© Inge Kinnet

Review: Flying Horseman op Pukkelpop 2012

, door (hs)

21

We moesten aan de stofstormen, de trillende horizons en desolate tumbleweed-vlakten in de woestijnrock van Thin White Rope en Naked Prey denken, terwijl ze hun broeierige gitaarrocksongs op ons loslieten. Dat het zestal rond Bert Dockx pas tien minuten later dan gepland de eerste subtiele noten van ‘t.m.l.’ door de speakers konden laten druppelen – technische problemen met de bas, met alle last-minute stress vandien – joeg de intensiteit van hun concert alleen maar de hoogte in.

Hoogtepunt

‘Ghostwriter’, dat extra onheilspellend klonk omdat de storm in die song uiteindelijk nooit écht losbarstte, terwijl drummer Alfredo Bravo een subtiele stoomtreincadans uit zijn vellen mepte en de achtergrondvocalen net zo hemels naar de nok van de tent opkringelden als die op de spaghettiwesternsoundtracks van Sergio Leone.

Blikvanger

Sorry heren Horsemen, maar backing-zangeressen/orgelistes/percussionistes Blackie & The Oohoohs stalen de show: Loesje met een beeldig galaturnpakje en Martha met al even beeldige galacowboyboots waarmee ze ongetwijfeld een big splash zou maken op de doorsnee prom night in het diepste zuiden van Texas.

Quote

Subtiele Bert: ‘Kunnen jullie ons horen? Want wij horen jullie niet.’ Véél te warm om te applaudisseren, Bert!

Applausmeter

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?