Dour 2016: Review Pixies

, door (ob)

34

Als vaders die voor de eerste keer komen opdagen voor de ouderavond van de basisschool van hun eerste kind, komen de mannen aarzelend het podium op gewandeld. Black Francis met een zwart colbertje en het vierkante brilletje van een overspannen kantoorklerk op z'n snufferd, de andere twee dadbod's gluren de weide af, wrijven het slaap uit hun ogen en krabbelen lamlendig aan hun achterhoofd. Ze hebben Paz Lenchantin meegenomen die weliswaar niet zulke prominente jukbeenderen als Kim Deal heeft, maar waar we desalniettemin bij de eerste aanblik smoorverliefd op worden. Anderhalf uur loeren we naar hoe die magische nimf bastonen aanslaat en harmonieus heen en weer wiegt. En dan het verlegen lachje richting het gepeupel tijdens de magische uitvoering van 'Where Is My Mind' die, met alle egards die de hymne verdient, luid wordt meegekeeld. Het vult onze buik met exotische vlinders en doet onze armen aanvoelen als de huid van een geplukte kip.

Van die zingende grote goedzak met die akoestische gitaar hoeft u zo'n gebaar niet te verwachten. En dat doen we ook niet. U, journalist van Knack, verwart lusteloosheid met bescheidenheid. Speelde de beste man in zijn jonge jaren niet met zijn rug naar het publiek gekeerd omdat hij te verlegen was om geconfronteerd te worden met al die starende porems en staat hij daarom niet al 3 decennia volledige concerten te geven met zijn ogen stijf dichtgeknepen?

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?