null Beeld Jeroen Los / Humo
Beeld Jeroen Los / Humo

columnspinal serge

‘Ik voel de vinger van Jerry Lee Lewis nog priemen’

Serge Simonart

‘Ben je ooit bang geweest tijdens een interview?’ wilde een Engelsman weten. Eén keer.

Niet bij gangstarapper Ice-T thuis in de Hollywood Hills, te midden van piranha’s en haaien (in zijn kamerbrede aquarium) en acht stoer ogende homies met uzi’s en ander wapenarsenaal.

Niet bij Lou Reed, die tijdens onze eerste ontmoeting extreem kil en nors deed omdat hij, de alcoholist, net van zijn dokter te horen had gekregen dat hij nooit meer mocht drinken.

Niet bij Keith Richards, ook al had ik de nacht tevoren letterlijk níét geslapen en had hij net ruziegemaakt met zijn vrouw.

Niet toen ik in Compton werd beschoten op een straathoek waarvan de Crips en de Bloods elk vonden dat het hún straathoek was.

Ik ben maar één keer echt bang geweest: in het gezelschap van de zopas overleden rock-’n-rollpionier Jerry Lee Lewis, die niet voor niets The Killer werd genoemd. Jerry Lee was kleiner en ouder dan ik en hij bewoog zich schuifelend door de kamer. Toch was ik er niet gerust op, want hij was extreem onberekenbaar en zo kil dat ik er ongemakkelijk van werd. Bovendien was hij gewapend. Je wilt niet naast een licht ontvlambare paranoïde redneck met een wapen staan.

Ook zijn medepioniers Chuck Berry en Little Richard, die er toen ook bij waren, gingen heel omzichtig met hem om. Vooral Little Richard want die was homoseksueel en dat mocht je in het redneckuniversum van Jerry Lee niet zijn. Jerry Lee moest de hele tijd in bedwang gehouden worden door zijn dochter, alleen zij kon hem zoals een paardenfluisteraar temmen.

Ik heb een uur of drie in het gezelschap van Jerry Lee doorgebracht en een kwartier met hem gepraat, staand in een deuropening, zijn vinger bij elke zin die hij uitsprak priemend in mijn borst. Ik voel ’m nog. Maar nog meer herinner ik me zijn kleine, niet zozeer venijnige maar extreem onverschillige ogen, zoals die van een haai die niet in staat is tot empathie of mededogen en jou alleen ziet als voedsel. Die oogjes waren een ijskelder waarin twee korte lontjes brandden.

De hele tijd dat ik daar was, werd ik inwendig verscheurd tussen zo lang mogelijk dezelfde lucht ademen als de uitvinder van de rock-’n-roll en naar de dichtstbijzijnde uitgang rennen. Toen op het eind zijn dochter me zei: ‘He clearly liked you’, moest ik me bedwingen om niet hysterisch te lachen van ongeloof.

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234