© Jokko

Concertreview: Four Tet op Best Kept Secret 2018

, door (sasha van der speeten)

11

Een ploppende minimalbeat, een unheimisch elektronisch dopplereffect en een sample van jazzpiano. Meer had Kieran Hebden niet nodig om zich de tweede Best Kept Secret-nacht toe te eigenen. Wie de zilte naslaak van The National van de lippen wilde spoelen, dook in tent Two halsoverkop Four Tets technoïde ondergrondse in.

De Britse elektronicamagiër schoot een uur lang van hot naar her, zette de dansende menigte op het verkeerde been, en suste weer met mathematisch perfecte techno. Aantrekken en afstoten voor gevorderden. Het übertolerante BKS-publiek liet zich met de glimlach in de luren leggen.

De groezelige, in clavecimbel-achtig elektronicagepingel gedompelde triphop van 'Two Thousand and Seventeen' volgde. Sinds zijn meest recente plaat New Energy toont Hebden opnieuw een zwak voor een meer onthaast type muziek, zij het een met een rusteloos karakter.

Een streep new age volgde: metalige gamelanklanken op een gestripte beat. In onze gedachten gaven Ricardo Villalobos en John Talabot elkaar een vuistje.

De op een techno-eucharistie beluste partypiepeltjes slaakten een gezamenlijke kreet, toen Hebden naar de vijfde versnelling schakelde met motor city music die Detroit aan New York huwde. De snare deed clap, de basdrum kedoenk. We hoorden zelfs de tandwielen tussen de grooves knarsen. 

Tipsy feestvarkens

‘Lush’, met zijn oriëntaalse vibe, gaf gas maar boette in aan assertiviteit: een valse snelle, zoals men dat in Berghain op onbewaakte momenten durft noemen. Een ademstoot later hingen we tussen epileptische jungleritmes, alsof het weer 1992 was. Apache Indian, iemand? Hebdens versplinterde ravebastaard was vermakelijk maar ook vermoeiend. Ook nu weer trok hij de danslustigen helemaal uit hun groove. Stalen cojones, die man.

'Kool FM', mischien wel het meest cheesy nummer uit Hebdens catalogus, bleek op maat gesneden voor de tipsy feestvarkens. Niet zijn subtielste worp, maar hey: it worked like a charm.

'SW9 9SL' zocht - gelukkig - het raffinement op en vervoerde met succulente analoge synthpulsen en een galopperende four to the floor-beat. Hebdens geestesgenoot Caribou had het prachtig gevonden. Langzaam omhoogborrelende acidbliepjes dikten de dreiging aan, maar verdampten - heel plots - in Hebdens aggressieve noise.

Een uurtje voortreffelijke elektronica dat voorbij was voor we er erg in hadden.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?