Review: Bony King op Pukkelpop 2015

, door (jub)

65

Zelden iemand zo fris gewassen en perfect geföhnd zo vroeg op een podium weten verschijnen als Bram Vanparys. Zelden ook zulke authentieke Gram Parsons-americana uit de mond en vingers van een Gentenaar weten komen. Het moet gezegd dat de groep die hij rondom zich had verzameld – in tegenstelling tot het uitstekende internationale sessievolk dat op zijn recente ‘Wild Flowers’ meegespeelde gewoon een roedel locals die hij in Flanders Fields was tegengekomen – hem in die uitheemse perfectie perfect ruggensteunde. Met hoofdrollen voor toetseniste Cleo Janse en gitaar en lapsteel-verantwoordelijke Gertjan Van Hellemont (zaterdagnamiddag nog met zijn eigen Douglas Firs aan de arbeid in de Wablief?!. Gedriëen – Bram, Gertjan en Cleo – namen ze ook de harmoniëen op voortreffelijke wijze voor hun rekening. Eén keer namen ze daarvoor zelfs instrumentloos plaats aan de microfoon, maar om hun kunnen in de kwestie te onderstrepen was het niet nodig geweest, ook al omdat het liedje waarin zij hun emotionele, meerstemmige machtsvertoon verpakten net dat tikje te dun was.

De Bony King had zijn beste songs vooraan in de set gestopt (is er in België de laatste vijf jaar een mooier lied geschreven dan ‘Sad Rosanna’?), het vroege uur indachtig een slimme zet. Toen hij er wat superstraf materiaal een beetje doorheen zat, waren wij al lang over de streep.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?