Het vernieuwde Horst Festival is uitdagender, mooier en béter dan voordien

, door ()

24
a1
© Maxim Verbueken

Het had iets sprookjesachtig, de festivalweide rond het kasteel van Horst. Twee jaar geleden zag ik voor het eerst hoe het ‘kasteel van de Rode Ridder’, waar ik vroeger met m’n grootouders ging wandelen en pannenkoeken eten, omgetoverd werd tot een openluchtbalzaal van electronica en roes. En toch voelde het een beetje geforceerd aan – ik kan er nog steeds de vinger niet op leggen. Dit weekend vielen in Vilvoorde de puzzelstukjes eindelijk in elkaar.

Ruimte voor experiment

Het idyllische werd ingeruild voor een meer industriële sfeer. In de schaduw van twee gigantische koeltorens kuierden duizenden festivalgangers door de met mos en planten bedekte gebouwen van een voormalige militaire site, waar om elke hoek verrassingen leken te schuilen. De podia oogden minder spectaculair dan de voorbije jaren, maar er waren er wel plots viér. Daardoor was er meer dan ooit ruimte – letterlijk en figuurlijk – voor muzikaal experiment. Terwijl er tijdens de eerste edities vaak op safe werd gespeeld met hippe house- en hiphopsets, zorgden uitdagende artiesten als Golin, Deena Abdelwahed en Giant Swan nu met uitmuntende shows voor afwisseling en diepgang. Muzikaal was Horst 2019 écht sterk – zie ook: Lafawndah, Lawrence Le Doux en John Talabot.

 

Foto: Illias Teirlinck

Horst profileert zich naast muziek- ook als kunstenfestival, en maakte die titel dit jaar meer dan waar. De indrukwekkende expo, verspreid over het festivalterrein én in de koeltoren, was tijdens de zomer al gratis te bezichtigen maar vormde vooral tijdens het zonovergoten festival een haast natuurlijke symbiose met omgeving en muziek. Het is mooi dat Horst een publiek weet aan te spreken dat een uurtje tijd wil vrijmaken om zich actief te verdiepen in het zorgvuldig gecureerde festivalterrein. En oké, wij stonden zelf, net als veel andere festivalgangers, niet meteen te springen voor een guided art tour, maar genoten ondertussen wel degelijk passief van de omgeving.

Foto: Maxim Verbueken 

Tweedehandskleren en abstracte tattoos

Is Horst een festival voor de snobby hipster? Een beetje wel, misschien. Blanke middenklassetwintigers (die het grootste deel van het publiek uitmaakten) gingen vaak voor een doordachte nonchalante look – u kent het wel – met de duurdere kleren uit de hippere tweedehandswinkel. Iedereen ging een beetje op elkaar lijken - alle abstracte tattoos ten spijt. Ik overdrijf: het publiek was veel diverser dan dat. Zondagnamiddag kruiste een koppel dat in een doorzichtige outfit verkleed was als meester en slavin – inclusief leiband – een kleuter die met zijn papa naar de expo kwam kijken. Het was ook grappig om de zeldzame patsers aan het bunkerpodium haast angstig om zich heen te zien kijken toen de muziek van Oceanic bleek te klinken als waterdruppels die op een xylofoon vielen. Maar ook zij waren welkom in Vilvoorde, en niemand viel uit de toon.

Foto: Maxim Verbueken 

Horst neemt zichzelf ook niet altijd té serieus, getuigen de karaoke in de wc’s en acts als Gabber Extravaganza met hun ‘TheHakkeShow’ – inclusief dansers, nektapijten en blikken bier. Maar het wordt wel tijd dat wíj Horst serieus gaan nemen. Horst 2.0 is uitdagender, mooier, volwassener en kortweg béter dan z’n voorganger. Eén van de boeiendste festivals die ons land te bieden heeft. De komende jaren zou er kunnen uitgebreid worden naar de overkant van het water, vernamen we. De grotere jongens zullen weldra Horsts hete adem in de nek voelen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: