© Jan Geloen

Review: Reiziger op Pukkelpop 2012

, door (hs)

18

Als we ons dat goed herinneren, speelden ze aan het eind van de jaren negentig al tweemaal op Pukkelpop, en vandaag scoorden ze – de band werd vernoemd naar de Nederlandse voetballer Michael Reiziger, die ooit in de verdediging mocht staan bij Ajax, Barcelona en het Nederlands elftal – dus een hattrick. Geen loepzuivere misschien – er zat ten slotte meer dan tien jaar tussen hun laatste Pukkelpop en vandaag – maar ’t was wél een mooi doelpunt.

Genre?

Postcore , noemden ze het vroeger zelf, omdat ze destijds lichtjes allergisch waren geworden voor de term ‘emocore’. 

Hoogtepunt?

Door nieuweling ‘Kodiak Station’ bleken behoorlijk straffe Sonic Youth-gitaren te gieren, maar we kiezen toch voor afsluiter ‘Windows of the World’, waarin het viertal een paar lijnen tekst een eind van de microfoon de zaal inschreeuwde en de hard-zacht-contrasten het slimst uitspeelde, zodat hun slepende post-hardcore in deze track het pakkendst bleek.

Blikvanger?

De dame en heren zien er absoluut (nog) patent uit na al die jaren en het is altijd een plezier om te zien met hoeveel overgave Geert Plessers het gevecht met zijn gitaar en de microfoon aangaat, maar we gaan toch voor de twee rode hartjesballonnen die boven de fans op de eerste rijen zweefden. Het contrast met de furie op het podium kon nauwelijks groter zijn.

Quote?

Behalve de gebruikelijke ‘Dit is nog een nieuwe track’ en ‘Veel plezier met de rest van het festival’ viel er tussen de nummers in niets vermeldingswaardigs te noteren.

Applausmeter?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?