© Inge Kinnet

Review: Metallica op Pinkpop

, door (tr)

27

'Afgeschaft. Of wacht - nee, het gaat toch door. Maar wanneer? Snel. Of misschien toch niet zó snel. Maar wel vanavond nog. Niet? Ja. Dénken we.' Er was een kléín beetje verwarring ontstaan nadat er van hogerhand besloten werd dat Pinkpop na drie dagen braden wel wat afkoeling verdiend had, en er vervolgens een plensbui van heb-ik-jou-daar neerplofte op het festival - we proberen er met man en macht geen vergelding van bovenaf in te zien voor de recente berenheisa.

Maar dan, na vijf kwartier gehurkt uitdruppen: 'The Ecstasy of Gold' uit de geluidsinstallatie. Bleek dat er dan toch meer nodig was dan een paar pietluttige, potentieel levensgevaarlijke natuurelementen om Metallica weg te houden van een hoofdpodium. Opkomen, de troepen overschouwen, en dan de startkabels aan de 'Battery' koppelen. 'How does it feel to be alive?', wou Hetfield van ons weten - het antwoord: iets beter nu de hemel geen gitzwarte frons meer richtte op Landgraaf.

Demokratie über alles: de setlist die 'tallica erdoor jaagde op Pinkpop was er eentje die online samengesteld was door de fans. Zo kwam het dat 'Master of Puppets' er al als tweede aan moest geloven, in een versie die ettelijke jalapeñosin de reet deed vermoeden. Het uurtje respijt had Hetfield blijkbaar ook de kans gegeven om nog een extra kopje kamillethee achterover te klokken: 's mans stem verkeerde in betere staat dan een fonkelnieuw paar Jeff Hoeyberghs-designertieten. 'Welcome Home (Sanitarium)' schilderde een Lukakiaanse hattrick van 'Master of Puppets' - de plaat - in de netten: goed begonnen, ondanks het 'half verzopen'-gedeelte.

Wie zich zorgen maakt over het schuren der scharnieren, kan bij dezen weer gerustgesteld zijn: Metallica blijft vooral - of toch wanneer ze even niet bezig zijn met de songstructuren van De Romeo's te doorgronden - Metállica. De humor van James Hetfield blijft droog genoeg om een uitgeregend podium te föhnen ('Just a little rain', grijnsde Hetfield, waarop hij onder de voortdurend oplichtende hemel, oh ironie, 'Ride The Lightning' inzette), Kirk Hammett blijft fabrikanten van wah wah-pedalen op z'n dooie eentje van een afzetmarkt voorzien, Robert Trujillo blijft over het podium kruipen alsof hij een aanval van buikloop probeert af te wenden, en Lars Ulrich blijft de enige drummer die van ons carte blanche krijgt om er af en toe eens naast te meppen ('Wherever I May Roam' en 'One') om dan vervolgens te doen alsof hij van niets weet (maar ga 'm nu ook niet verslijten, Lars).

Dat de fans de setlist hadden samengesteld, uitte zich ook in het feit dat een paar van hen persoonlijk een nummer naar keuze mochten komen aankondigen. Daarbij openbaarde zich zowaar een nieuwe volksheld: ene Jos uit Noord-Brabant - met de 'j' van 'jolig', en ook zo uitgesproken - die 'Sjad But True' kwam aankondigen, en op Hetfields vraag of dat hele Noord-Brabant wat te pruimen was, antwoordde met een kurkdroog 'natuurlijk'. Jos, zo menen we wel te mogen stellen, zien we wellicht niet snel meer terug op een podium.

Natuurlijk kon wie daar écht nog de energie voor had ook beginnen kniezen: zo is het maar wat makkelijk schieten op de praatjes van de herboren Hetfield dat 'we allemaal één grote familie zijn', en moest het publiek het meer dan een uur van het concert stellen zonder de videoschermen, die nochtans wel mooi van pas zouden gekomen zijn. Maar eerlijk: euvels die niet opkonden tegen een setlist om in te kaderen, én het feit dat Metallica erin geslaagd was om Pinkpop - in een mooi één-tweetje met het noodweer - tot na middernacht te laten duren, waardoor het festival op papier dus eigenlijk víér dagen duurde.

Nog maar één keertje gebeurd in de geschiedenis, trouwens - hey, kunnen al die Pinkpoppers eindelijk ook eens opscheppen dat ze ooit op een écht festival geweest zijn. Tot op Werchter, vrienden!

 

 

 

 

 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?