Ertebrekers in de AB

, door ()

608
ertebrkers 1200
© Alex Vanhee

Grappig: Ertebrekers staat op Wikipedia onder het genre ‘dialectmuziek’ ingedeeld. Maar voor alle West-Vlamingen donderdagavond in de AB – en dat waren er veel – is dialectmuziek gewoon, welja, muziek. Ertebrekers is geen gimmick, geen band met één trucje. Dat bewezen ze ten volle donderdagavond in de AB.

De Ertebrekers openden met ‘Amanda’ van de spiksplinternieuwe plaat ‘Crème’ en wachtten geen halve minuut om zichzelf als de grote overwinnaars van de AB te kronen. ‘Ik ben Winner lik Dana,’ zong Jeffrey Bearelle, die verkiest om aangesproken te worden als Jeffrey Jefferson. Heerlijke song, en zo passeerden er nog een paar de revue. ‘Mars’, bijvoorbeeld, met een ‘Get Lucky’-gitaartje en een pianoriedeltje uit de new wave. Of ‘Paranoia’, de nieuwste single, die véél aanstekelijker is dan je op het eerste gehoor zou denken. De donkere finale van ‘Paranoia’, met Kraftwerk-beats en veel echo, maakte de song af.

Was Otis Redding opgegroeid in een West-Vlaams boerengat in de jaren tachtig, dan had zijn ‘(Sittin’ On) The Dock Of The Bay’ goed op ‘Jinzame Dagen’ geleken. Flip Kowlier die droogjes de meisjes en het eten van Japan met die van Ingelmunster vergeleek in ‘Shimokitazawa’, terwijl zo nu en dan een Oosters motiefje weerklonk in de zonnige beat: dat is Ertebrekers op z’n best. ‘Hit toch skuone meiskes in Ingelmunstere wok oliek? Ze noem miskien hin Keiko mor jidder twa lik Monique.’

De Ertebrekers waren zo vriendelijk om elke song in te leiden met een persoonlijke anekdote. De volgende citaten werden vertaald uit het Izegems: ‘Dit liedje gaat over Mars: dat je er al naartoe kunt reizen maar nog niet terug. En dat is saaier dan je denkt.’ Of: ‘Het volgende gaat over overspel.’ Ook: ‘Ik ben een beetje nerveus, jullie zijn allemaal zo naar mij aan het staren.’ En: ‘Het volgende gaat wéér over overspel. Leg je eens de lichten aan in de AB? Ja, dus, wie van jullie heeft er al ooit overspel gepleegd? Tof spel, hé!’

De beste boy band van Vlaanderen – sorry, lieve Roméo’s – wordt nog steeds geleid door Peter Lesage op de toetsen, Flip Kowlier op bas en Jeffrey Jefferson als voltijds zanger en entertainer. De dynamiek tussen de Izegemse swag van Kowliers raps en de zwoele r&b-stem van Jeffrey hield een Ertebrekers-song interessant. Net daarom vloog een zomerbriessong als ‘Simpelweg’, louter gezongen door de Jeff, in de AB iets te vluchtig voorbij. Ik begreep Kowliers woorden ook beter dan die van Jeffrey, wiens zang soms verloren ging in de muziek. Maar Lil Jeff mag nog steeds met een uitstekend rapport naar huis: hij heeft gisteren werkelijk alles gegeven om de volledige AB mee te krijgen. Hij shakete zelfs tot tweemaal toe naar de achterkant van de zaal en terug, om zelfs de achterste rij te overtuigen mee te dansen.

De songs die de Ertebrekers in de AB uitdeelden smaakten als ijsjes: zoet en plakkerig, zomers en fris, en ze kwamen in allerlei felle kleuren. Dankzij de nieuwe nummers klonk hun set meer divers dan tevoren. Donna Summer zou lustig met de heupen hebben geschud op de pompende beat van ‘Diepe Waters’. In ‘Dief In De Nacht’ waagden de Ertebrekers zich zelfs aan échte dance: de moeite, zelfs al was het maar om Peter Lesage te zien dansen. De grootste verrassing bleek afsluiter ‘Vandage’, sinds de AB mijn favoriet van de nieuwe plaat, dankzij die springerige ritmes en die onwaarschijnlijke combo tussen een West-Vlaamse tekst en een Afrikaanse ‘Graceland’-sfeer. Houden, jongens!

En natuurlijk vielen de golden oldies in de smaak. De Ertebrekers schakelden tijdens ‘De Zji’ meermaals een versnelling hoger, tot op het punt dat alleen Duracell-konijnen nog op de beat hadden kunnen springen. ‘In Theorie’ was misschien wel de beste song van de avond. En toen Jeffrey Jefferson de eerste lijn van ‘Eva Mendes’ zong, begon het meisje naast me – écht waar – te kirren.

Ertebrekers: moge hun soul train nog vele zomers door België denderen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: