© Geert Van de Velde

Review: The Bony King of Nowhere & Friends op Pukkelpop 2012

, door (adv)

7

The Bony King of Nowhere wist ons vanmiddag ver weg te voeren van de lome hitte op het festivalterrein en troonde ons even mee naar zijn koninkrijk van melancholie en weemoed, waar de regen immer valt. Maar de koning is niets zonder zijn trouwe  hofhouding, die vanmiddag voor de laatste keer werd aangevuld met lekkers als An Pierlé, Ine Eysermans (Amatorski), Ester Lybeert en Stef Heeren. Een klein uurtje en elf nummers, meer had de King niet nodig om de hele Marquee te betoveren. ‘Alas My Love’ klonk, gedragen door de chants van twaalf backing vocals, nog indrukwekkender dan anders, ‘Some are fearful’ mondde uit in een heuse jamsessie en met ‘Tonight will be fine’ bracht Vanparys een ode aan zijn muzikale vader, een king in zijn eigen recht: Leonard Cohen. Wat tonight gaat zijn, geen idee, maar deze middag was alvast erg fine.

Hoogtepunt?

Het bloedmooie ‘Eleonore’, dat ondanks het warme weer toch kippenvel tevoorschijn wist te toveren. James, een nieuw stel onderarmen!

Dieptepunt?

De pauzes tussen de nummers werden iets te gretig opgevuld door lui die hun vakantieverhalen, laatste gossips en wiskundige theorieën aan hun buurman kwijtwilden, waardoor het sprookjeseffect meermaals abrupt verbroken werd.

Blikvanger?

Het trio An Pierlé, Ester Lybeert en Cleo Janse schaarde zich tijdens ‘The Stranger’ Supremes-gewijs achter één microfoon, mét bijbehorende danspasjes. Cutie pies!

Quote?

'Stef Heeren, hier op banjo, speelt zaterdagnamiddag in de Wablief! met Kiss the Anus of a Black Cat. Allen daarheen!' If our king commands it

Tweet?

Applausmeter?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?