© Wouter Van Vaerenbergh

Review: Blondie op TW Classic 2013

, door (elv)

96

Al was de passage van Blondie óók het weerzien van enkele oude schoolkameraden: 'One Way Or Another', Hanging On The Telephone', 'The Tide Is High' waren voormalige vrouwenzotten die terloops de liefde voor een bierbuik hebben ingeruild - zelfde smoel, uitgelopen schmink. En er was nieuwkomer 'A Rose By Any Name', het kleinkind dat zich de hoogdagen van zijn grootouders nooit zal herinneren. Kleine popmonumenten, kortom, al ontbrak het Blondie in de laatste rechte lijn telkens aan schwung, passie en afwerking.

'Kleine popmonumenten, al ontbrak het Blondie in de laatste rechte lijn telkens aan schwung, passie en afwerking.'

Het was tergend lang wachten op een versnelling van de 68-jarige Debbie Harry, wiens stem diep vanbinnen al lang in een zomerslaap was gesukkeld. Ze duwde, stompte en probéérde wel, maar ontwaakte nooit. 'Maria' onderging nog een hopeloze reanimatiepoging, 'Lights', een herneming van Ellie Goulding, walste moedeloos alleen, en 'Atomic' was een stroomstoot van korte duur.

Zielig werd het nooit, een verschrikking evenmin. Maar toch: we wensen onze ouders een betere afloop toe.

Het moment

Het onsterfelijke 'Heart Of Glass', voor de gelegenheid opgefleurd door een keytar, was een degelijke laatste zucht. Adieu, Debbie Harry.

Het publiek

Nostalgisch, dansend, tierend. Blind. Doof.

Quote

'Are you with me girls?'

Tweet


Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?