null Beeld © VRT
Beeld © VRT

televisie★★★½☆

In ‘Draagmoeders’ op Eén verwijzen vrouwen naar zwangere buiken als was het krimpfolie en onterecht was dat niet

Eerst ‘Ik wil een kind’, nu ‘Draagmoeders’. Er moet iets in de lucht hangen. Mogelijk de geur van ooievaarsmest.

In tegenstelling tot dat eerste programma, werd het draagmoederschap zoals vastgelegd in ‘Draagmoeders’ bepaald niet voorgesteld als een jubelverhaal. Het is een beproeving voor alle betrokkenen, vernam je, en Annemie Struyf had het ook nog over ‘de moeilijke grens tussen wens en werkelijkheid’. Net als bij die tussen droom en daad stonden trouwens ook hier wetten in de weg, want het legale kader betreffende ouderschap zit momenteel nog ietsje te krap om een modern verschijnsel als draagmoeders afdoende te omvatten. ‘Illegaal is het niet,’ werd er gemeld, waarmee meteen alles gezegd was. ‘Het is sowieso een vertrouwenskwestie.’ Dat heeft het dan gemeen met een prostaatonderzoek. Zodra er een baarmoeder bij komt kijken, ben ik als deel van de mannelijke kunne nu eenmaal aan een beperkt referentiekader overgeleverd om één en ander bevattelijk te maken voor mezelf.

Lies en Peter waren in verwachting voor Elke en Dries. Voorzetsels doen ertoe in ethische kwesties als deze, waarbij mensen niet in verwachting zijn ván maar in verwachting vóór. Lies droomde er al langer van om iemand een kind te schenken, zei ze, waaruit je alleszins kon opmaken dat altruïsme bijwijlen opmerkelijke vormen kan aannemen. Het kind in Lies’ buik hoorde eigenlijk Elke toe, wier eigen baarmoeder was weggenomen na de geboorte van haar tweede kind. Daarmee zag ze haar droom van een groot gezin vroegtijdig gefnuikt. Of twee kinderen dan niet afdoende beantwoordden aan Elkes kinderwens, kon je je afvragen — alsof het plots jóúw zaken waren – maar dat was nodeloos: het antwoord zag je zo ook wel. ‘Eigenlijk iets raars, hè, een kinderwens?’ Voor een keer was je niet geneigd de open deur dicht te gooien waarlangs Annemie Struyf haar waarnemingen kenbaar maakte aan de kijker.

Bram en Kimberly. Beeld VRT
Bram en Kimberly.Beeld VRT

Anders was het voor Kimberly – vier eigen kinderen – die draagmoeder was voor een Nederlands koppel. Het kind dat in haar buik groeide, was wél deels van haar, want groeide voort uit haar eicel – de wensouders waren een koppel mannen. Oorspronkelijk wilde Kimberly eicellen doneren, maar voor zoveel vrijgevigheid zou ze eerst naar Cyprus moeten afreizen: noch in België, noch in Nederland kon ze daarvoor terecht. De nood aan een programma als ‘Draagmoeders’ viel gaandeweg moeilijker te ontkennen. ‘Ik wil graag mijn kind voelen, maar ik besef dat er iemand rond zit,’ zei Elke weer terwijl ze onder auspiciën van een vroedman haar eigen kind aaide, door de bolstaande buikwand van Lies heen. Het klonk alsof ze het over krimpfolie had, maar je begreep ’r. Gezien Elkes verlangen klonk Struyfs vraag, of ze niet bang was dat Lies haar kind alsnog zou willen houden, bijna treiterend. Onterecht was ze dan weer niet.

Qua muzikale begeleiding had ik het ook wel kunnen stellen met een pianist met minder geldingsdrang, denk ik, maar voor het overige leek ‘Draagmoeders’ me de juiste toon aan te slaan. Voorwaar zeg ik: het zijn wonderlijke tijden, en voor verdere meningen dienaangaande verklaar ik mezelf onbevoegd.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234