Huidig premier Alexander De Croo (Open VLD) Beeld Photo News
Huidig premier Alexander De Croo (Open VLD)Beeld Photo News

DE GEHEIMEN VAN DE WETSTRAAT 16HUMO SPRAK MET 8 PREMIERS VAN BELGIË (2)

‘Als je een vriend wilt in de politiek: koop een hond!’

Het afscheid uit de Wetstraat 16 is zelden elegant. Om het te overleven, heb je een groot incasseringsvermogen en een dito relativeringsvermogen nodig. Gelukkig kondigt het zich doorgaans ruim op voorhand aan. Wie geluk heeft, promoveert naar Europa, zoals Charles Michel en Herman Van Rompuy. Jean-Luc Dehaene en Guy Verhofstadt misten dan weer op een haar na een Europese topfunctie, en Yves Leterme of Elio Di Rupo moest het met nog minder stellen. In deze tweede exclusieve voorpublicatie uit ‘De premier’ van Kris Hoflack: hoe blikken de acht nog levende premiers terug op hun tijd in de 16? En wie vonden ze zelf de beste Belgische premier?

HUMO Missen jullie het premierschap?

MARK EYSKENS (CD&V, premier van oktober 1980 tot april 1981) «Ik mis alleen de internationale aspecten van de job (lacht). Ik ben maar kort premier geweest, maar ik herinner me een Europese topconferentie met ’s avonds een ­g­aladiner op Buckingham Palace. Ik zal dat nooit vergeten, want ik zat die avond naast een jong en mooi meisje dat Diana ­h­eette. Haar man Charles zat recht tegenover mij. Diana was lief en aantrekkelijk, maar ze wist nauwelijks waar Europa lag.»

YVES LETERME (CD&V, premier van maart tot december 2008 en van november 2009 tot december 2011) «Mijn vader zei altijd: ‘Il ne faut pas trop regarder dans le rétroviseur, c’est la vie.’ Daarom ben ik naar het buitenland vertrokken. De ­Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO, waar Leterme van 2012 tot 2014 adjunct-­secretaris-generaal was, red.) in Parijs is met de tgv vlakbij, en tegelijk kende niemand me daar. Op straat sprak niemand me aan omdat ik toevallig Yves Leterme was. Ik wilde de volgende fase in mijn leven beginnen en niet meer overal als premier of ex-premier aangesproken worden. In België was ik wereldberoemd, maar ik geniet er veel meer van incognito door een stad te wandelen of op mijn gemak op restaurant te gaan.

»Ik ben ook nooit onder de indruk geweest van statussymbolen. Charles Michel (MR) wordt als voorzitter van de Europese Raad altijd met zwaailichten rondgereden en is voortdurend omringd door veiligheidsagenten. De terreur heeft de tijden natuurlijk veranderd, maar dat zou niks voor mij zijn.»

HUMO Hebt u last gehad van afkickverschijnselen?

LETERME «Je moet uiteraard opnieuw wennen aan een gewoon leven. Ik herinner me nog mijn eerste bezoek aan een Parijs warenhuis: een ­enorme belevenis. Ik wist natuurlijk hoeveel een brood kostte – alleen al om te verhinderen dat de media je daarop pakken – maar ik had jarenlang geen betaalkaart gehad. Ik moest een bankrekening openen, een nieuw gsm-nummer aanvragen, allemaal dingen waarmee ik me jarenlang nooit had hoeven bezig te houden.

»Nadat ik beslist had om te vertrekken, na de zware verkiezingsnederlaag van CD&V in 2010, heb ik een gesprek gehad met Jean-Luc Dehaene. Hij bood me aan samen naar een andere functie uit te kijken, maar ik had daar achteraf een slecht gevoel over. Ik wilde dat de CD&V zich zonder mij zou herpakken, en ik wilde ook op eigen benen staan – zonder hulp van de partij en de politiek. Toen ik net partijsecretaris geworden was, had de toenmalige CVP op 24 november 1991 – de ­beruchte zwarte zondag – al eens een zware nederlaag geleden. De dag erna stonden een hoop gewezen ministers en parlementsleden, mensen naar wie ik altijd had opgekeken, aan mijn deur met de vraag of ik hen kon helpen bij hun zoektocht naar een nieuwe job. Ik vond dat zo onterend. Hetzelfde gebeurde toen we in 1999 na ontelbare jaren aan de macht in de oppositie verzeild ­raakten: ik vond het bijna zielig om oud-politici te zien smeken om een job.

»Ik heb de partij nooit meer iets gevraagd. Dat maakte het ook makkelijker de bladzijde van mijn premierschap om te draaien.»

HUMO Meneer Di Rupo, na uw premierschap bent u meteen naar de oppositiebanken teruggekeerd. Was dat moeilijk?

ELIO DI RUPO (PS, premier van december 2011 tot oktober 2014) «Ik was nog altijd partijvoorzitter, en ik ben ook opnieuw ­burgemeester van Bergen geworden. Maar het klopt: als je van de Wetstraat 16 terugkeert naar de oppositiebanken, kom je opeens in een ander universum terecht. Ik zat daar met verbijstering naar te kijken, ­vooral omdat mijn relatie met Charles Michel, de nieuwe premier, slecht was. Telkens als de Franstalige oppositie een vraag stelde, reageerde hij agressief en verongelijkt. Dat is zijn karakter.»

HUMO Komt het nog goed tussen Charles Michel en u?

DI RUPO «Luister, Charles is de zoon van Louis Michel (MR). Hij is nooit arm geweest en heeft niet hoeven te vechten om er te komen. Ik zeg niet dat hij nooit heeft gewerkt, maar zijn vader heeft voor hem het pad geëffend. Ik kwam daarentegen telkens weer voor een muur te staan en moest oplossingen verzinnen om die te slopen.»

HUMO De meesten van uw voorgangers hebben na hun premierschap een Europese topfunctie gekregen. Waarom is dat bij u nooit gelukt?

DI RUPO «Als ik de kans had gekregen, had ik die misschien gegrepen – Europa boeit me. Maar ik heb ze nooit gekregen. Na de verkiezingen is mijn partij uit de regering gevlogen en ik heb hetzelfde lot ondergaan. Er was geen andere keuze (lachje). De regering-Michel heeft me ook nooit niets aangeboden.»

LETERME «Als ik heel egoïstisch was geweest, had ik net zoals mijn partijgenoten Kris ­Peeters en Marianne Thyssen op de tafel kunnen slaan: ‘Ik wil federaal mijn verantwoordelijkheid nemen, zolang ik daarna een vangnet krijg als lijsttrekker voor het Europees Parlement of als Europees commissaris.’ Ik ben nog gevraagd voor de regering-Di Rupo, maar voor mij was de politiek voorbij. Ik wilde gewoon andere dingen doen. Ik was ook bang om een oude Wetstraat-krokodil te worden.

»Het vreet niet meer aan me dat ik niet lang eerste minister ben geweest: er zijn premiers geweest die in veel meer tijd veel minder hebben meegemaakt. Het enige wat me in die periode misschien een ­beetje bitter stemde, was dat ik alles had gedaan om CD&V weer groot te maken maar dat de partij die positie niet heeft kunnen behouden.»

Yves Leterme (CD&V) Beeld Photo News
Yves Leterme (CD&V)Beeld Photo News

HUMO Bent u nu gelukkiger dan in de politiek?

LETERME «Ik ben nu financieel onafhankelijk. Ik kan ­meestal doen waar ik zin in heb. Als ik een dag niet wil werken, ga ik gewoon wandelen in Parijs of in het Bois de Vincennes, waar ik vlakbij woon, of aan het strand van Bredene. Ik lees veel en ik probeer af en toe wat dingen op papier te zetten. Ik voel me serener en rustiger dan in mijn tijd als politicus. Ik ben vermagerd en leef gezonder. U hoort me niet klagen. Ik ben gelukkig, maar dat ben ik ook in de politiek geweest – alleen de periode tussen 2007 en 2010 was heel moeilijk.»

HUMO Meneer Verhofstadt, steekt het niet dat u nooit een Europese topfunctie hebt gehad?

VERHOFSTADT «Ik ben geen voorzitter van de Europese Commissie geworden omdat ik als eerste minister een standpunt tegen de oorlog in Irak had ingenomen, en zo tegen de kar van de Europese rechterzijde had gereden. Maar ik ben daar nog altijd trots op. Dat was trouwens het standpunt van de volledige Belgische regering – Louis Michel en André Flahaut (PS) wilden zelfs verbieden dat er nog Amerikaanse vliegtuigen over Belgisch grondgebied vlogen (lacht). Wij geloofden echt dat we de zaken anders konden aanpakken.»

Etende tjeven

HUMO Hebben jullie veel moeten opofferen om premier te worden?

DI RUPO «Op het hoogste niveau aan politiek doen is een intensieve, tijdrovende en soms verschrikkelijk eenzame bezigheid. Nous sommes toujours seuls. Bijna elke avond ben je onderweg. Dat is haast niet te combineren met een normaal gezinsleven.»

CHARLES MICHEL (MR, premier van oktober 2014 tot ­oktober 2019) «Ik moet het toegeven: tijdens mijn premierschap waren er dagen dat ik geen kranten las. Ik wilde me focussen, maar de persoonlijke aanvallen waren soms scherp. Ook de oppositie was bijzonder agressief. Laurette Onkelinx, de gewezen PS-vicepremier, was zo gefrustreerd dat ze de ene na de andere persoonlijke aanval lanceerde. Ze deinsde er ook niet voor terug om de ­Waalse publieke opinie tegen me op te hitsen. Ik ben koelbloedig, maar daar kreeg ik het af en toe wel bijzonder moeilijk mee.»

LETERME «Ik werkte dag en nacht, pleegde roofbouw op mijn lichaam. Ik ging altijd gedreven op mijn doel af, maar vooral koel en rationeel. Voor andere gevoelens was er weinig ruimte. De politiek is belastend voor je privéleven – maar uiteindelijk ben je niet verplicht om ervoor te kiezen.

»Het verschilt ook van persoon tot persoon. Ik had vaak het gevoel dat ik me meer dan anderen moest bewijzen. Ik vroeg me af: doe ik het wel goed? Zal ik wel genoeg stemmen behalen? Dat maakte het psychisch zwaar. Ik ben ook nooit gepokt en gemazeld geweest in de hoogste regionen van de macht. Dan kun je, als het slecht gaat, behoorlijk wantrouwig en eenzaam worden.»

HERMAN VAN ROMPUY (CD&V, premier van december 2008 tot november 2009) «Ik heb niet het gevoel dat ik voor de politiek een prijs heb moeten betalen of iets fundamenteels heb moeten opgeven. Ik denk niet dat ik mijn familie heb verwaarloosd of iets moet goedmaken. En mijn vrouw en kinderen denken dat al helemaal niet.»

HUMO Hebben jullie ook kunnen genieten van het premierschap?

SOPHIE WILMÈS (MR, premier van oktober 2019 tot ­oktober 2020) «Toen de coronacrisis uitbrak, waren de mensen die in mijn schoenen wilden staan plots dungezaaid. Maar ik wilde de bevolking niet in de steek laten. Ik heb veel langer dan verwacht moeten aanblijven in omstandigheden die niemand zich bij mijn aantreden kon voorstellen. Had het nog langer mogen duren? Absoluut niet. Ik had de job ook niet aanvaard om met roem en applaus te worden overladen. En niet om ervan te genieten.

»Natuurlijk waren er wel momenten van persoonlijke vervulling. De solidariteit tussen de mensen en hun inspanningen om het land draaiende te houden waren lichtpunten in die donkere periode.»

LETERME «De mooiste momenten zijn die waar je erin slaagt iets rond te krijgen: het sociaal overleg, de herfinanciering van de schulden, het succesvolle Belgische voorzitterschap van de Europese Unie en natuurlijk de oplossing van de bankencrisis. Daarvoor heb ik in het buitenland meer waardering en respect gekregen dan in België.»


Sophie Wilmès (MR) Beeld Photo News
Sophie Wilmès (MR)Beeld Photo News

HUMO Op 10 juni 2007 behaalde u bijna 800.000 voorkeurstemmen bij de federale verkiezingen: wat doet dat met een mens?

LETERME «Het was immens. Je slaakt op zo’n moment vooral een zucht van verlichting, omdat je het hebt waargemaakt. Maar ik heb die zondagavond ook snel tegen mijn mensen gezegd: ‘Geniet ervan, want het is de laatste keer dat we tevreden zullen zijn.’

»De volgende dag zei Open VLD-voorzitter Bart ­Somers botweg tegen mij: ‘Yves, we gaan in op je uitnodiging om te onderhandelen, maar je begrijpt toch dat we vooral je kartel met de N-VA uiteen willen spelen en jou een kopje kleiner willen maken.’ Dat is altijd blijven hangen.»

HUMO Premier De Croo, slaapt u nog goed?

ALEXANDER DE CROO (Open VLD, premier sinds oktober 2020) «Van slapeloze nachten heb ik weinig of geen last, maar ik heb natuurlijk wel een ­zware verantwoordelijkheid. Hoe vaak gebeurt het dat een premier, zoals in de coronacrisis, beslissingen over leven en dood van de bevolking moet nemen? Vaak dringt ook pas na een paar weken goed door welke moeilijke knopen je hebt moeten doorhakken. Je wordt gedwongen om jezelf elke dag te overtreffen. Maar goed, in deze functie is het normaal dat je op je tenen moet lopen.»

VERHOFSTADT «Ik wil nog iets kwijt over genieten en gastronomie. Ik heb in mijn ­lange carrière geleerd dat lekker eten ontzettend belangrijk is om doorbraken te creëren. Dat zorgt voor de juiste sfeer: ‘We gaan niet van tafel voor we een akkoord hebben.’ Mijn vroegere kokkin, Maria, heeft met haar kookkunsten ontelbare deals mogelijk gemaakt. Ministers of staatssecretarissen kwamen naar de ministerraad hoewel ze zelf geen enkel punt op de agenda hadden staan, gewoon omdat zij kookte (lacht).

»Ik herinner me nog dat ik na een informele Europese top uit Biarritz terugkeerde. Alle staats- en regeringsleiders hadden bij hun afscheid in Frankrijk een reusachtige Bayonne-­ham meegekregen. Die avond had ik een vergadering over de staatshervorming in de Lambermont in Brussel (de ambtswoning van de premier, red.). Ik zei tegen Maria: ‘Breng gewoon wat salade en brood mee en we serveren die ham in fijne plakjes.’ Tegen vier uur ’s ochtends hing er niks meer aan het been – maar we hadden wel een akkoord.»

HUMO Waarom eten politici toch zo graag?

VERHOFSTADT «U mag niet veralgemenen. Tjeven ­kunnen door de band niet eten. En Frank Vandenbroucke (Vooruit) bijvoorbeeld ook niet. Hij neemt eten tot zich: dat smaakt niet, het zijn gewoon calorieën. Maar met Elio of ­Laurette ­Onkelinx kun je uitstekend tafelen. En met Franks partijgenoot Steve Stevaert vroeger ook.»

Praten over Proust

HUMO Jullie hebben ook met de groten der aarde aan tafel gezeten. Welk gevoel geeft dat?

VERHOFSTADT «Je leeft voortdurend in een irreële wereld. Ik heb Barack Obama verschillende keren ontmoet toen hij al een levende legende was. Dat was niet makkelijk, want hij gedraagt zich naar ­buiten toe helemaal anders dan in kleine kring. Dat was een schok. Ook Vladimir Poetin heb ik verschillende keren getroffen, zelfs op het hoogtepunt van de spanningen tussen Rusland en de EU over Oekraïne en de Krim in 2014.»

MICHEL «Ik heb onlangs een paar uur vergaderd met de Amerikaanse president Joe ­Biden, ik heb de Canadese president Justin Trudeau ontmoet. Ik spreek zowel met Poetin als met de Chinese president Xi Jingping. Maar eerlijk gezegd vinden vooral mijn vrienden dat indrukwekkend. Zelf ben ik, als ik met die mensen praat, voor honderd procent gefocust op mijn doel: de EU vooruithelpen. Ik heb nooit het gevoel dat ik met iets uitzonderlijks bezig ben.

»Pas op, ik ben zeker niet blasé, maar ik heb al vrij jong veel contacten op hoger niveau gehad. Ik ben vijf jaar premier geweest. Dat went wel.

»Trouwens, al die wereldleiders blijven ook maar mensen zoals u en ik, met hun goede en minder goede kantjes.»

HUMO Kun je interessante gesprekken met hen voeren?

EYSKENS «Dat hangt ervan af: hoe ga je met hen om, en heb je ook echt iets te vertellen? Ik heb de Franse president François Mitterrand verschillende keren ontmoet, en op een avond zei hij tegen mij: ‘Ah, waarde vriend, ik herinner me dat we de vorige keer over Proust gepraat hebben.’ Het zijn vooral niet-politieke thema’s die banden smeden.»

HUMO Wordt er op het Europese toneel geluisterd naar de premier van het kleine België?

VAN ROMPUY «Je zit daar met 27 of 28 eerste ministers, kanseliers en presidenten samen, maar het is niet omdat je uit een klein land komt dat je geen gehoor vindt. Je persoonlijkheid en wat je zegt zijn doorslaggevend. Als Silvio Berlusconi iets zei – de premier van Italië, het op twee na belangrijkste land van de Unie – luisterde niemand. François Hollande, nochtans een heel verstandige man, had ook veel minder invloed dan zijn voorganger Nicolas Sarkozy. De Franse president en de Duitse bondskanselier wegen natuurlijk wel het zwaarst. Maar België is nu ook weer niet zó klein: we zitten in de middenmoot.»

Herman Van Rompuy (CD&V) Beeld Photo News
Herman Van Rompuy (CD&V)Beeld Photo News

HUMO Is er plaats voor vriendschap op dat niveau?

VAN ROMPUY «If you want a friend in politics, buy a dog! Nee, vriendschap moet je elders ­zoeken. Als je te vriendschappelijk met elkaar omgaat, kan dat moeilijke beslissingen hinderen of in de weg staan van de waarheid. Maar je moet wel een vertrouwensband opbouwen. Je moet geen vrienden maar bondgenoten hebben, want alleen lukt het niet.»

Beleefd opgevoed

HUMO Hebben jullie nog ambities in de Belgische politiek?

LETERME «Ik heb vooral interesse in de heropbouw en de versterking van de christendemocratie. Een paar weken geleden heb ik nog ­boeiende gesprekken gevoerd over de richting van CD&V – waar willen we over vijf jaar staan? Maar om nu te zeggen dat ik weer aan verkiezingen wil deelnemen? Een keer of twee per jaar kriebelt het nog wel, maar: been there, done that

MICHEL «Ik weet het niet. Ik blijf natuurlijk geïnteresseerd in de Belgische politiek. Ik heb veel ervaring met de ­Belgische instellingen en de manier waarop wij aan politiek doen. En ik hoop dat dit land en zijn burgers een mooie toekomst wacht. Maar of ik daarvoor nog politieke verantwoordelijkheden moet opnemen?»

HUMO Maar u zegt niet: ‘Ça jamais’?

MICHEL «Ik zeg niet: ‘Ça jamais.’ Ik zeg vooral: ‘Ça toujours.’»

HUMO Meneer Di Rupo en meneer Verhofstadt, jullie zijn bijna 70 jaar: is het niet stilaan tijd om aan jullie pensioen te denken?

VERHOFSTADT «Ik ben nog maar 68. Uitbollen, wat is dat? Nee, ik heb voor de politiek gekozen en ik zal blijven proberen om zaken in beweging te krijgen. Het is mijn verantwoordelijkheid om elke dag alles te geven. Maar ik ben in het Europees Parlement wel aan mijn allerlaatste uitvoerende mandaat bezig.»

DI RUPO «Ik heb veel respect voor mensen die na jarenlang zware handarbeid rustig willen genieten van hun pensioen. Ik heb me al teruggetrokken uit de nationale politiek, maar voor mij is aan het werk blijven de beste retraite. Zolang ik gezond ben, natuurlijk. Ik rook en drink niet, behalve af en toe een glas wijn bij de maaltijd. Ik let op wat ik eet, en ik sport graag en veel.»

HUMO Meneer Van Rompuy, wordt u achter de schermen nog door uw partij geraadpleegd?

VAN ROMPUY «Gelukkig niet, nee (lacht). Wouter Beke heeft me nog één keer geraadpleegd bij de vorming van de regering-Di Rupo. Hij heeft me in 2014 ook gevraagd om de Europese lijst te trekken, maar dat heb ik geweigerd. Uiteindelijk heeft mijn vrouw (Geertrui Windels, red.) op die lijst gestaan: ze had meer dan 85.000 voorkeurstemmen, méér dan oud-Eurocommissaris Karel De Gucht (Open VLD).»

HUMO Slotvraag: wie is voor jullie de grootste premier uit de Belgische geschiedenis?

LETERME «Moeilijke vraag. Wilfried Martens heb ik altijd een innemende en indrukwekkende persoonlijkheid gevonden. Ik bewonder de manier waarop hij van de Europese Volkspartij de sterkste politieke familie van Europa heeft gemaakt. Leo Tindemans vond ik dan weer heel bevlogen. Jean-Luc Dehaene bezat als geen ander een grote schranderheid om moeilijke problemen op te lossen. Over Gaston Eyskens heb ik veel gelezen: ik vind het ongelooflijk wat voor een wending hij ons land heeft gegeven tijdens de koningskwestie, de dekolonisatie en de eerste staatshervorming. Misschien is hij qua impact op langere termijn wel de indrukwekkendste premier.

»En ik was hem bijna vergeten, maar Guy Verhofstadt was met zijn verbale kracht en zijn verbetenheid minstens ook een opvallende premier.»

VERHOFSTADT «Voor mij is Théo Lefèvre de grootste. Door hem is mijn politieke bewustzijn ontwaakt. Hij stond mee aan de wieg van mijn politieke carrière.

»Ook voor Jean-Luc Dehaene heb ik veel respect. Hij vond uiterlijke schijn compleet onbelangrijk, trok zich van niks of niemand iets aan. Hij was, om het in het Gents te zeggen, ne correcten tiep. We hadden ook na zijn premierschap nog veel contact. Ik vond het fantastisch dat ik hem begin deze eeuw één van de hoofdrolspelers van de Europese Conventie heb kunnen maken. Ik heb niemand gekend die onze ingewikkelde politiek zo goed kon lezen als hij – dat was zijn grote sterkte. Hij hoorde een boodschap van een tegenstander of coalitiepartner en wist altijd exact wat hij of zij daarmee bedoelde en wat de consequenties waren. En hij wist perfect hoe hij daarmee moest omgaan om de zaken te ontmijnen of een compromis te sluiten. Ik ben daar veel minder goed in. Ik ben te passioneel. Ik projecteer mijn opvattingen meteen op anderen in de hoop hen te overtuigen van mijn gelijk (lacht).»

DE CROO «Ik heb veel geleerd van alle premiers met wie ik heb samengewerkt. Sophie Wilmès en Yves Leterme kenden hun dossiers allebei uitstekend. Charles Michel was meer een durver. Elio was heel methodisch. Dat wordt te weinig gezegd: Elio Di Rupo is de American dream op zijn Belgisch. Hij is van migrantenafkomst, komt uit een arm gezin en was de eerste premier die openlijk gay was. Een chemicus met een grote taalhandicap die godbetert premier van dit land wordt. Hij was ‘mijn’ eerste premier, en dat is altijd blijven hangen. Verenig de eigenschappen van al die namen – Wilmès, Leterme, Michel, Di Rupo – in één premier, en je hebt meteen de grootste uit onze geschiedenis.»

Guy Verhofstadt  Beeld Photo News
Guy VerhofstadtBeeld Photo News

HUMO Geen Dehaene of Martens?

DE CROO «Ik erger me als ik hoor of lees dat we geen politieke leiders meer hebben zoals vroeger. Wilfried Martens is absoluut één van de invloedrijkste premiers van ons land geweest, maar zijn regeringen vielen wel om de paar maanden. Hoeveel hebben we er gehad? Negen? Ik vond het oneerlijk en zelfs onrechtvaardig wanneer werd gezegd dat Charles Michel er vergeleken met Martens of Dehaene niks van bakte. Natuurlijk heeft Jean-Luc Dehaene grote realisaties op zijn naam. Hij heeft ons bijvoorbeeld de euro ingeloodst: ik weet ook niet wie dat beter gedaan zou hebben, maar de uitdagingen van vandaag zijn niet kleiner.»

VAN ROMPUY «Voor mij is de grootste Belgische premier natuurlijk Jean-Luc Dehaene. Zonder hem zouden de verschillende staatshervormingen nooit gelukt zijn. Hetzelfde geldt voor de sanering van de openbare financiën. Maar eigenlijk is de vraag wie de grootste premier was een oneerlijke vraag. Wie was de grootste wielrenner: Rik Van Looy of Fausto Coppi? Er is maar één uitzondering: niemand was groter dan Eddy Merckx. Alle andere vergelijkingen lopen mank.»

HUMO Op de vraag wie de slechtste premier was, zal waarschijnlijk niemand antwoorden.

VAN ROMPUY «Nee. Ik vind Elio Di Rupo wel de meest verdienstelijke premier van de voorbije twintig jaar. De erfenis van Verhofstadt is onbestaande. Over Leterme en mezelf kun je weinig zeggen – daarvoor zijn wij niet lang genoeg premier geweest. En met Charles Michel is het ook niet goed afgelopen. Maar Di Rupo heeft in bijna onmogelijke omstandigheden een staatshervorming gerealiseerd. En hij heeft een aantal besparingen doorgeduwd, bijvoorbeeld in de werkloosheidssector, waar de PS achteraf een zware prijs voor heeft betaald.»

DI RUPO «Jean-Luc ­Dehaene was een genie, iemand die dit complexe land met al zijn constitutionele problemen begreep. Ik raak van communautaire problemen niet echt opgewonden, ik hou meer van culturele en socio-economische materies. Ik denk dat we verschillende goede premiers hebben gehad. Helaas ook een paar heel slechte, maar die namen ga ik niet noemen. Daarvoor ben ik te beleefd opgevoed.»

Kris Hoflack, ‘De premier’, Borgerhoff & Lamberigts

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234