Hall & Oates in Rivierenhof was all killer, no filler

, door ()

643
1200
© Alex Vanhee

Eigenlijk zou ik het daarbij kunnen houden. En de setlist vermelden is helemaal zinloos want die bestond uit louter hits van het soort waarvan de semi-leek bij de intro van elke song ongelovig vraagt ‘Is dat ook al van hen?!’

Hall & Oates is het duo waar in ons landje Soulsister indertijd heel wat mosterd haalde. Tussen 1970 en 1985 wist geen andere groep zo naadloos rock, pop en soul te vermengen, en ze waren een van de weinige acts uit de Amerikaanse hitparade die live niet door de mand vielen.

Het enige wat je hen nu muggeziftend kan verwijten is dat ze in het Rivierenhof een rockgroep bij hadden die de hele tijd wilde rocken, zodat de op plaat messcherpe, subtiele, strategisch uitgekiende arrangementen er soms wat onder leden: ‘Family Man’ stoelt op die prominente synth riff en ‘I can’t go for that’ op de drummachine, niet op de drummer. Begraaf die elementen te diep in de mix en de flow lijdt eronder. ‘Family Man’ is overigens een briljante remake, niet hun eigen song, wel eentje van Mike ‘Tubular Bells’ Oldfield.

Maar wat een passioneel, bezield, soulvol zanger is Daryl Hall op z’n 73ste! En, in alle eerlijkheid: ik heb zijn leeftijd gegoogeld, want in de vorige zin had ik eerst 62ste geschreven, en hij zag eruit als een vijftigjarige en klonk als een veertiger. Hij was overigens ook heel grappig in de sitcom ‘Flight of the Concords’. Nog niet gezien? Doen!

Zanger-gitarist-componist John Oates werd in het Rivierenhof op sommige momenten gereduceerd tot een figurant in de groep van zijn partner, en toegegeven: de meeste hits van het duo waren courtesy of Mr. Hall. Ze kennen elkaar nu een halve eeuw, en speelden ooit nog het voorprogramma van David Bowie in zijn Ziggy Stardust periode.

Hoogtepunten? Ballads als ‘She’s gone’, ‘One on one’, popsongs als ‘Method of modern love’, ‘Say it ain’t so’, ‘Kiss on my list’, ‘I can’t go for that’, ‘Private eyes’, ‘Maneater’, ‘Sara smile’, ‘Rich Girl’… Ik zei het al: een jukebox.

Daryll Hall zei meermaals dat dit het beste (en laatste) concert van hun Europese toernee was en dat we nu vrienden waren en dat ze zeker volgend jaar terugkomen. Dat zei hij 35 (!) jaar geleden ook na hun briljante eenmalige showcase in de A.B. Sindsdien lag de groep een aantal jaar stil en Hall bouwde een dobberende solocarrière uit (aan de kwaliteit lag het niet – luister naar het succulente ‘I’m in a Philly mood’ en hoor een blanke zwarte soulzanger in topvorm). Ook de moeite waard om out te checken op Youtube: de reeks ‘Live from Daryl’s House’ jamsessies met zowat alle grote en onterecht vergeten pop/rock/soul/bluestoppers uit de States, van de gruwelijk onderschatte Todd Rundgren en oude rotten als The O’Jays tot de smoother dan laidbacke Boz Scaggs.

Zogenaamde kenners kijken graag neer op popartiesten die hoog scoren in de hitparade, met deuntjes waarvan iedereen de refreinen kan meezingen. Wie deze avond in het Rivierenhof was, weet beter: Hall & Oates waren naar oeroud en degelijk Amerikaans systeem waar voor je geld – hun set was all killer, no filler, vrij vertaald: elke song was raak en klonk goed.

 Ik ga al in de rij staan voor als ze binnen 35 jaar terugkomen. Dan is Hall 108 en Oates 105.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: