© Geert Van de Velde

Review: The Horrors op Pukkelpop 2012

, door (fvd)

1

Bovendien blijkt dat een groep die in thuisland Groot-Brittannië de cultstatus definitief ontgroeid is, en ondertussen één goeie, één zeer goeie en één briljante plaat gemaakt heeft – dat dergelijke adelbrieven zich op een Belgisch festival niet noodzakelijk vertalen in een uitgebreide publieke respons.

De relatieve desinteresse die uit de Marquee opsteeg (bij aanvang voor twee derden gevuld en tijdens afsluiter ‘Moving Further Away’ bleef daar nog slechts de helft van over), bleek aanvankelijk trouwens over te slaan op de groep, dat het allemaal maar wat mak aan stond te kijken. Toch tot – ongeveer rond ‘Endless Blue’ – je ze even naar elkaar zag kijken, de schouders opgehaald werden, en daarna meteen een prima ‘Sea Within a Sea’ werd neergezet. Alleen wie erin slaagde het daglicht buiten te sluiten en zich hoofd vooruit een weg door een bar opgetrokken geluidsmuur te banen, hoorde een groep die met niets dan een paar verschillende tinten zwart mooie combinaties wist te maken. Die geïnspireerd grasduinde door de drie platen en dubbel zoveel subgenres tellende back catalogue.

Met ‘Still Life’ volgde daarna nog het duidelijke (en verwachte) hoogtepunt, en ‘Moving Further Away’ bleek live een pletwals met merites. Dat heet: het beste ervan maken.

Hoogtepunt?

‘Still Life’: de hoofdsingle van ‘Skying’, die ook live zorgt voor kippenvel waar een mes aan te scherpen valt. Laagjes leggen, daar na verloop van tijd langzaam in wegzinken en je niet kunnen voorstellen ooit nog terug boven te komen.

Dieptepunt?

Het abominabele geluid dat, op verschillende plekken in de Marquee, de songs géén eer aan deed, en er elke nuance uit wegzoog.

Tweet?

Applausmeter?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?