TaxiWars bliezen in de AB genadeloos alle ramen en deuren uit hun hengsels

, door ()

294
vrijbeeld
© Koen Keppens

Wie Tom Barman geestdriftig in het rond zag springen, kon er niet omheen: TaxiWars is de band waar hij dezer dagen het meeste plezier aan beleeft. De souplesse, dynamiek en tomeloze energie van de muzikanten werken zichtbaar bevrijdend. Het kwartet staat zo scherp als een speer, laat zich door geen enkele stilistische grenswachter de wet voorschrijven en steekt tijdens zijn concerten zoveel vuurwerk af dat de brandweer dubbele shifts dient te draaien om de veiligheid van het publiek te garanderen.

Dat Barman een jazzliefhebber is, weten we al sinds ‘Theme From Turnpike’ van dEUS, dat destijds gebouwd was op een sample van Charles Mingus. Sindsdien stelde de Antwerpenaar ook verscheidene compilaties samen, waarvoor hij vrijelijk mocht putten uit de catalogi van labels als Impulse! en Blue Note. Toch zou het nog duren tot hij saxofonist Robin Verheyen tegenkwam, voor hij het genre ook actief naar zijn hand zou weten te zetten. 

Jazz mag dan een belangrijk onderdeel zijn van de sound van TaxiWars, het is lang niet het enige. De heren gooien immers net zo goed klontjes rock, hiphop –Kendrick Lamar en Anderson .Paak zijn invloeden– en r&b in de kookpot. Op hun derde langspeler, ‘Artificial Horizon’ klinken ze overigens veelzijdiger dan ooit: dit keer is Verheyen namelijk opvallend vaak in de weer op de klavieren, wat een vloeiender, melodieuzer en dus minder hoekig klankbeeld oplevert. Er zijn nog wel raakpunten met Morphine of de no wave van James White & the Contortions, maar dit keer dompelen TaxiWars zich ook nadrukkelijk onder in melancholische sferen.

‘Fever’, de stuiterende en stotterende opener van haar uitverkochte show in Brussel, maakte het meteen duidelijk: de groove vormt nog altijd het hart van de groep. Dat is vooral de verdienste van contrabassist Nicolas Thys en drummer Antoine Pierre, een even jachtige als hyperkinetische ritmesectie die de songs van een onweerstaanbare post-bop swing voorzag en als chassis fungeerde voor de explosieve maar beknopte saxstoten van Robin Verheyen. 

De drie muzikanten zijn actief in de New Yorkse jazzscene en geven de muziek dus vanzelf al een kosmopolitisch randje. TaxiWars maken intense maar sexy grootstadsmuziek, in de geest van Archie Shepp en Pharoah Sanders, en doordrongen van whisky en nicotine. Tom Barmans parlando verwees zowel naar de films van Martin Scorsese als naar beatnikpoëzie, maar de zanger deed af en toe ook een beroep op stemvervormers om zijn personages hun specifieke karakter te geven. Het nerveuze ‘Drop Shot’ klonk als een koortsaanval, ‘The Glare’, ‘Who That’, ‘Sharp Practice’ (Barman: ‘A song about being fucked’) en het wervelende ‘Infinity Cove’ zetten zonder veel moeite de zaal op haar kop. Ook tijdens ‘The Bridge’, dat, na een valse start, gebald en puntig uit de luidsprekers knalde, bleek stilstaan een onmogelijke opdracht.

Robin Verheyen, de hele avond groots maar geen moment snoeverig, schakelde met het oog op zijn instrumentale solospotje ‘Rosco Paje’, over van tenor- op sopraansax en gaf aan dat hij minstens evenveel Steve Reich als John Coltrane achter de kiezen had. Via zijn grofkorrelige melodieën dialogeerde hij vooral met Tom Barman, maar net zo goed gebruikte hij zijn toeter louter om in de nummers enige interpunctie aan te brengen. Bovendien wist hij zijn verhaal altijd te vertellen in korte, trefzekere solo’s, die de toeschouwer consequent in een wurggreep hielden.

In de wat meer ingetogen songs, zoals het met Fender Rhodesklanken versierde ‘They’ll Tell You You’ve Changed’, de intimistische pianoballad ‘Irritated Love’ of het verstilde ‘On Day Three’, zochten TaxiWars expliciet aansluiting bij het universum van dEUS. De finale, met opzwepende nummers als ‘Safety in Numbers’ en ‘Airplane Song’ was er echter één die alle deuren en ramen van de AB genadeloos uit hun hengsels blies.

Wat kunnen we u nog meer vertellen? Dat het hechte samenspel ván en de interactie tússen de muzikanten de hele avond lang voor hoogspanning zorgde. En dat de anderhalf uur durende set voornamelijk, maar niet uitsluitend, uit nieuw materiaal bestond. Aan de vooravond van wapenstilstand woedden TaxiWars onverminderd voort. En ook al kwamen we ongeschonden uit de strijd, op weg naar huis hebben we voor alle zekerheid toch maar een Uber genomen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: