Compact Disk Dummies in AB: dat heet dan aan flarden spelen

, door ()

517
a1
© Illias Teirlinck

In talkshow ‘Vandaag’ liet Danira Boukhriss Terkessidis eerder deze week een oud fragment van Compact Disk Dummies zien – aan de kwaliteit gezien opgenomen in 1984, maar volgens Google in 2011, een jaar voor Lennert en Janus Coorevits Humo’s Rock Rally wonnen. Lennert had geen baardgroei en Janus nog een beugel, maar verder is het verschil tussen toen en nu klein. Het brute enthousiasme dat de broers uit Desselgem typeerde is in al die jaren overeind gebleven.

Je kan trucktrekken, snelwandelen of een marathon onder de twee uur lopen om de nodige calorieën te verbranden. Of je kan een groep starten, die Compact Disk Dummies noemen, en een uur lang de clown uithangen op een podium. Lennert Coorevits stond meer naast dan voor zijn microfoonstatief en dat had zo zijn reden. Hij wil het zweet dat tijdens een concert van de Dummies wordt geproduceerd het liefst van al voelen, ruiken en proeven, als het even kan.

Als je op een doordeweekse avond aan de anspachlaan in Brussel het gevoel kan oproepen van een zaterdagochtend omstreeks vijven op de Reeperbahn in Hamburg ben je tot grootse dingen in staat. Compact Disk Dummies beschikt over die kwaliteiten. Ze zijn altijd meer punk dan pop geweest, en dat werd in de AB Club nog eens extra in de verf gezet. In ‘Silver’ ronkte de gitaar als een Harley, de outro van ‘Satellites’ – met een projectie van Tom Barman met de krullen van Lennert Coorevits – was dan weer vintage LCD Soundsystem.

Compact Disk Dummies heeft vorige week vier nieuwe nummers uitgebracht. Het eerste en enige volwaardige full album van les frères Coorevits dateert van 2016, de zes songs op ‘Mess With Us’ zijn van 2013. Je kan ze moeilijk productief noemen, maar daar zijn wij niet rouwig om. Het weinige dat ze hebben is afbraakmateriaal uit het gezin van de bulldozer. Het was een tijd geleden dat de AB Club nog zó aan het stomen was, en daar hadden ‘What You Want’, ‘Mess With Us’ en ‘Holy Love’ evenveel aandelen in.

Ze toonden trouwens lef, Lennert en Janus, door ‘Once in a Lifetime’ van Talking Heads onder handen te nemen. Je gaat ook niet zomaar aan de ninetiespiercing van An Lemmens frullen, maar de Compact Disk Dummies kwamen er zonder kleerscheuren vanaf. Het is verder nog niet vaak gebeurd dat een artiest halverwege een nummer naar zijn moeder in het publiek toeloopt om doodleuk te verkondigen dat zijn mama er is. Niet elke artiest heet Lennert Coorevits natuurlijk.

‘Cry For Me’ was een nieuw nummer waarop werd gedanst alsof het de dansvloer al decennia domineert, maar het buskruit zat toch vooral in de staart. ‘Girls Keep Drinking’ en ‘The Reeling’ waren na al die jaren van afwezigheid misschien nóg beter dan wij ons konden herinneren. Eigenlijk hebben de Compact Disk Dummies geen steken laten vallen. En toch máár vier sterren? Omdat ze de maximumscore pas krijgen wanneer ze vroeg of laat de grote zaal van de AB in de vernieling spelen.

 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: