Review: The Horrors op Leffingeleuren 2013

, door (vvp)

Deel

Bestonden er boetes voor het vergissen van bands, dan hadden wij de staatskas al aardig gespekt door onze continue inwisseling van The Big Pink en The Horrors. Entschuldigung, Faris Badwan en co, na vanavond zal zoiets nooit meer gebeuren. Beide groepen hebben wel een vakantieverblijf in de jaren 80 en een schuif vol shoegazesingles, maar waar The Big Pink zichzelf durft te verliezen in bombast en routineuze tierlantijntjes, is The Horrors een zeldzame stadiongroep die haar pathos onder de knoet weet te houden.

'Kippenvel waar de regen voor niks tussen zat'

De wall of sound die de groep graag neerpoot, is ook op podium impressionant, met epische synths die de als middeleeuwse burchten opgetrokken nummers binnenvallen als Chuck Norris een nest Vietcong. Gelukkig: de emoties die erin verstopt zitten zijn niet die van een humeurige tiener - hoe grootser hoe beter - maar écht. Net als bij de girl groups uit de sixties waar Badwan mee dweept, zijn hun nummers wel met Drama omzwachteld, maar is dat een communicatiemiddel, geen gimmick. The Horrors vragen zich niet af, hoe kunnen we onze verhalen het best verkopen, maar wel: hoe kunnen we dit het best vertéllen?

Het antwoord, zoals zo vaak: met elektronisch getinte gitaarrock. Vraag James Murphy om een DFA-remix van The Smiths en je komt in de buurt van wat The Horrors uit hun instrumenten joegen. Nu eens weerklonk zalvende new wave ('Wild Eyed'), dan weer werden de gitaren ingesteld op 'eightiespunk' ('I Can See Through You'), maar altijd was er die geweldige mix van ongeremde brutaliteit en ingehouden tederheid. Het summum: 'Moving Further Away', een zeskoppig monster van een song die terecht breed werd uitgesponnen en zorgde voor kippenvel waar de regen voor niks tussen zat.

Waarom wij ooit The Horros met The Big Pink verwarden? Schrijf het op als een jeugdzonde. En laat ons ter boetedoening nog honderd keer 'Skying' opzetten.

Het moment

De algehele herontdekking van The Horrors, een groep die wij eerlijk gezegd uit het oog waren verloren.

Het publiek

The Horrors' sound zocht zich als een lappendeken over haar toeschouwers te draperen, maar die stonden te ver over de concerttent verspreid om zich allemaal in één keer te laten vangen. Ook goed: meer plaats voor u en ons.

Quote

'Hey, syfilis!' Kennelijk worden koosnaampjes in West-Vlaanderen heden toebedeeld volgens type geslachtsziekte. Benieuwd hoe ze Yves Leterme daar noemen.

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?