© Inge Kinnet

Onze Man op Cactusfestival 2016!

, door (jm)

75

VRIJDAG

Dag één van dat lekkere Cactusfestival gestart met een burger, me kundig geserveerd door een Brugse burgerburger: Pol bleek een erg aardige pol, eentje die me meteen toevertrouwde dat hij in het dagelijks leven gecoöpteerd senator is, maar hier vrijwillig hamburgers bakt. *** Ijverig falsettend Cactus openen: kúnnen ze, die van WarholaDe alumni van Humo’s Rock Rally 2014 hebben intussen een begeesterende set bij elkaar: tintelende zielenpijn met een gordijntje van gewiekste elektronica ervoor. *** Keurige jongens, ook: na hun concert ruimden ze netjes al hun Bazart op. *** Je zou denken dat ze er wel genoeg hebben in Brugge, maar toch had de organisatie een toerist uitgenodigd in het Minnewaterpark.Tourist LeMC is de held voor wie nog in Antwerpen gelooft. Maar zou dat ook werken in Brugge, dat in Antwerpen steevast aangeduid wordt als ‘het gehandicaptenplaatsje op de parking’? *** Jazeker, want de Tourist en zijn Legionairs hadden immers ‘Blanche en zyn Peird’ mee, van de Willemste aller Vermanderes. Een charmeoffensief dat de West-Vlamingen in het park deed vergeten dat ze allergisch zijn aan de Antwerpse a. *** Verder ging het over liefde, liefde, want daar gaat het altijd over. *** Over liefde, liefde gesproken: Pol-van-het-hamburgerkraam knipoogde wel érg vettig telkens hij voor een meisje mayonnaise op een hamburger moest kwakken. *** Plots voelde ik een heftig en onverklaarbaar verlangen naar het gebruik van het werkwoord ‘schetteren’. *** Dat kwam mooi uit, want daar verscheen het mariachicombo Calexico op het podium, met een schetterende trompet die je deed tijdreizen, een piano forte die alle rancune uit je lijf lichtte, en een contrabas die je deed beseffen: tiens, dat is wel een joekel van een contrabas. *** Ergens tussen gezonnebrilde euforie en met aftersun ingesmeerde weemoed heeft Calexico iets gevonden dat gewoon schoonheid heet. *** Als een jeansjasje je uitstekend staat, weet dan: het staat Jan Paternoster nog béter. ***  Je weet wat ze komen doen, The Black Box Revelation: hun liedjes vol fataal gelipstickte vrouwen, roerige ritten in een cabriolet en spannend sentiment vooruitjagen. Maar wat deden ze dat weer goed. ***  Voor me stond een prachtig meisje met rood haar en Dr. Martens zich het head van haar romp te bangen. Dat moet het geweest zijn waar Dries Van Dijck en Jan Paternoster van droomden toen ze nog geen geld hadden voor een gitaar of drumstel. *** ‘Wie is die dokteur Martens, en waarom zou ik ‘m niet aankunnen?’ *** Ja, ook Pol-van-het-hamburgerkraam had iets horen waaien over het mooie meisje. *** Enfin, sinds de doortocht van The Black Box Revelation vind je Mississippi-slib in het water van het Minnewaterpark. *** Jan De Nul weet er vast een contractje uit te slepen. *** En toen was er Jeff Tweedy, de cowboy die uit pacifistische overwegingen alleen zichzelf in de voet schiet. ***

Lees hier de review van het prachtige Wilco-concert.

Foto's van de bands op vrijdag:

Ook de sfeer zat goed op de eerste dag: bekijk de foto's »

ZATERDAG

De zon had grootste plannen, en Eefje De Visser liet haar benen (twee) uit hotpants groeien. En dus moest ik Pol-van-het-hamburgerkraam een slab omdoen. *** Toegegeven, ook ik was nog slechts een zieltogend palinkje in de netten van De Visser. Ze floréérde: ‘Nachtlicht’, haar recentste plaat, presenteerde zich op Cactus als een verzameling rijke, ontroerende liedjes zonder visadempje. *** Ik denk niet dat ik ooit een kamer durf te huren in het hoofd van Bert Dockx. Te veel zompige gedachten, denk ik, te veel volle asbakken en lege wijnglazen. Maar dat komt z’n muziek alleen maar ten goede: Flying Horseman speelde een lél van een concert – donker, zwaar en vooral góéd. ***‘Tijd voor een wijf op het podium,’ sprak Pol-van-het-hamburgerkraam teder. *** Pech, Pol: daar verscheen Daniel Norgren. Verbazen deed de Zweedse singer-songwriter niet, behagen wel: mooie liedjes als ‘I Waited For You’ en ‘Whatever Turns You On’ fladderden achteloos het zwerk in, terwijl alles mensen broeder werden. *** Ja, dit was een mooie namiddag aan het worden. *** Kwam dat ei zo na verknallen: Black Mountain. Stonerrock, dubieus gepriegel, de electro-overschot van de jaren tachtig, gothicgezeur: de Canadezen probeerden véél, maar niets waar ik op zat te wachten. *** Ook niets waar Pol-van-het-hamburgerkraam op zat te wachten, overigens: die had van shift gewisseld om Laura Mvula aan het werk te kunnen zien. *** Of, om preciezer te zijn: de drie backing-vrouwen. *** ‘Kijk, de rechtse heeft geen beha aan,’ fluisterde Pol. In zijn bermuda werd oproer gekraaid. *** De CD&V van de popmuziek, die Laura Mvula: ze heeft haar man (toetsen), haar broer (cello) en haar zus (gitaar) op de payroll staan. Het gezin als hoeksteen van de samenleving! *** Mooie liedjes, trouwens, maar een beetje duffig. *** Niemand op Cactus die zoveel investeerde in knuffelen als Pol-van-het-hamburgerkraam, maar Charles Bradley kwam toch aardig in de buurt. Majestueus door het Minnewaterpark zwevende soul-smartlappen, knullige danspasjes, een verkleedpartij en niks dan aimabele vibes: The Screaming Eagle Of Soul charmeerde iedereen. *** Iedereen? Neen, in een hoekje zag ik Pol-van-het-hamburgerkraam staan mokken. ‘Geen enkele vrouw heeft verdomme nog aandacht voor mij.’ *** Damien Rice mocht afsluiten. Laat ik het zo zeggen: ik had niet de hele dag met een anticiperende stijve rondgelopen.

De volledige review leest u hier.

Beijk de foto's van de bands op zaterdag:

Lieve mensen, u plakte weer geweldig op de lens van onze fotografe: bekijk de foto's »

Bekijk het fotodagboek van Flying Horseman op Cactusfestival »

ZONDAG

Dag drie begon voor mij met de ongevaarlijke, weinig memorabele reggeae van Chronixx. *** Voor Pol-van-het-hamburgerkraam dan weer met stevig plitsepletse met zijn burgerbakkende collega. *** Beweerde hij toch. ***Mijn revelatie: Goat. De gimmick met de maskers (de Zweden wensen anoniem te blijven) is wat cheap, maar muzikaal was het allemaal spannend en spectaculair als een spionageroman. De huppelende ritmes, de kwaaie gitaren, de enige en innige samenzang: héél lekker potje werd daar gekookt. *** Gek eigenlijk om die gevoelige, roekeloze schoonheid zwetende songs van Kurt Vile in de vooravond te horen, terwijl de zon haar laatste goud schonk en de pilsjes almaar lekkerder werden. Maar een dot van een concert, hoor: als je platen als ‘Smoke Ring For My Halo’, ‘Wakin On A Pretty Daze' en ‘B'lieve I'm Goin Down' onder de arm hebt, als er achter je een band staat die The Violators heet en pretty briljant is, en als je zelf zingt als iemand die veel van het leven begrepen heeft, dan gaan je concerten niet makkelijk stinken. *** Toch: de intensiteit van een zaalconcert, ergens in een genadeloze winter, haalde het niet. *** Mindfuck: Annelien Coorevits zien lopen, en denken dat het Stefanie Callebaut is. En even later: op Stefanie Callebaut botsen, en geloven dat het Annelien Coorevits is. *** Gelukkig had ik met Pol-van-het-hamburgerkraam een kenner bij. *** Stefanie Calleabut mocht triomferen met haar SX. Iemand stond te mokken dat Callebaut liever arty dan speels is, en dat ze alles zo bloody serious lijkt te nemen. Zou kunnen, maar ik hoorde gewoon dat SX uit één langspeler al een set vol sterkhouders gepuurd heeft, en dat Callebaut een intrigerende frontvrouw is. ***  Pol-van-het-hamburgerkraam stond zich ongegeneerd aan de zak te krabben. *** Cinematic Orchestra? Nou ja, als u van jazzy masturbatieoefeningen houdt, dan misschien. *** ‘Ik geef daar zelfs workshops over,’ riep Pol-van-het-hamburgerkraam enthousiast toen we hem de kwestie voorlegden. *** Neen, dit was grensverleggend saai. En eigenlijk pookte ook Air, de absolute afsluiter, de opwinding niet gedenkwaardig op. Het was gelukkig niet zo rampzalig als op Best Kept Secret, waar Nicolas Godin en Jean-Benoît als stuurse lijkbidders op het podium stonden, waardoor de hele Air-magie verdampte. Ze hadden er méér zin in, en uiteraard blijven ‘Playground Love’, ‘Sexy Boy’, ‘Kelly Watch The Stars’ en ‘Cherry Blossom Girl’ o,verwoestbare monumenten van weemoed, sexiness en dromerig verlangen. *** Maar, zo begon het me ergens halverwege te dagen: misschien is Air gewoon geen liveband. *** Wat behoorlijk onhandig is, natuurlijk, als je op een festival gedropt bent. *** Maar hey, genoeg gezeurd: ik zag Pol-van-het-hamburgerkraam een pets in z’n gezicht krijgen van één van de backingdames van Laura Mvula, ik hoorde een vriend zeggen dat hij gelukkig is, en ik besefte: het Cactusfestival was weer een fantastisch lief.

Bekijk de foto's van de bands op zondag:

De sfeer piekte op zondag: bekijk de foto's »

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?