illustratie Ratatouille v2 Beeld humo
illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘Ik pijp de voormalige vrachtwagenchauffeur routineus en niemand is zo fier als een gieter’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Vandaag heb ik geluk. Wanneer ik in Eeklo mijn blasfemische barokke groteske overdadige gedichten voordraag, merk ik al snel dat het publiek uitsluitend bestaat uit psychiatrische patiënten, truckchauffeurs, betonvlechters en verhuurders van rodeostieren. Dat zijn altijd al mijn favoriete mensen geweest. Bovendien zijn het stuk voor stuk ex-psychiatrische patiënten, en de meesten zijn van plan om binnenkort een vervolg te breien aan hun morsige smerige meeslepende psychiatrische verhaal. Ik heb in mijn broodnodige gedichten en overbodige interviews nooit een geheim gemaakt van mijn psychiatrische verleden, ik schaam me niet voor het feit dat ik van mijn 20ste tot en met mijn 42ste de tijd heb verprutst van een hele resem zelfgenoegzame wufte misogyne inhalige psychiaters, en dat ik me kostelijk heb geamuseerd met mijn medepatiënten tijdens een tiental psychiatrische opnames. Ik schoot het best op met de gekken die net als ik niet wilden genezen en graag de draak staken met de goedbedoelde praatgroepen en knullige badmintonsessies met de minzame lankmoedige calvinistische therapeut Marc, die een hekel had aan kappertjes en aan Günter Grass en verder aan niets of niemand.

Na de voordracht in Eeklo toont de oude kruisboogschutter me de scoutsbarak waar hij zijn eerste pijpbeurt heeft gekregen. ‘Van wie?’ wil ik weten. ‘Van een misnoegde 50-jarige pyromane markiezin met een tatoeage van een korzelige onbevallige blauwlipmeerkat op haar anorectische heupbeen. Ik was bijna 14 en zo fier als een gieter achteraf.’ ‘Zo fier als een gieter,’ echo ik dromerig. De laatste keer dat ik zo fier was als een gieter was die keer toen mijn zevende bundel, ‘Western’, niet was genomineerd voor de Herman de Coninckprijs. Ik probeer nominaties voor literaire prijzen zoveel mogelijk uit de weg te gaan. Voor je het weet word je blasé en loop je naast je schoenen, en dat is uiterst verwerpelijk en laakbaar en antipathiek en immoreel.

Terug in Brugge sla ik in de Hoedenmakersstraat een praatje met de ex-nachtportier van het zuivelmuseum van Snaaskerke. Hij houdt me graag op de hoogte van het reilen en zeilen van zijn grandioze onstuitbare blaasontstekingen. Hij heeft vorige week een prostaatverwijdering ondergaan en hij vertelt me in geuren en kleuren hoe vaak de katheter uit zijn plasbuis werd gesnokt, en hoeveel zichtbaar genot dat snokken de hoofdverpleegster telkens opleverde. Ieder diertje zijn pleziertje.

Met mijn gemoedsgesteldheid is het ondertussen verschrikkelijk gesteld: mijn libido is spoorloos, mijn eetstoornis rijst de pan uit en mijn haat jegens mijn bloedeloze boekhoudster uit Deinze heeft mythische onbeheersbare proporties aangenomen. Ik heb haar twee maanden geleden ingeschakeld in de hoop dat ze mijn problemen met de fiscus zou herstellen, maar ze lijkt erop gebrand om de kant te kiezen van de Belgische overheid en me te kelderen. Het zal wel niet helpen dat ik haar onlangs in deze column het charisma van een sierananas heb toegedicht, en dat ik het nu opnieuw doe. Nee, een sierananas is te veel eer: mijn bloedeloze boekhoudster heeft het charisma van een zeilklem. En de integriteit van een Litouwse kermisheks die wanhopige ouders voor veel geld in contact brengt met hun in een graansilo verdronken of door een vereenzaamde taxidermist gewurgde kinderen. Bovendien zegt ze ‘potentie’ wanneer ze ‘potentieel’ bedoelt, en als ik een luchtig praatje wil slaan over het tweede album van Jethro Tull of over ‘Titaantjes’ van de nauwelijks overroepen neoromantische kornuit Nescio, hoort ze het donderen in Keulen. Gewogen en te licht bevonden.

Ondanks mijn spoorloze libido bevind ik me momenteel zonder kleren in het bed van de voormalige vrachtwagenchauffeur, die een T-shirt draagt van een sprottenfabriek waar hij een maand heeft gewerkt en waar hij werd gepest omdat hij te ijdel was om een haarnetje te dragen. Ik pijp hem routineus en een tikkeltje afwezig. Achteraf is niemand zo fier als een gieter. Ik heb honger als een paard en maak 8 ijslolly’s, 11 marsepeinen biggetjes met conjunctivitis en 15 picklesbokalen soldaat. Ik probeer te braken, maar het lukt niet. Op het televisiescherm probeert ook iemand te braken, haar lukt het wel. Ze is een 34-jarige dierenarts uit Ontario, ze heeft gisteren een lama gecastreerd maar er niet van genoten. Ze braakt omdat ze zwanger is. Ik wil ook zwanger zijn. Ik wil een zoon die Jozef heet, die van mij en van het scheikundig element strontium en van de Zwitserse beeldhouwer Alberto Giacometti houdt, en die geen hamsters martelt wanneer hij 6 jaar oud is. Is dat te veel gevraagd?

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234