Review: Yuko op Pukkelpop (Club)

, door (nq)

Deel

Het optreden

In een halve maan gezeten, gingen de jongens en meisjes van Yuko elk voor zich de dialoog aan met hun instrument. Ze wonnen daarbij een Oscar voor Ernst en de Grote Prijs van de Jury voor Expressief Drummen, maar slechts krap de helft van hun songs – collages? essays? – kon ons overtuigen. Spelen met Hard en Zacht is een kunst: ook in de postrock is de ene explosie de andere niet, en kabbelen, zo vinden wij, is meer iets voor een beek. We moesten meer dan eens denken aan groene thee en het tweemaandelijkse periodiek Ethiek en Maatschappij, en dat kan nooit de bedoeling zijn.  Maar als het goed was, als de zorgvuldig geconcipieerde en bijgeschaafde puzzelstukken op hun plaats vielen, dan liet Yuko zich kennen als een even getalenteerd als slim jong groepje en een wissel op de toekomst.    

Hoogtepunt

Het laatste kwartier: eerst het aardedonkere The Day I met Laura Palmer', dat de angstaanjagende tronie van Killer Bob in muziek vertaalde, vervolgens de potige slotsong, postrock uit het goeie boekje waarvoor de helft van de groep zowaar recht ging staan. Ze werden door u vervolgens oerend hard uitgewuifd.

Quote

Tussendoor kwam er niet veel uit. Hoe zou u zelf zijn, op dit uur?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?