Review: Empire Of The Sun op Rock Werchter 2010 (Pyramid Marquee)

, door (hs)

Deel

Het optreden

De eerste minuut was fenomenaal: uit de uitzinnige kostuums waarin de Australiërs ten tonele verschenen, vielen terstond minstens drie spiksplinternieuwe modetendensen te puren. Glitterkubisme, Gallo-Romeinse punkchic en de neo-Azteekse look, we suggereren maar wat. De visuals waren even belegen als die van Porcupine Tree, maar hier wérkten ze. De als de Zonnekoning-van-Oz uitgedoste Steele en zijn bende leken hard op weg om hun missie om de wereld van elk spoortje droefenis te ontdoen' tot een goed einde te brengen, maar terwijl de danseresjes tussen hun dappere dansroutines door vlotjes van zwaardviszeemeerminnen in retro-futuristische geisha's muteerden, en Steele halverwege de set uit de coulissen geschreden kwam als een overjaarse discocrooner uit Priscilla, Queen of the Desert', bleek al snel dat songs als Standing on the Shore' en Half-Mast' de visuele kitschflair vanavond niet konden bijbenen. Alle sci-fi-synths en scheurende gitaren ten spijt klonken de Willy Wonka-popliedjes van Steele net iets te vaak als ondermaatse MGMT (yep, het is gewoon waar) of bonkten ze als al te simpele discostampers uit den Aldi uit de boxen. Walking on a Dream' zette de tent nog een paar minuten in lichterlaaie, Steele zeeg uiteindelijk theatraal neer onder een regen van glitters, maar toen was het eigenlijk al te laat.

Hoogtepunt

Het even onvermijdelijke als onweerstaanbare We Are The People' met de vier danseressen en hun LED-gitaren en hot pink outfits die zo uit de originele Star Trek upgebeamd leken. Zotte sfeer!

Quote

'n Eenvoudig Peace', vlak voor Steele van het podium verdween. Disco-zonnekoningen doen niet aan bindteksten.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?