null Beeld Jeroen Los
Beeld Jeroen Los

humoStomerij Lanoye

Tom Lanoye: ‘De ­nieuwe slogan van Kind en Gezin: ‘Ook wie zoet is, krijgt bij ons de roe’’

Tom Lanoye

Welke levensbepalende thema’s zullen in 2024 de ­inzet vormen van onze meer­voudige stembusgang? Bij het opsommen komt een mens al snel vingers tekort. Tel maar even mee. Eén. De blijvende verwaarlozing van alarmbellen omtrent de krochten waarin onze peuters worden mishandeld onder het mom van kinderopvang. De ­nieuwe slogan van Kind en Gezin? ‘Ook wie zoet is, krijgt bij ons de roe.’ Twee. Het ­blijvende mismanagement en ­cynische winstbejag in ‘Knekelhof Corona’, zoals we onze woonzorgcentra beter zouden herdopen na de afgelopen rampjaren. Drie: het onver­droten lozen van ammoniak­rijke varkensgier op onze velden. Tegelijk – vier – de begrijpelijke boerenwoede om de beperkingen die worden ingevoerd, nu pas, na veertig jaar van misleidende leugens en vervalste prognoses. De landbouwers zelf hebben zich daar echter nooit mee verrijkt. Wel de agro-industrie die hen al decennialang gijzelt, dankzij wurgleningen en politiek favoritisme in de schoot van een eindelijk finaal ineenstortende tsjeven­zuil.

Wachtlijsten? (Waar zitten we eigenlijk – vijf of zes? Laat maar zitten, ik ben de tel toch kwijt.) Wachtlijsten, dus. Nog steeds groeiend, in bijna elk domein. Kinderarmoede? Exploderend. Onze nationale trots, de automatische index­ering? Onder toenemend spervuur van ideologische sabelslepers en vrije-marktverslaafden. Vergeet hen ook niet: de buitenlandse bouwvakkers die in onze grote steden massaal en illegaal worden behuisd en uitgebuit, als waren we zelf een soort Qatar. Tel ook hen mee: de sans-papiers die bij nacht en ontij zelfs uit hun kartonnen tenten worden geranseld, zonder kans op onderkomen. Daar zijn tegenwoordig ook al Oekraïense vluchtelingen bij! Ons geheugen is even kort als onze compassie. En de Belg mét papieren? Die raakt bedolven onder een lawine van onbetaalbare facturen, voortijdig uitgeschreven door een ongemoeid gelaten oorlogsprofitariaat.

Op cultuur? Daar zitten lapzwansen of identitaire flessentrekkers. Op financiën? Daar zit een beleids­crimineel die zijn jaarlijks budget voor sociale woningen weigert op te souperen, of die het zelfs deels cadeau doet aan zijn bouw­connecties in de ­privé. Om hem heen troont een Vlaamse parvenu­regering die, ondanks alle praatjes en pretenties, een nog grotere slangenkuil van stag­natie en onderlinge sabotage blijkt te zijn dan de federale Vivaldi-club. Ofschoon die ook zelf meer drollen en natte flodders componeert dan een samenhangende symfonie. Zelfs over de eigen begroting bakkeleit ze in het parlement onderling, en zelfs binnen één partij. Onder het motto: ‘Wat we zelf doen, doen ook wíj veel beter!’

Enzoverder, enzovoort. De lijst is eindeloos en helaas voorspelbaar. Op één topic na. Rara: wat is volgens de invloedrijkste politicus van het land één van onze urgentste maatschappelijke vraagstukken? Een twistappel die onze identiteit vergiftigt en onze cultuur vernietigt? U raadt het nooit. Het genderneutrale toilet.

ZOETE DEKMANTEL

En toch betoogt Bart De ­Wever dit letterlijk, bij iedere halte van de universiteits­tournee die zijn kiescampagne op gang moet trekken. De strekking ervan is zonneklaar en zal anderhalf jaar standhouden. Alle bovenstaande onderwerpen vallen te slecht bij het electoraat en zelfs zijn eigen kiezers. Op basis van de naakte feiten wordt De Wever door velen twee keer gebuisd. Een keer als Vlaamse beleidsbaas en een keer als federale oppositieleider. Maar hoe kan een dubbel gebuisde zich alsnog redden? Simpel. Door te zoeken naar uitvluchten en te lamenteren naast de kwestie.

O, Zoete Dekmantel der Cultuuroorlogen! Met hun imaginaire slagvelden in andere contreien dan de werkelijkheid! Met hun denkbeeldige vijanden die makkelijker onderuit zijn te schoffelen dan het doorduwen van beslissingen over — ik noem maar wat — de bedrijfswagen, de beton­stop, de pachtwetgeving of een billijke vermogens­belasting! De grootste minnaars van ‘woke’ zijn degenen die woke bestrijden om het niet te hoeven hebben over wat er echt toe doet.

In de binnenlanden rond Alabama en Tennessee worden in steeds meer scholen en bibliotheken steeds meer boeken verbannen. Van ‘The Bluest Eyes’ (Toni Morrison) en ‘Maus’ (Art Spiegelman) tot ‘The Handmaid’s Tale’ (Margaret Atwood). Abortus is er overal verboden, de straffen zijn draconisch, verklikking wordt beloond, álle vrouwen- en gayrechten staan onder druk, transgenders worden nog net niet opgejaagd. Maar dit alles is niet echt bruikbaar voor onze vaderlandse politiek. Alleen het genderneutrale toilet bezit in Vlaanderen misschien genoeg wervende kracht. In Alabama heeft het alleszins geleid tot heftige volks­opstootjes en zelfs mediatieke verbods­wetten tegen ‘deze nieuwe vorm van woke­waanzin’. De hoop leeft dat ook bij ons die afleidende energie kan worden opgepookt. Zeker in studentenmiddens, bij wie het gemeenschappelijk gemak nog behoort tot de dagelijkse realiteit.

Ik geef echter meteen ruiterlijk toe: De Wever heeft het in zijn tourspeeches niet alléén maar over de ontaarding van de Vlaamse wc-pot­cultuur. Ook de toekomst zelf is volgens hem niet meer wat ze ooit was. Zelfs zij is onderhevig aan politiek-correct geleuter. Kijk maar eens – zo nodigt hij zijn gehoor uit – naar recente sciencefiction­films en -series als ‘Blade runner’, ‘Watchmen’, ‘Westworld’… Allemaal sombere soep. Postmodern gekanker, boordevol twijfel aan het menselijke kunnen en de eigen daadkracht. Nee, dán was het legendarische ‘Star Trek’ heel andere koek! Captain Kirk verkende nog voluit en dol van levenslust een oneindige kosmos als was het een paradijs. Alwaar hij – ik parafraseer nu even – nog net niet in een liefdesnest dook met desnoods de meest afzichtelijke ruimtemonsters, om zijn vooruitgangsgeloof met hen bot te vieren, complexloos en schuimbekkend. Het motto van Kirk loog er dan ook niet om. ‘To boldly go where no man has ever gone before!’ ‘Stoutmoedig gaan waar geen vent zich ooit eerder vertoonde!’

Dat zegt een politicus die tien minuten later, in dezelfde lezing, bekent dat hij al in zijn broek schijt bij het idee dat hij ooit een toiletruimte, laat staan een wc-bril, zou moeten delen met een vrouwspersoon. Kan het komischer? Wat vreest onze eigen­tijdse Captain Kirk op te scharrelen? Schaamlipschimmel? Van alle stokpaarden die anti-­woke-­wappies berijden, slaat mijn verstand echt het meest op tilt bij deze aftandse knol. Want stop eens even met gniffelen en denk er ook eens dieper over na: wat eisen tegenstanders van genderneutrale toiletten nu feitelijk op? Een eigen ruimte. Om zich in alle rust te kunnen overgeven aan de intiemste menselijke handeling naast vrijen en sterven: zich ontlasten. Maar dat willen ze alleen maar doen in een veilige omgeving, waarvan ze op voorhand zeker zijn dat die uitsluitend zal worden betreden door leden van de eigen sekse en gender… Hoe noem je zoiets? Een safe space, bij God! Ze eisen wat ze zo vaak verwijten aan wokers!

Wie zijn hier dan eigenlijk de overgevoelige watjes? Wie zijn er dan veel te snel gebruuskeerd en beledigd, omdat ze blijkbaar geen greintje eelt en weerbaarheid hebben opgebouwd tegen een samenleving vol verrassende uitdagingen? Ik vraag me trouwens af wat zulke sneeuwvlokken en kas­plant­jes doen tijdens een vliegreis naar een ver continent. Maken ze in dat toestel plots wél zonder zeuren gebruik van wat per definitie genderneutrale wc’s zijn? Of blijven ze, smetvrees of geen smetvrees, urenlang angstvallig op hun stoeltje zitten? Goed vastgegespt en lekker sudderend en soppend in een vooraf stevig aangebrachte pamper?

Eindelijk een Vlaams mestactieplan dat wél een realistische kans op slagen heeft.

Maar wat zit ik hier zelf weer te stomen en te stoven in mijn eigen vet? Na drie afleveringen heb ik meer dan genoeg postmodern negativisme gespuid. Het is tijd voor ongeremd optimisme. Volgende keer zal ik mij dus stoutmoedig begeven naar een oord waar ik mij nog zelden heb vertoond. Ik zal, met een glaasje glühwein in de ene hand en een smoutebol in de andere, de Vlaamse kerstmarkt bezoeken. Ik zal zowel die term als dat fenomeen vurig verdedigen en ik zal het voortaan nooit meer hebben over om het even welke toilet­pot. ‘Remspoor weg? Boel weer proper – dank u, Stomerij Lanoye!’

Ook op Humo

Jens Dendoncker en Julie Van den Steen over hun mentale problemen: ‘Ik heb er op een gegeven moment echt niet meer in geloofd dat het nog goed kwam met mij’

Lessen in de liefde van ‘Blind getrouwd’-experten Sarah Hertens en Filip Geelen: ‘Het gaat in de liefde niet over de ideale man of vrouw, het gaat over goed genoeg’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234