null Beeld Jessica Forde / Focus Features
Beeld Jessica Forde / Focus Features

FILM★★★½☆

Ja die man met die baard is echt Matt Damon, en wat is zijn vertolking in ‘Stillwater’ fascinerend!

Opmerkelijke transfer: Matt Damon naar Olympique Marseille!

Onze ogen sperden zich nog wat verder open en begonnen te glinsteren. Nee, we hadden ons niet vergist: die bebaarde man die in de openingsscènes van ‘Stillwater’ puin staat te ruimen in een landschap dat doet denken aan Pepinster na de zondvloed is wel degelijk Matt Damon. Vroeger kwam zijn personage, Bill, aan de bak in de olie-industrie (‘Boorinstallaties plaatsen en gaten maken, dat is het werk van een roughneck’), tegenwoordig moet hij tevreden zijn met betaalde karweitjes, zoals de kapotte meubels bij elkaar helpen rapen in een stadje dat onlangs werd opgezogen en uitgespuwd door een tornado. Bill is één van die miljoenen Amerikaanse mannen die hun levens slijten in pick-uptrucks, staalfabrieken, gevangenissen en drankholen; die alleen spreken wanneer het moet; en die onder hun geruite hemden en rode petten één en al onderdrukte woede zijn. Je zou kunnen stellen dat hij deel uitmaakt van de deplorables, de laagopgeleide boze blanke racisten die zich niet langer gehoord voelen en uit frustratie voor Donald Trump stemden. Of misschien is Bill alleen maar zo stug omdat hij beseft dat de American dream aan hem voorbij is gegaan, en omdat hij het al heel lang zonder liefde doet.

Aan Bills leven is wel iets ongewoons. Nu en dan neemt hij het vliegtuig naar Marseille, waar zijn dochter Allison achter de tralies zit – met die verhaallijn kon Amanda Knox, de Amerikaanse studente die vier jaar lang in een Italiaanse gevangenis zat voor de moord op haar huisgenoot, niet lachen. Maar ‘Stillwater’ draait om Bill, niet om Allison. Hij voelt zich in Marseille – waar hij er alles aan doet om de onschuld van zijn dochter te bewijzen – duidelijk niet op zijn plaats, maar blijft in alle omstandigheden zo beleefd mogelijk ‘Yes, ma’am’ of ‘No, ma’am’ zeggen. De laatste Amerikaan die in Marseille op zoek ging naar een misdadiger was Popeye Doyle in ‘French Connection II’: in die film is het lachen geblazen met Doyle die in een café in gebrekkig Frans een whisky probeert te bestellen. In ‘Stillwater’ valt er te grinniken wanneer Bill het woord ‘theater’ verkeerd uitspreekt, maar de film spot niet met hem. Het artistieke leventje dat Virginie (Camille Cottin) lijdt, de actrice die hem helpt bij de vertaling van een brief, gaat zijn pet misschien te boven, maar hij is géén stomme pummel.

In de tweede helft verandert ‘Stillwater’ van een entertainend vis-uit-het-waterverhaal in een ietwat lang aanslepend portret van een man die vrede probeert te vinden in zichzelf, maar zelfs dan blijft de vertolking van Damon fascinerend. In één van de beste scènes loopt Virginie gedegouteerd weg van een cafébaas die boven zijn pastis racistische praat uitslaat (‘Jullie Amerikanen hebben last van de Mexicanen, wij van de Arabieren’). Bill lijkt er niet om te malen: ‘Ik ga elke dag om met zulke mensen.’ Wat overigens niet wil zeggen dat hij die praat goedkeurt. Misschien beseft de gelouterde Bill, beter dan Virginie, dat we allemaal gewoon maar mensen zijn die dezelfde lucht inademen.

Vanaf 22 september in de bioscoop.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234