Queen is on fire in Madison Square Garden

, door ()

307
a1
© Bojan Hohnjec

Amerika heeft Queen in het begin stiefmoederlijk behandeld, maar dat veranderde in 1977 met de hit ‘We Are the Champions’. New York was de eerste Amerikaanse stad die de band omarmde. ‘Er zijn plekken waar we altijd net iets beter spelen. Madison Square Garden is daar één van,’ liet gitarist Brian May enkele jaren geleden optekenen. Daar ook verzoende zijn vader zich met de gedachte dat zoonlief geen wetenschapper zou worden, maar de rest van zijn leven als rockster door het leven zou gaan. ‘Mijn pa wilde niets van Queen en ons succes weten. Totdat ik hem en mijn ma in 1977 naar New York liet overvliegen om mij live te zien spelen. Dat was het keerpunt.’

Freddie Mercury is in 1991 overleden en bassist John Deacon hield het in 1997 voor bekeken. Maar in 2004 trokken May en drummer Roger Taylor opnieuw op tournee, met Paul Rodgers (Free, Bad Company) als zanger. Dat leidde tot heftige discussies: Rodgers deed het prima, maar had niet de vocale lenigheid en het showmanschap van Mercury.  In 2012 werd zijn plaats ingenomen door Adam Lambert, een ontdekking van ‘American Idol’, en sindsdien is de band bijna onafgebroken on the road geweest. Opnieuw was er veel kritiek, maar de extravagante Lambert won gaandeweg de harten van de fans. Het beste bewijs: het Amerikaanse luik van The Rhapsody Tour was in een vloek en een zucht uitverkocht, ondanks belachelijke hoge ticketprijzen van 500 dollar en meer. 

De manier waarop Adam Lambert het oeuvre van Queen benadert, werkt verfrissend en vernieuwend. Hij zingt met het grootste gemak de allerhoogste noten. De moeilijke passage uit ‘I Want It All’? Geen probleem. De hoge uithaal in ‘Somebody to Love’? Die doet hij haast achteloos. Zo ook in Madison Square Garden, waar het podium was omgetoverd tot een klassiek theater, compleet met balkons gevuld met fans. Ja, het oogt wat decadent en zelfs wat campy, maar het past perfect bij het bombastische karakter van de groep.

De show werd geopend met een instrumentale en rijk georkestreerde versie van ‘Innuendo’, waarna de 72-jarige May het startschot gaf met de staccato intro van ‘Now I’m Here’, een song waarmee de band in de jaren 70 geregeld optredens begon. Het zette de toon voor de rest van de avond. Niet eerder dook Queen zo diep in de catalogus als tijdens deze tournee. May, in absolute topvorm, schakelde meteen hoger met een vet gespeelde versie van ‘Seven Seas of Rhye’ en ‘Keep Yourself Alive’.

De echte winst ligt toch bij het drumwerk van Roger Taylor. Vorig jaar in Rotterdam oogde hij nog vermoeid en liet hij zelfs geregeld een drumfill lopen. Deze keer echter niet. De blonde manen zijn al een tijdje ingeruild voor een gedistingeerd grijs kapsel en dito krulsnor, maar de net 70 geworden Taylor was in Madison Square Garden on fire

Het tempo lag hoog, met uiteraard de meeste hits op het menu, maar de weerhaakjes zaten vooral in nummers als ‘The Lap of the Gods… Revisited’, dat op een magistrale manier werd gebracht. Er was ruimte voor de golden oldie ‘Doing Alright’ en zelfs de vrij onbekende track ‘Machines’ van de plaat ‘The Works’ en ‘Dragon Attack’ van ‘The Game’ werden van stal gehaald. Tijdens de ruim twee uur durende show lieten May, Taylor en Lambert, bijgestaan door oude rot Spike Edney op keyboards, geen moment de teugels vieren. 

Na de VS gaat het in januari 2020 richting Japan, Zuid-Korea, Nieuw-Zeeland en Australië, maar volgens welingelichte bronnen zullen zij later volgend jaar ook dichter bij huis ten dans spelen. Het sparen kan nu beginnen! 

 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: