Onze Man ging op Primavera Sound het festivalseizoen voorproeven: 'Zonnige groetjes uit Barcelona!'

, door (fvd)

8

Mac DeMarco

In Pittsburgh dronk DeMarco onlangs on stage een volle fles Jameson leeg, in Barcelona zal het niet veel minder geweest zijn. Live is de ‘Salad Days’-man een zwalpende potsenmaker, een liefhebber van slapstick die zich tijdens het zingen uitkleedt, zijn boxershort in zijn bilnaad wurmt en zijn kruis in de nek van de toetsenist legt. Des te indrukwekkender dat zijn (overigens perfect op festivalmaat gesneden) songs daar geen moment onder lijden. ‘For the First Time’ zorgde zelfs voor een breekbaar en ontroerend festivalmoment, wat toch opvallend is tijdens een concert waar je de drummer een set lang in zijn blote fluit ziet zitten.

Straks op: Pukkelpop (donderdag 17 augustus)

Arcade Fire

Zo retestrak als tijdens hun ‘Reflektor’-tournee van 2014 speelde Arcade Fire in Barcelona aanvankelijk niet, en tot overmaat van ramp klonk hun gloednieuwe single ‘Everything Now’ live ook nog eens als platte hoempapa. Maar de diesel van Win Butler en Régine Chassagne (die er elk jaar jónger lijkt uit te zien) schoot wat later alsnog op gang, wat gloedvolle versies van ‘Neighbourhood #3 (Power Out)’, ‘Ready to Start’, ‘Afterlife’ en ‘Rebellion (Lies)’ opleverde. Bonus: de Canadezen lijken weer van hun héle back catalogue te houden. Zowel ‘Neon Bible’ als ‘In the Backseat’ zaten in de set, en dat was al van 2008 en 2010 geleden.

Straks op: Rock Werchter (donderdag 29 juni)

Marie Davidson

Brutale, donkere industriële techno in combinatie met gevoelige Franse poëzie: dat blijkt te werken. Marie Davidson is spoken word-experte, dj en de helft van minimal wave-duo Essaie Pas, en live smukt ze haar (verrassend catchy) marsmuziek op met een goed doorbloed gevoel voor humor. Tevens de eerste keer dat we van een bloedmooie Française – tussen twee songs door – de zwoele en zelfs een tikje bezorgde vraag kregen of ‘onze ballen ondertussen al een beetje plakten van het zweet’. Charlotte de Witte: your move.

Straks op: Dour (zaterdag 15 juli)

Whitney

Dik een jaar na debuutplaat ‘Light Upon the Lake’ en naar schatting 493 optredens verder is de band rond Julien Ehrlich en Max Kakacek een indrukwekkend geroutineerde livemachine. Het verschil met de net erna geprogrammeerde Sampha – de man van ‘(No One Knows Me) Like the Piano’ leek zo onwennig dat hij live bijna in zijn eigen songs verdronk – was immens. Ehrlich kregen we later op de dag nog eens te zien: tijdens de set van Mac DeMarco speelde hij in bloot bovenlijf mee percussie, had hij op de achtergrond drie songs lang de slappe lach en – in wat het gevolg van een verloren weddenschap (of een bad trip) leek – ging hij ook crowdsurfen.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?