'Op mijn 12de heb ik Lou Reed ontmoet. Pas toen ik later naar The Velvet Underground begon te luisteren, besefte ik: aha, dat was díé mens' Beeld Guy Kokken
'Op mijn 12de heb ik Lou Reed ontmoet. Pas toen ik later naar The Velvet Underground begon te luisteren, besefte ik: aha, dat was díé mens'Beeld Guy Kokken

Jonge Leeuwen

Celsa Maxwell: ‘Mijn plaat heeft me helpen aanvaarden dat ik aan een oor doof ben’

Eén van de mooiste Belgische debuten van het jaar mag op de valreep op naam geschreven worden van Celsa Maxwell. Met ‘In the Mythical Land of Sound’ levert de Brusselse negen van desolate melancholie sprankelende liedjes af die ze tijdens de lockdown helemaal in haar eentje opnam, nadat ze aan één oor vrijwel volledig doof geworden was. Celsa is de dochter van Luc Crabbe en Nathalie Duyver, respectievelijk zanger/frontman en toetseniste van Betty Goes Green, Belgisch popgoud uit de jaren negentig. Lou Reed speelde ooit nog gitaar op één van hun platen en nam hen mee in zijn voorprogramma. Celsa’s oudere broer is Lenny Crabbe van Freaky Age, Humo’s Rock Rally-finalist in 2006. ‘Ik vond het niet leuk als mijn ouders thuis begonnen te zingen.’

Het interieur van het Hotel Retro in Brussel, waar we hebben afgesproken, past perfect bij haar outfit. ‘Kleren helpen me om me goed in mijn vel te voelen,’ zal ze later zeggen.

HUMO Met je rechteroor hoor je naar verluidt zo goed als niets meer. Hoe is dat gekomen?

CELSA MAXWELL «Ongeveer twee jaar geleden ben ik daarmee wakker geworden, compleet gedesoriënteerd. Ik had niks voelen aankomen, ik was totaal niet ziek, was de avond ervoor normaal gaan slapen. Ze vermoeden dat het een virus was.

»De eerste zes maanden waren moeilijk. Ik kon maar niet aanvaarden dat het voor altijd was. Ik wilde niet buitenkomen, wilde niemand zien, wilde niet vooruit. Ik had het gevoel dat als ik dingen zou gaan doen — mensen zien, de zaken in handen nemen — ik definitief afscheid zou nemen van wie ik ervoor was. De aanvaarding is het moeilijkst geweest.

»Pas na een half jaar ben ik stilaan weer naar muziek beginnen te luisteren en een beetje beginnen te schrijven. Mijn plaat maken is een belangrijk deel van het verwerkingsproces geweest. Het besef dat het moeilijk is, maar dat ik het wel nog altijd kan.»

HUMO Heb je werkelijk zes maanden niet naar muziek geluisterd?

MAXWELL «Heel, heel weinig. Alles klonk raar en dun. En tegelijk was alles wat ik opzette te veel, het kwam te hard binnen. Film kijken: idem.

»Toen ik uiteindelijk terug ben beginnen te luisteren, waren mijn liefde en passie voor muziek ineens veel groter. Omdat ik meer moeite deed om te luisteren, leek alles plots veel mooier. Minder vanzelfsprekend. Een raar gevoel: ik ben nu wel eenzijdig doof, maar soms lijkt het alsof ik voor het eerst echt luister.»

HUMO Kun je nog via een hoofdtelefoon luisteren?

MAXWELL «Het wordt niet aangeraden, maar af en toe doe ik het wel. Ik krijg via mijn rechteroor nog een heel klein beetje bassen binnen, en de hoofdtelefoon is de enige manier om nog een klein beetje een stereogevoel te hebben. Het probleem is dat ik een grote liefde heb voor de sixties, en die platen zijn allemaal heel hard in stereo gemixt. Als ik dan via de koptelefoon dingen beluister die ik goed ken, denk ik vaak: huh, waar is die gitaar naartoe?»

HUMO Ik ben eens op je Instagram-pagina gaan piepen, en ik denk inderdaad niet dat ik er een foto heb teruggevonden van een artiest van na 1970.

MAXWELL «Staat Marc Bolan er niet tussen? Maar ja, de meeste muziek waar ik naar luister, dateert van de jaren zestig en vroege jaren zeventig. Het is een cliché, maar ik ben een heel grote fan van The Beatles

HUMO Waarom is dat een cliché?

MAXWELL «Dat hoor ik toch vaak als ik zeg dat The Beatles mijn favoriete groep is.»

HUMO Wanneer heb je hen ontdekt?

MAXWELL «Mijn vader luisterde naar heel veel verschillende dingen, maar de jaren zestig, die ontbraken een beetje. David Bowie, Iggy Pop, maar nauwelijks The Beatles of Bob Dylan, van wie ik ook een grote fan ben. Van The Beatles hadden we één cd, die rode compilatie met een gele ‘1’ op de hoes.»

HUMO Hun zevenentwintig nummer 1-hits.

MAXWELL «Ik moet een jaar of acht, negen zijn geweest toen ik die voor het eerst in mijn discman stak: maandenlang heb ik naar niks anders geluisterd. En sindsdien ben ik er altijd naar blijven teruggrijpen. Dylan heb ik ontdekt in mijn tienerjaren.»

HUMO In welk jaar ben je geboren?

MAXWELL «1995.»

HUMO Heb je je ouders vaak zien optreden?

MAXWELL «Ik herinner me er niet zo veel meer van, hier en daar wat flarden. Dat ik op iemand zijn schouders naar hen zat te kijken en dacht: wat zijn ze nú weer aan het doen? (lacht) Ik heb meer herinneringen aan de dingen eromheen: dat ze thuis de camionette aan het inladen waren, bijvoorbeeld. Of dat een leraar in de lagere school zei: ‘Ik heb je ouders zien optreden.’

»Wat ik ook nog goed weet, is dat ik het niet leuk vond als ze thuis begonnen te zingen. Als één van hen pakweg in de keuken begon te zingen, zei ik altijd: ‘Zingen moet je op het podium doen.’

»Nu, zoveel werd er niet gezongen, hoor. Veel mensen zullen wel denken dat wij de hele tijd met gitaren rond het kampvuur zaten, maar dat was totaal niet zo. Het zal weleens zijn voorgekomen, maar ik denk niet dat ik vijf keer met Lenny of papa samen heb gespeeld of gezongen.»

HUMO Lou Reed heb je nooit ontmoet?

MAXWELL «Jawel, op mijn 12de, na een optreden. Ik kende hem wel, maar wist niet hoe belangrijk hij precies was. Pas toen ik later volop naar The Velvet Underground begon te luisteren, besefte ik: aha, dat was díé mens (lacht).

»Ik herinner me nog dat hij het raar leek te vinden dat ik daar was, als 12-jarige, en dat hij aan mij vroeg: ‘Did you enjoy the show?’ Hij wilde weten of ik er, op mijn leeftijd, iets aan had gehad.»

HUMO Wat heb je gezegd? ‘Why didn’t you play ‘Metal Machine Music’?’

MAXWELL «Ik ben nogal verlegen – en als kind was ik héél verlegen – dus ik denk dat ik helemaal rood ben geworden en gewoon ‘Yes’ heb gezegd. Later dacht ik: dat was dan mijn gesprek met Lou Reed. Had ik het geweten…»

THE WHO ACHTERNA

HUMO Wanneer ben je zelf muziek beginnen te spelen?

MAXWELL «Pas rond mijn 13de. Net omdat iedereen om me heen ermee bezig was, dacht ik dat ik het zelf nooit zou doen – een natuurlijke reactie, denk ik. Maar dan heb ik op een dag toch een gitaar vastgepakt en thuis gevraagd of ze me wat akkoorden wilden leren, omdat ik liedjes van The Beatles wilde zingen. Dat leek me gewoon leuk, het was totaal niet mijn bedoeling om nummers te gaan schrijven. Maar vanaf het moment dat ik een paar akkoorden kende, ben ik daar toch vrij snel mee begonnen. Geen idee waarom, het kwam er gewoon uit. En ik vond het tof om te doen. Toffer dan gitaar spelen, waar ik verder nooit veel aandacht meer aan heb besteed.

»Ik ben nog altijd geen goeie muzikante. De gitaar is een middel om nummers te kunnen schrijven, meer niet.

»Ik ben blijven schrijven, maar heb nooit de noodzaak gevoeld om het met mensen te delen. Zelfs niet met familie – het was míjn ding. Misschien ook uit onzekerheid, omdat ik dacht dat niemand er een boodschap aan zou hebben.»

HUMO Dat heb je blijkbaar tot vrij recent gedacht.

MAXWELL «Ik denk het eigenlijk nog altijd. Ik vraag me nog altijd af wie er behoefte aan heeft.

»De plaat is er ook maar ineens… gekomen. Na die zes maanden na mijn gehoorverlies ben ik in mijn cocon gekropen en ben ik beginnen te schrijven. Maar terwijl ik eraan bezig was, dacht ik niet: dit zal een plaat worden. Ik schreef gewoon zoals ik al jaren schrijf, een beetje zoals in een dagboek. Pas toen ik de helft van de nummers had, begon ik te beseffen: dit hoort allemaal samen, eigenlijk ben ik gewoon een plaat aan het maken.

»Toen ze klaar was, heb ik ze aan mijn naaste omgeving laten horen en ben ik gaan denken: misschien is het toch tijd om een plaat uit te brengen, vooral voor mezelf. Omdat ik er anders later spijt van ga krijgen. Ook vanuit de angst: als er iets met mijn linkeroor gebeurt, kan het niet meer.»

HUMO Dateren de drie singles die je vorig jaar hebt uitgebracht ook van na je gehoorverlies?

MAXWELL «Die zijn ervóór opgenomen en pas erna uitgebracht.»

HUMO Ik vind ze goed, maar ik vind alles wat op je plaat staat beter.

MAXWELL «Dank je. Misschien komt dat omdat ik er intenser mee ben bezig geweest dan ervoor. Ik probeer alles op gevoel te doen, en ik doe al mijn opnames zelf. Ik hou er niet van om aan dingen te blijven sleutelen. Als er gevoel in zit, ga ik het niet opnieuw opnemen omdat het beter gezongen zou kunnen worden.»

HUMO Je plaat is van a tot z een home recording, maar ze klinkt eerder zoals home recordings van twintig jaar geleden. De drums klinken bijvoorbeeld als livedrums, niet als MIDI-drums.

MAXWELL «En toch zijn het MIDI-drums (lacht verlegen). Ik durf bijna niet te vertellen hoe amateuristisch ik te werk ga. Eigenlijk had ik geen flauw idee wat ik aan het doen was. Zoveel opnames heb ik nog niet gedaan, ik ben het allemaal nog aan het leren. Veel knip-en-plakwerk. Eén groot experiment, vooral. Mijn gitaar en mijn stem, al de rest zijn keyboards.»

HUMO Ik vind de drums in ‘It’s All Happening’ grappig, zoals ik het ook vaak grappig vind als Paul McCartney zelf drumt op zijn soloplaten.

MAXWELL «Ik zal dat als een compliment beschouwen (lacht). Maar die drums zijn dus allemaal geprogrammeerd, en ook daar ben ik niet echt goed in. Misschien dat het daarom grappig is. Maar: waarom niet? Ik luister — deels bewust — niet zo veel naar hedendaagse muziek, omdat ik me erdoor zou kunnen laten beïnvloeden en ga denken dat mijn plaat ook zo moet klinken. Ik wil mijn eigen ding doen, zonder me af te vragen wat de norm is. Het is toch veel leuker om zelf iets uit te vinden?»

‘Ik zie mezelf niet als een performer of entertainer. Ze hebben me proberen te overtuigen om een foto van mezelf op de hoes te zetten, maar dat heb ik categorisch geweigerd.’ Beeld Guy Kokken
‘Ik zie mezelf niet als een performer of entertainer. Ze hebben me proberen te overtuigen om een foto van mezelf op de hoes te zetten, maar dat heb ik categorisch geweigerd.’Beeld Guy Kokken

HUMO Je hebt gestudeerd aan het British and Irish Modern Music Institute in Brighton, waar ook George Ezra en James Bay naartoe zijn geweest.

MAXWELL «Ik zat op Sint-Lukas in Brussel, maar ik ben nooit graag naar school gegaan, ik vond er mijn draai niet. Brighton was aanlokkelijk, omdat ik had gehoord dat ze er een richting songwriting hadden. Op mijn zestiende ben ik vertrokken. Supertof, ik heb er alleen maar goeie herinneringen aan. Ik heb vooral genoten van Brighton zelf, een leuke stad. Ik hield van de film ‘Quadrophenia’ van The Who, die zich onder meer afspeelt in Brighton, en die sfeer hangt er nog altijd in de lucht.»

HUMO Heb je er beter leren songschrijven?

MAXWELL «Dat vraag ik me ook nog altijd af. Ik heb er songs leren ontleden, maar… Wat is een goeie song? Een song kan zoveel verschillende dingen zijn. Ik hou niet graag vast aan een stramien, en daar werd me vroeger weleens op gewezen: ‘Je nummers hebben heel rare structuren.’ En dan dacht ik: waarom niet? Wie heeft ooit beslist dat een song ‘strofe-refrein-strofe-refrein’ moet zijn?

»Ik weet niet of je songwriting kunt leren, een song is iets behoorlijk abstracts. Ik denk dat je het gewoon moet doen, en dan wel ziet wat eruit komt. Alles kan, alles mag.»

HUMO Je bent niet in Brighton gebleven.

MAXWELL «Ik had dat wel graag gewild, maar het is een dure stad. Ik was ook nog erg jong. Ik ben er uiteindelijk maar een jaar gebleven, niet lang genoeg om een degout van muziekmaken te krijgen (lacht). Vrienden die er drie jaar hebben gestudeerd, zijn er bijna allemaal mee gestopt.»

HUMO Wat heb je sindsdien gedaan?

MAXWELL «Muziek gemaakt, me in geschiedenis verdiept, in een café gewerkt. En veel nagedacht. Ik ben nogal een overthinker, en een twijfelaar.»

RINGO, RINGO, RINGO

HUMO Hoeveel ouder is je broer?

MAXWELL «Lenny is vier jaar ouder, hij is net dertig geworden. Vond ik wel raar (lacht).»

HUMO Was je erbij toen hij in 2006 met Freaky Age in de finale van Humo’s Rock Rally stond?

MAXWELL «Ja. Hij was 14, ik 10. Ik herinner me dat nog goed: ik hoopte zó dat hij ging winnen, maar ja.»

HUMO Is het minder vreemd om hem op het podium te zien staan dan je ouders?

MAXWELL «Ik heb het altijd tof gevonden om hem te zien optreden. Ik denk dat ik zijn optredens waar ik niet bij was op één hand kan tellen.»

HUMO Je zei daarstraks dat je je songs aan je naaste omgeving had laten horen. Wie zijn dat dan? Lenny? Je ouders?

MAXWELL «Ja, Lenny en mijn ouders, that’s it. De drie mensen wier mening ik het belangrijkst vind, en van wie ik weet dat ze zullen zeggen wat ze echt denken. Lenny vooral. Al moet ik toegeven dat ik er niet altijd rekening mee hou: we hebben een andere visie op muziek, een andere manier van schrijven ook. Hij bekijkt de dingen eerder vanuit het groepsgegeven, en ik ben behoorlijk eigenwijs (lacht).»

HUMO Je zegt dat je timide bent, maar als je een plaat uitbrengt, wordt er verwacht dat je aan zelfpromotie doet.

MAXWELL «Dat vind ik dus verschrikkelijk. Ik heb nu wel een Instagram- en een Facebook-pagina, maar ik post er vrij weinig op. Aan de andere kant besef ik wel dat het nodig is: als niemand weet dat je bestaat of een plaat uit hebt, zal ook niemand ernaar luisteren.

»Ze hebben me proberen te overtuigen om een foto van mezelf op de hoes te zetten, maar dat heb ik categorisch geweigerd. Op een podium staan is ook niet mijn favoriete bezigheid – sinds Brighton heb ik het nog maar sporadisch gedaan. Ik zie mezelf niet als een performer of entertainer, iets wat Lenny bijvoorbeeld wel helemaal is: hij is geboren om op een podium te staan.»

HUMO Ik kan me anders wel voorstellen dat mensen je zien en meteen van een St. Vincent-achtige show beginnen te dromen.

MAXWELL (lachje) «Dat zal het zeker niet worden. Mensen vragen me nu wanneer ze me ergens kunnen zien, maar voorlopig blijf ik het afwimpelen. Het zal er wel ooit van komen – ik besef dat het een meerwaarde is – maar ik wil een formule vinden waarbij ik me comfortabel voel, in een intiemere setting.»

HUMO Op Instagram staan foto’s waarop je werkelijk prachtige outfits draagt, en ook vandaag zie je er weer stralend uit.

MAXWELL «Dank je. Kleren hebben mij altijd geïnteresseerd, vooral vintage spullen, al van toen ik heel jong was. Ook op dat vlak spreekt de stijl van de jaren zestig en zeventig me het meest aan. Het is gewoon een deel van mijn persoonlijkheid, kleren helpen me om me goed in mijn vel te voelen.»

HUMO Twee vraagjes om af te sluiten: wie is je favoriete Beatle?

MAXWELL «Dat is een héél moeilijke vraag. Ik apprecieer elke Beatle om totaal andere redenen. En de één kan niet zonder de anderen, al ben ik ook dol op hun soloplaten. ‘All Things Must Pass’ van George Harrison is één van mijn favoriete platen aller tijden. Als kind was Ringo mijn favoriet – Ringo, Ringo, Ringo – maar ik denk dat dat normaal is: hij is de grappigste en het schattigst om naar te kijken, hè. Maar het gaat in fases. Soms heb ik een lange John Lennon-periode, dan is het weer George… Ik kan in cirkels blijven draaien.»

HUMO Je beseft dat je Paul McCartney nog niet hebt genoemd?

MAXWELL «Paul McCartney is… de perfecte Beatle, je kunt niet echt iets slechts over hem zeggen. Maar het karakter van George Harrison ligt wellicht het dichtst bij het mijne. Ik denk dat ik met hem het best had kunnen opschieten. De dingen waar hij mee bezig was – spiritualiteit, meditatie… – interesseren mij ook enorm.»

HUMO Voor mij is het duidelijk Lennon, omdat hij de grootste onzin recht naar mijn hart weet te zingen. Neem ‘All I’ve Got to Do’ op de tweede Beatles-plaat: dat gaat werkelijk nergens over, maar mijn God wat snijdt het diep.

MAXWELL (knikt) «Het bewijs dat niet alles een grote boodschap moet hebben om goed te zijn. Dat is ook wat mij bij The Beatles zo aantrekt: dat het niet de beste muzikanten waren, maar dat ze dat ook niet nodig hadden om goed te zijn in wat ze deden. Er zijn zoveel voorbeelden te noemen van groepen en artiesten die hun oeuvre hebben opgebouwd rond vaak niet meer dan drie akkoorden.»

HUMO Of twee, zoals Lou Reed ooit zei: ‘Met drie akkoorden begeef je je al vlug op het territorium van de jazz.’ Maar jij hebt hem beter gekend dan ik.

MAXWELL (lacht) «Na ons diepgaande gesprek.»

HUMO Laatste vraag: je heet Crabbe maar noemt jezelf Maxwell: zit daar iets achter?

MAXWELL «Mijn voornaam, Celsa, is een Mexicaanse naam. Celsa Gutierrez was het liefje van Billy the Kid, maar blijkbaar was Billy nogal een rokkenjager en had hij naast haar nog een ander liefje.»

HUMO Billy de Scheefpoeper!

MAXWELL (lacht) «Inderdaad. In ieder geval, zijn andere vriendin heette Paulita Maxwell. Ik was er toevallig over aan het lezen toen ik op zoek was naar een artiestennaam, want ja, geef toe: Celsa Crabbe, dat is ook maar niks. En Celsa alleen vond ik niet passen bij mijn muziek. Dus ik dacht: ik voeg gewoon de twee namen van die liefjes samen. Celsa Maxwell. Met dank aan Billy de Scheefpoeper.»

‘In the Mythical Land of Sound’ verschijnt op 26 november in eigen beheer

Beluister ook onze playlist ‘Humo luistert’

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234