Calexico en Iron & Wine in De Roma: 'Bij een samenwerking hoort water in de wijn'

, door ()

36
iron 1200
© Alex Vanhee

'Eindelijk. Daarvoor komen we naar Calexico', zuchten twee Borgerhoutse moeders achter ons wanneer Calexico en Iron & Wine halverwege hun set in De Roma aan het heupwiegende 'Flores y Tamales' beginnen. Heel even mogen de salsapasjes, de mamadansen, maar zo'n avond is het verder niet. Calexicofans die voor opzwepende mariachiritmes kwamen, konden hun feestplannen onverrichter zake mee naar huis nemen. Als de groep de handen in elkaar slaat met Sam Beam van Iron & Wine, dan heerst de ingetogenheid. Zo was het devies al veertien jaar geleden op 'In The Reins', toen Joey Burns en John Convertino voor het eerst met baardman Sam Beam in zee gingen, zo was het ook eind vorig jaar toen na lang zoeken in de agenda's vijf vrije dagen werden gevonden voor een opvolger: er wordt niet geswingd in de studio. 'Years To Burn', die nieuwe samenplaat, is er opnieuw eentje met een rustige tred.

Vorige keer was Calexico in deze samenwerking vooral backing band voor Beams songs, anno 2018 werden de schrijftaken verdeeld, en droeg ook Burns bij. Je hoort niettemin nauwelijks wie wanneer zingt, want dat de stemmen van beide frontmannen mooi blenden, valt al bij de opener op. Het is Burns die vlotjes het 'Goedenavond / Bonsoir / Que paso?' de zaal mag insmijten, maar het is Beam die met een 'ssst' en een tokkel 'Follow The Water' adem inblaast. Met zachte meerstemmigheid komt het nummer gloedvol tot leven.

De optelsom van de twee bands start als meer dan de twee delen, want ook op 'He Lays In The Reins' blijkt dat typische kabbelende basgeluid van Calexico perfect te passen bij de countrymijmering van Beam. Hoe dat klinkt? Als een warme woestijnwind die langs de benen strijkt, een warmte die stil ter plekke blijft hangen. En in de ritmes, diep verborgen, kloppen paardenhoeven. Zelfs wanneer de muzikanten 'Bring On The Dancing Horses' van Echo & The Bunnymen coveren, sleuren ze het van het regenachtige Liverpool tot in Texas en Arizona. Een wereldsong als deze overleeft zo'n verplaatsing moeiteloos.

Jammer dus dat die zo mooie single 'Father Mountain' een beetje flets wordt gespeeld, zonder de weemoed van het origineel, en voorbij is voor je er erg in hebt. Ook op plaat duurt het nog geen drie minuten, maar vandaag voelt het helemaal als coïtus interruptus. Om het wel erg vroege dipje – we zijn nog in het eerste kwartier – compleet te maken, krijgen we 'Red Dust', een hoofdzakelijk instrumentaal nummer, waarin bassist Sebastian Steinberg al zijn kunstjes mag tonen. Het is een minutenlang 'kijk, papa, zonder handen' op en rond de contrabas, maar papa is niet onder de indruk. Kan papa ook een liedje krijgen dat ergens op slaat? Gelukkig wel.

Iron & Wines 'Naked As We Came' brengen Beam en Burns samen in delicate tweestemmigheid terwijl de rest van de band plaspauze houdt. Dat bevalt hen zo dat ze ook 'Bisbee Blues' van Burns op die manier spelen. En heeft een matroos in elke stad zijn vriendinnetje, Calexico weet overal wel een gast uit zijn hoed te toveren. Vandaag is dat Jon Birdsong, voormalig cornetspeler bij Beck, gestrande Amerikaan in Antwerpen, maar natuurlijk ook ex-lid van Calexico's liveband. In 'History Of Lovers' zorgt hij samen met trompettist Jacob Valenzuela voor triomfantelijk geschetter. Het orgeltje van Rob Burger vlijt zich er zwierig onder. Voorprogramma Adia Victoria schuift even aan, en mag Gillian Welch' 'Elvis Presley Blues' de vernieling in zingen. Het puin ruikt naar koffiehuizen en studentenbars. Mooie stem heeft ze nochtans, dat wel, en een meerwaarde wanneer ze een half uur later nog eens mag terugkomen voor slotnummer 'What Heaven's Left'.

Het boeiendste in die eindfase is daarna al geweest: 'The Bitter Suite' is een muzikale drietrapsraket die halfweg ontspoort in dwarsige rock, vooraleer Sam Beam de teugels in handen neemt voor de laatste trap. Zachtjes zingend draaft hij de ondergaande zon tegemoet. Het is goed geweest, maar nog niet goed genoeg. U wil 'Crystal Frontier', u krijgt als bis 'Crystal Frontier’, maar dan wel in een akoestische versie: zij komen halverwege, u komt halverwege, dat is de deal. En iets anders had ook niet gepast bij een samenwerking. Dan hoort water in de wijn.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: