New Order: dansen in The Haçienda van Vorst Nationaal

, door ()

28
vrijbeel
© Alex Vanhee

‘Das Rheingold’ van Wagner als intromuziek over beelden van Leni Riefenstahls ‘Olympia’, de groep die schuifelend maar onder luid applaus het podium opstruinde, en Bernard Sumner die iets generisch in de microfoon mompelde. Nog geen noot gespeeld en het was al minder goed dan op Werchter, waar hij het publiek had welkom geheten met een zelfverzekerd en naar goesting ruikend ‘We’re New Order, of course’. ‘Age of Consent’ van het prachtige ‘Power, Corruption and Lies’ verving ‘Singularity’ als opener: op papier geen slecht idee, maar een concert wordt niet op papier gespeeld. Waar Sumner – geen groot zanger in de Sinatra-betekenis van het woord - zich in ‘Singularity’ (uit 2015) lekker had kunnen nestelen in de ‘alle registers open’-sound van het New Order van nu, had hij in ‘Age of Consent’ de grootste moeite met de uitdagende zanglijn van zijn jongere zelve uit 1983. Iets wat hem het hele verdere concert parten zou blijven spelen.

Net als op Werchter was het na twee songs al tijd voor Joy Division: ‘Shadowplay’ toen, ‘She’s Lost Control’ nu. Wederom geen probleem, op papier of op plaat. Fantastische song, ‘She’s Lost Control’, maar een pak minder energiek dan ‘Shadowplay’, waardoor de stem van Ian Curtis veel harder werd gemist.

‘Academic’ en ‘World’ zijn dingen die New Order voor mij eigenlijk nooit hoeft te spelen, maar daar bestaan vast andere meningen over. Dat het door melodica en een geweldige openingsregel aangeblazen ‘Your Silent Face’ (‘A thought that never changes remains a stupid lie’) er als hoogtepunt in Vorst netjes tussenin zat, verzachtte het persoonlijke leed aanzienlijk.

Het duurde tot ‘Tutti Frutti’, acht songs ver in de set, vooraleer er op het concert nog maar weinig aan te merken viel. Geholpen door een indrukwekkende lichtshow toverde New Order Vorst Nationaal om tot The Haçienda en het Madchester van begin jaren negentig, een plaats en tijd waar we met live-remixes van tracks als ‘Sub-Culture’, ‘Bizarre Love Triangle’, ‘Plastic’, ‘True Faith’ en uiteraard ‘Blue Monday’ tot net voor de bissen mochten blijven dansen. Dat Bernard Sumner niet zo best bij stem was, maakte ineens een pak minder uit, en dat Gillian Gilbert er achter haar toetsen bijstond alsof ze thuis de strijk stond te doen, maakte het er eigenlijk alleen maar mooier op.

New Order eindigde zijn set slim met het meezingbare ‘Temptation’, en dan was het tijd om die andere groep, waarvan exact veertig jaar geleden het eerste meesterwerk verscheen, nog eens in de bloemetjes te zetten. Waar dienen bissen anders voor dan om aan te tonen dat je naar niet één maar twee of toch minstens anderhalve legendarische groep hebt staan kijken?

Een groots ‘Decades’ - met onscherpe beelden van Ian Curtis aan de microfoon als perfecte ondersteuning van de wankele zang van Sumner – ging, of course, ‘Love Will Tear Us Apart’ vooraf. Het eindbeeld op het grote scherm kenden we nog van drie maanden geleden: ‘Forever Joy Division’.

Het siert New Order geweldig dat ze geen hele tournee lang hetzelfde doen, maar het concert van de groep in Vorst heeft de herinnering aan dat in Werchter niet uitgewist. Toen ik dat op weg naar de uitgang tegen een bevriende superfan zei, kreeg ik als reactie: ‘Maar het was toch meer?’. Achttien songs tegenover twaalf, daar viel niet tegenop te argumenteren.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: