stal van de broertjes Dewaele, maar Charlotte Adigéry straalt vooral eigenheid uit. En laat dat nu net zijn wat goeie popmuziek typeert.

BeraadGeslagen (★★★★☆) leek misschien een atypische afsluiter – Glints of Charlotte waren logischere keuzes -, maar Fulco Ottervanger en Lander Gyselinck bewezen al snel het tegendeel. Vanaf seconde één sleepte het duo je mee in hun experimentele jazz, waarbij de heerlijke grooves voor dansbaarheid zorgden en de slimme breaks voor het verrassingseffect. Het vakmanschap droop van de set af, en toch bleef het immer zwoel klinken - we wisten niet dat er zulke diepe bassen verstopt zaten in een synthesizer. Het was overigens een slimme zet van de jongens om zich te positioneren in het midden van de zaal; het publiek pakte zich opeen rond de drums en toetsen, wat voor een unieke, zweterige clubsfeer zorgde. Dat zal Sons vanavond niet lukken, vrezen we.

Vanavond zijn onder meer Whispering Sons, The Germans, El Yunque en The Calicos te zien op de tweede en laatste dag van We are Open.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: