© Koen Keppens

Dunk!festival: de verborgen parel in ons festivallandschap (die niet ontdekt wil worden)

, door (fj)

299

Een keer per jaar wordt Zottegem overstelpt door bebaarde Noormannen, getatoeëerde Zuid-Amerikanen en zwartgeklede Indiërs. Vanuit werkelijk de hele wereld zakken fans af naar Dunk! Niet onlogisch, want ook dit jaar was de de line-up in het genre weer de beste van Europa. Dat trekt gelijkgestemde zielen aan, mensen die léven voor postrock. En dat is waar de kameraderie begint.

Scoutskamp

Dunk! voelt aan als een gemeenschap; iedereen is zo vriendelijk en begripvol dat het bijna akelig wordt. Omdat het zo’n klein festival is, zie je vaak dezelfde gezichten en moet je jezelf al opsluiten in je tent als je geen praatje wil slaan met vreemden. De sfeer doet wat denken aan een scoutskamp, en het team van vrijwilligers lijkt wel een bende bezorgde kookouders. Héérlijke chili, trouwens.

Weinig festivals in België voelen gemoedelijker aan dan Dunk!. Postrock speelt sowieso in op sfeer, en het prachtige bos op het terrein laat de muziek helemaal tot zijn recht komen. Of je nu een boek leest in een hangmat, chillt tussen de bomen of luncht op het centrale pleintje, de muziek is overal. Omdat het tijdschema van de twee podia nooit overlapt, hoor je bovendien nooit een ongewilde mix van twee concerten.

Jaarlijks hoogtepunt

Dunk! mag dan wel een klein festival zijn, de line-up met onder meer Caspian, ef en Russian Circles was heel ambitieus. Organisator Wout Lievens mikt dan ook niet op winst, maar wil de fans een unieke ervaring laten beleven: kwaliteitsvolle bands in een eensgezinde, vredevolle omgeving. Wanneer vanop het podium 'this is the greatest festival ever' weergalmde, klonk dat zowaar oprecht. En wie zijn wij om dat tegen te spreken: voor postrock-fans ís Dunk! wellicht het beste festival ter wereld.

En toch wil Dunk! niet ontdekt worden door het grote publiek. Zowel de organisatie als de trouwe fans spreken fluisterend over ‘hun’ festival, het lijkt ‘Fight Club’ wel. 'Als het commerciëler wordt, kan dat alleen maar slechte gevolgen hebben', zegt een trouwe bezoeker. 'Het festival is perfect zoals het is. Voor mij en mijn vrienden is dit het hoogtepunt van het jaar, net omwille van de gemoedelijkheid die er heerst.’

Variatie

De programmatie van deze editie was eclectisch en uitdagend - met opvallend veel zware gitaren. In het gezellige bos werd er duchtig op los geëxperimenteerd, terwijl het hoofdpodium plek bood aan indrukwekkende headliners. Wij gidsen u graag doorheen de line-up, aan de hand van 9 memorabele optredens.

Caspian

Op donderdag stonden met Rangesef en Caspian bands op de affiche die postrock helemaal volgens het boekje brengen: melodieus en meeslepend, maar in het geval van de eerste twee vaak niet snedig genoeg. Caspian slaagde er wél in om nuance aan de dag te leggen met opluchtende soundscapes tussen de intensere gitaarstukken door, wat voor een dynamisch, boeiend en melancholisch geheel zorgde.

Wyatt E.

De zwarte sluiers waarin het Belgische drietal Wyatt E. gehuld gingen, zegden veel over het geluid van de band. De verschroeiende doom transformeerde het bos tot een offerplek, waar de koppen rolden van zij die melodie verwachtten. De oosterse invloeden brachten afwisseling en deden - net als de klederdracht - aan BRIQUEVILLE denken.

Jo Quail

Met haar elektrische cello bracht de Britse Jo Quail een van de meest uitdagende sets van het festival. Ze wist op uitmuntende wijze de veelzijdigheid van haar instrument te benadrukken; begeleid door didgeridoo-achtige beats wist ze zowel groots te dreigen als noisy de zinnen te prikkelen. 

aswekeepsearching

De meeste overgave kwam van aswekeepsearching. De Indiërs gingen hard op in hun toegankelijke emo-postrock. Aanvankelijk prachtig om te zien, maar na een tijdje verslikten ze zich in hun eigen enthousiasme. De nummers werden nu en dan te fel aangedikt door megalomane synths, waardoor de stadionrock nooit ver weg was – en dat in een bos. Tóch deed het iets met ons.

Worriedaboutsatan

Worriedaboutsatan was de vreemde eend in de bijt. Het duo mag dan wel wat postrockinvloeden integreren in zijn muziek, live was het vooral een elektronicaset - maar wát voor een. Bezwerende ambient kreeg vaart door nu eens techno-, dan weer drum-'n-bassbeats, die dankzij de immer aanwezige donkere bijklank op geen enkel moment uit de toon vielen. Een meer dan waardige afsluiter van het bos.

Father Sky, Mother Earth

Met een bandnaam als Father Sky, Mother Earth moet je wel in het bos staan - en of ze daar thuishoorden. Het meeslepende gitaarduo mixte zowel ambient- als industrialinvloeden in uitgesponnen composities die vooral inspeelden op de kracht van het geluid. De drummachine lijmde de lappen muziek toch nog tot songs. De repetitieve en trippy duisternis van het duo werkte zowaar meditatief.

Soup

De meest frisse act moet die van Soup geweest zijn. De Noren hielden niet vast aan klassieke postrock-recepten: af en toe deden catchy gitaarlijntjes denken aan de meer uitgesponnen nummers van Death Cab for Cutie terwijl de synthesizers op de voorgrond durfden te treden. Heel erg toegankelijk voor Dunk!festival, maar toch immer intens en meeslepend - niet in het minst dankzij de breekbare vocals. 'Nothing Like Home' moet bovendien een van de mooiste songs van het weekend geweest zijn.

Russian Circles

Het werd door iedereen voorspeld: Russian Circles zou dé show van het festival spelen. De Amerikanen hebben een ijzersterke livereputatie, en deden die op Dunk! alle eer aan; met een verschroeiende set blies het drietal de enthousiaste, overvolle tent omver. In alle grootsheid bleven Sullivan en co. innemend, met zware gitaarsongs die nu en dan de rauwe, grillige schoonheid lieten binnensijpelen. De zweverige openbaringen voorzagen de set van zuurstof, net genoeg om de roes van de verstikking te overleven. Wát een intense set.

Appalaches

En dan moest het absolute hoogtepunt van het weekend nog komen.. Hoewel Appalaches relatief klassieke postrock bracht, wisten de Canadezen toch net dat snaartje meer te raken. De ietwat ruwe sound liet ruimte voor imperfectie en stilte; waardoor subtiel naar de meest beklijvende emotionele hoogtepunten van het festival kon toegewerkt worden - een verfrissend contrast met het spierballengerol van andere bands. 'Breekbaar' en 'overweldigend' zijn vaak moeilijk te verzoenen, maar Appalaches balanceerde moeiteloos op de wonderbaarlijke grens tussen de twee.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?